ایل زرزا: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۳

زرزا، از ایلات بزرگ کرد استان آذربایجان غربی.

ایل زرزا در برخی متون به صورت «زرزان» نیز آمده است^[۱]. از وجه تسمیه و خاستگاه آنها اطلاع چندانی در دست نیست.

ایل زرزا در نواحی اشنویه و اورمیه و روستاهای اطراف آن سکونت دارند. در گذشته اکثر مردم ایل زرزا کوچنده بودند لکن امروزه یکجانشین شده‌اند و گروه‌هایی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر این سرزمین کوچ می‌کنند. کوچندگان ایل زرزا بین دهستان‌های شهرستان‌های اشنویه و نقده استان آذربایجان غربی ییلاق و قشلاق می‌کنند^[۲]^[۳].

ایل زرزا از 2 طایفه اصلی فتح علی خانی و عبدالله خانی و 5 طایفه جنبی پیوسته به ایل تشکیل شده است. هر یک از طوایف به تیره‌ها و شاخه‌های کوچک‌تر نیز تقسیم می‌شود. طایفه عبدالله‌خانی از طوایف مهم زرزاست و همه خوانین ایل از این طایفه برخاسته‌اند^[۴]. ساختار ایلی به صورت ایل، طایفه، تیره، مال (یا خانوار) است. سرپرست ایل را خان بر عهده دارد. ریاست ایل را تا 1366ش سلیمان خان زرزا از طایفه عبدالله‌خانی بر عهده داشت^[۵]. از شمار جمعیت کل ایل زرزا اطلاعی در دست نیست. شمار کوچندگان این ایل را در 1377ش 335 خانوار و 2956 نفر تخمین زده‌اند^[۶].

زمین‌های حاصلخیز و آب و هوای مناسب و چراگاه‌های فراوان موجب شده است که اقتصاد مبتنی بر دامداری و کشاورزی ایل رونق بسیاری بیابد. زنان نیز برای کمک به اقتصاد خانواده به بافتن جاجیم و فرش و قالی و ... می‌پردازند^[۷]. مردم ایل زرزا سنی شافعی مذهبند^[۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ مردوخ كردستانی، شیخ محمد. تاریخ كرد و كردستان یا تاریخ مردوخ. سنندج: 1351، ص 94.
↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 21-30.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ ایرانشهر، نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121.
↑ اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.
↑ اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.
↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ؟.
↑ مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، هنر و مردم. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی

[1] مردوخ كردستانی، شیخ محمد. تاریخ كرد و كردستان یا تاریخ مردوخ. سنندج: 1351، ص 94.

[2] سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 21-30.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ ایرانشهر، نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121.

[4] اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.

[5] اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.

[6] سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ؟.

[7] مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، هنر و مردم. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''زرزا'''، از ايلات بزرگ كرد استان آذربايجان غربي.
+'''زرزا'''، از ایلات بزرگ [[کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او|کرد]] [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]].
-ايل زرزا در برخي متون به صورت «زرزان» نيز آمده است.<sup>1</sup> از وجه تسميه و خاستگاه آنها اطلاع چنداني در دست نيست.
+ایل زرزا در برخی متون به صورت «زرزان» نیز آمده است<ref>مردوخ كردستانی، شیخ محمد. '''''تاریخ كرد و كردستان یا تاریخ مردوخ'''''. سنندج: 1351، ص 94. </ref>. از وجه تسمیه و خاستگاه آنها اطلاع چندانی در دست نیست.
-ايل زرزا در نواحي اشنويه و اورميه و روستاهاي اطراف آن سكونت دارند. در گذشته اكثر مردم ايل زرزا كوچنده بودند لكن امروزه يكجانشين شده‌اند و گروه‌هايي از آنها براي چراي دامهايشان به مناطق سردسير و گرمسير اين سرزمين كوچ مي‌كنند. كوچندگان ايل زرزا بين دهستان‌هاي شهرستان‌هاي اشنويه و نقدة استان آذربايجان غربي ييلاق و قشلاق مي‌كنند.<sup>2</sup>
+ایل زرزا در نواحی اشنویه و [[ارومیه|اورمیه]] و روستاهای اطراف آن سکونت دارند. در گذشته اکثر مردم ایل زرزا کوچنده بودند لکن امروزه یکجانشین شده‌اند و گروه‌هایی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر این سرزمین کوچ می‌کنند. کوچندگان ایل زرزا بین دهستان‌های شهرستان‌های اشنویه و نقده [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]] ییلاق و قشلاق می‌کنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها'''''. تهران: 1378، ص 21-30.</ref><ref name=":0">'''''ایرانشهر،''''' '''''نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران'''''. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121. </ref>.
-ايل زرزا از 2 طايفة اصلي فتح علي خاني و عبدالله خاني و 5 طايفة جنبي پيوسته به ايل تشكيل شده است. هر يك از طوايف به تيره‌ها و شاخه‌هاي كوچك‌تر نيز تقسيم مي‌شود. طايفة عبدالله‌خاني از طوايف مهم زرزاست و همة خوانين ايل از اين طايفه برخاسته‌اند.<sup>3</sup> ساختار ايلي به صورت ايل، طايفه، تيره، مال (يا خانوار) است. سرپرست ايل را خان بر عهده دارد. رياست ايل را تا 1366ش سليمان خان زرزا از طايفة عبدالله‌خاني بر عهده داشت.<sup>4</sup>
+ایل زرزا از 2 طایفه اصلی فتح علی خانی و عبدالله خانی و 5 طایفه جنبی پیوسته به ایل تشکیل شده است. هر یک از طوایف به تیره‌ها و شاخه‌های کوچک‌تر نیز تقسیم می‌شود. طایفه عبدالله‌خانی از طوایف مهم زرزاست و همه خوانین ایل از این طایفه برخاسته‌اند<ref>اسكندری‌نیا، ابراهیم. '''''ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.</ref>. ساختار ایلی به صورت [[ایل]]، طایفه، تیره، مال (یا خانوار) است. سرپرست [[ایل]] را خان بر عهده دارد. ریاست ایل را تا 1366ش سلیمان خان زرزا از طایفه عبدالله‌خانی بر عهده داشت<ref>اسكندری‌نیا، ابراهیم. '''''ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.</ref>. از شمار جمعیت کل ایل زرزا اطلاعی در دست نیست. شمار کوچندگان این [[ایل]] را در 1377ش 335 خانوار و 2956 نفر تخمین زده‌اند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص ؟.</ref>.
-از شمار جمعيت كل ايل زرزا اطلاعي در دست نيست. شمار كوچندگان اين ايل را در 1377ش 335 خانوار و 2956 نفر تخمين زده‌اند.<sup>5</sup>
+زمین‌های حاصلخیز و آب و هوای مناسب و چراگاه‌های فراوان موجب شده است که اقتصاد مبتنی بر دامداری و کشاورزی ایل رونق بسیاری بیابد. زنان نیز برای کمک به اقتصاد خانواده به بافتن جاجیم و فرش و قالی و ... می‌پردازند<ref>مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، '''''هنر و مردم'''''. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18. </ref>. مردم ایل زرزا سنی [[شافعی]] مذهبند<ref name=":0" />.
-زمين‌هاي حاصلخيز و آب و هواي مناسب و چراگاه‌هاي فراوان موجب شده است كه اقتصاد مبتني بر دامداري و كشاورزي ايل رونق بسياري بيابد. زنان نيز براي كمك به اقتصاد خانواده به بافتن جاجيم و فرش و قالي و ... مي‌پردازند.<sup>6</sup> مردم ايل زرزا سني شافعي مذهبند.<sup>7</sup>
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[آذربایجان غربی]]
+* [[ارومیه]]
+* [[شافعی]]
-'''مآخذ:'''
+== مآخذ ==
+<references />
--    مردوخ كردستاني، شيخ محمد. '''''تاريخ كرد و كردستان يا تاريخ مردوخ'''''. سنندج: 1351، ص 94.
--    '''''سرشماري اجتماعي، اقتصادي عشاير كوچنده 1377، جمعيت عشايري دهستان‌ها'''''. تهران: 1378، ص 21-30؛ '''''ايرانشهر،''''' '''''نشرية شمارة 22 كميسيون ملي يونسكو در ايران'''''. تهران: 1342، ج 1/121.
--    اسكندري‌نيا، ابراهيم. '''''ساختار سازمان ايلات و شيوة معيشت عشاير آذربايجان غربي'''''. بندرانزلي: 1366، ص 411-412، 416-418.
--    اسكندري‌نيا، ابراهيم. '''''همان'''''. ص 33، 411-412.
--    '''''سرشماري اجتماعي، اقتصادي عشاير كوچنده 1377، نتايج تفصيلي'''''. تهران: 1378، ص
--    مجيدزاده، يوسف. «ايل زرزا»، '''''هنر و مردم'''''. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18.
--    '''''ايرانشهر'''''. همانجا.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 معصومه ابراهیمی
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
+[[رده:مردم شناسی]]