اشکنه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۸

انواع اشکنه، قابل بازیابی از https://www.tasvirezendegi.com/%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%B4%DA%A9%D9%86%D9%87/

اشکنه، خوراکی از شنبلیله یا نعناع خشک، پیاز و زردچوبه که در روغن سرخ می‌کنند و پس از پختن با آب فراوان به آن تخم مرغ و ادویه می‌افزایند. سفیده و زرده چند تخم مرغ را می‌زنند و در اشکنه می‌ریزند و هم می‌زنند و یا به اندازه تعداد افراد تخم مرغ را درسته در اشکنه می‌شکنند. گاهی نیز به اشکنه سیب‌زمینی می‌افزایند. نان را در آب اشکنه ترید می‌کنند و مواد آن را جداگانه با نان می‌خورند.

اشکنه از خوراک‌های بسیار قدیمی است که خوان پانزدهم سفره اطعمه در 8 کاسه اشکنه سفید، سرکه شیره، آب غوره، رب، آلبالو خشکه، لواشک، بادمجان، نخود به آن پرداخته است^[۱]. از معروف‌ترین اقسام اشکنه امروزی می‌توان به اشکنه شنبلیله، گوجه فرنگی، کاله جوش، سیب‌زمینی، اشاره کرد. در اشکنه کاله جوش یا کله جوش کشک و گاهی هم مغز گردو می‌ریزند.

اشکنه چنگال نوعی از اشکنه است که آن را با روغن، آب و شکر می‌پزند و زائوهای کم بضاعت آن را به جای کاچی^* می‌خورند^[۲]^[۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ آشپزباشی، میرزا علی‌اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، خوان پانزدهم، ص 53-52.
↑ شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ص 161-159.
↑ دریابندری، نجف؛ راستکار، فهیمه. کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، 1378، چ 2، ج 1، ص 982-975.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

فاطمه اسماعیلی

[1] آشپزباشی، میرزا علی‌اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، خوان پانزدهم، ص 53-52.

[2] شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ص 161-159.

[3] دریابندری، نجف؛ راستکار، فهیمه. کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، 1378، چ 2، ج 1، ص 982-975.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''اشكنه'''، خوراكي از شنبليله يا نعناع خشك، پياز و زردچوبه كه در روغن سرخ مي‌كنند و پس از پختن با آب فراوان به آن تخم مرغ و ادويه مي‌افزايند. سفيده و زردة چند تخم مرغ را مي‌زنند و در اشكنه مي‌ريزند و هم مي‌زنند و يا به اندازة تعداد افراد تخم مرغ را درسته در اشكنه مي‌شكنند. گاهي نيز به اشكنه سيب‌زميني مي‌افزايند. نان را در آب اشكنه تريد مي‌كنند و مواد آن را جداگانه با نان مي‌خورند.
+[[پرونده:Eshkeneh-Recipe.jpg|بندانگشتی|انواع اشکنه، قابل بازیابی از https://www.tasvirezendegi.com/%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%B4%DA%A9%D9%86%D9%87/]]
+اشکنه، خوراکی از شنبلیله یا نعناع خشک، پیاز و زردچوبه که در روغن سرخ می‌کنند و پس از پختن با آب فراوان به آن تخم مرغ و ادویه می‌افزایند. سفیده و زرده چند تخم مرغ را می‌زنند و در اشکنه می‌ریزند و هم می‌زنند و یا به اندازه تعداد افراد تخم مرغ را درسته در اشکنه می‌شکنند. گاهی نیز به اشکنه سیب‌زمینی می‌افزایند. نان را در آب اشکنه ترید می‌کنند و مواد آن را جداگانه با نان می‌خورند.
-اشكنه از خوراك‌هاي بسيار قديمي است كه خوان پانزدهم سفرة اطعمه در 8 كاسه اشكنة سفيد، سركه شيره، آب غوره، رب، آلبالو خشكه، لواشك، بادمجان، نخود به آن پرداخته است.<sup>(1)</sup> از معروف‌ترين اقسام اشكنة امروزي مي‌توان به اشكنة شنبليله، گوجه فرنگي، كاله جوش، سيب‌زميني، اشاره كرد. در اشكنة كاله جوش يا كله جوش كشك و گاهي هم مغز گردو مي‌ريزند.
+اشکنه از خوراک‌های بسیار قدیمی است که خوان پانزدهم [[سفره اطعمه]] در 8 کاسه اشکنه سفید، سرکه شیره، آب غوره، رب، آلبالو خشکه، لواشک، بادمجان، نخود به آن پرداخته است<ref>آشپزباشی، میرزا علی‌اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، خوان پانزدهم، ص 53-52.</ref>. از معروف‌ترین اقسام اشکنه امروزی می‌توان به اشکنه شنبلیله، گوجه فرنگی، کاله جوش، سیب‌زمینی، اشاره کرد. در اشکنه کاله جوش یا کله جوش کشک و گاهی هم مغز گردو می‌ریزند.
-اشكنة چنگال نوعي از اشكنه است كه آن را با روغن، آب و شكر مي‌پزند و زائوهاي كم بضاعت آن را به جاي كاچي<sup>*</sup> مي‌خورند.<sup>(3)</sup>
+اشکنه چنگال نوعی از اشکنه است که آن را با روغن، آب و شکر می‌پزند و زائوهای کم بضاعت آن را به جای [[کاچی]]<sup>*</sup> می‌خورند<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ص 161-159.</ref><ref>دریابندری، نجف؛ راستکار، فهیمه. کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، 1378، چ 2، ج 1، ص 982-975.</ref>.
-'''مآخذ:'''
+== نیز نگاه کنید به ==
--    ميرزا علي‌اكبر خان آشپزباشي. '''''سفرة اطعمه.''''' تهران: انتشارات بنياد فرهنگ ايران، 1353، خوان پانزدهم، ص 53-52.
+* [[کاچی]]
+* [[آبگوشت]]
--    دريابندري، نجف؛ راستكار، فهيمه. '''''كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز'''''. تهران: كارنامه، 1378، چ 2، ج 1، ص 982-975.
+== مآخذ ==
+<references />
--    شهري، جعفر. '''''طهران قديم.''''' تهران: معين، 1371، ج 5، ص 161-159.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 فاطمه اسماعیلی
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]