ایل ملکشاهی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''ملكشاهي'''، از ايلات بزرگ كُرد استان ايلام. برخي تعيين قوميت ملكشاهيها را به سبب درهم آميختگي با اقوام اقوام كرد، لر و لك دشوار ميدانند. ملكشاهيها در سرزميني، كه به نام آنها ناميده ميشود، در بين شهرستان مهران و قلعهدره استان ايلا...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[ایل ملکشاهی|ملکشاهی]]'''، از ایلات بزرگ کُرد [[استان ایلام]]. | ||
برخی تعیین قومیت ملکشاهی ها را به سبب درهم آمیختگی با اقوام اقوام کرد، لر و [[لکی|لک]] دشوار میدانند. ملکشاهی ها در سرزمینی، که به نام آنها نامیده میشود، در بین شهرستان مهران و قلعهدره [[استان ایلام]] پراکندهاند<ref>فیروزان، ت. «دربارة تركیب و سازمان ایلات و عشایر ایران»، '''''مجموعه كتاب اگاه، ایلات و عشایر'''''. تهران: 1362، ص25.</ref><ref>كیهان، مسعود. '''''جغرافیای مفصل ایران'''''. تهران:1311، جلد 2، ص. 465. </ref><ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. تهران:1380، جلد 3، ص 1217.</ref>. ایل ملکشاهی از 13 طایفه تشکیل شده است. هر طایفه به چند تیره و هر تیره به چند مال تقسیم می شود. رئیس [[ایل]] را «خان» یا «توشمال» و رئیس هر طایفه و تیره را کدخدا می نامند<ref>'''''مجموعه اطلاعات و آمار ایلات و طوایف عشایری ایران'''''. تهران:1361، ص 23.</ref><ref>افشارسیستانی، ایرج. '''''مقدمهای بر''''' '''''شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، جلد 1، ص. 319-320.</ref>. | |||
شماری از مردم ایل ملکشاهی اسکان یافتهاند و گروههایی از آنها به مناطق سردسیر و گرمسیر کوچ میکنند. کوچندگان ملکشاهی بین دهستانهای بخشهای ارکوازی، صالحآباد و مرکزی شهرستان مهران [[استان ایلام]] ییلاق و قشلاق میکنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''''. تهران: 1378، ص41-42.</ref>. | |||
شمار | شمار کوچندگان این [[ایل]] در 1377ش 1046 خانوار و 7553 نفر براورد شده است<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایركوچنده 1377 نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص </ref>. از مهمترین مشاغل ایل ملکشاهی میتوان به زراعت و کشت گندم و جو و ذرت، دامپروری و صنایع دستی مانند: گلیم و قالی و جاجیم اشاره کرد<ref>'''''ایرانشهر، نشریة شمارة 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران'''''. تهران: 1342، ص 1/138. | ||
</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان ایلام]] | |||
* [[لکی]] | |||
* [[ایلات و عشایر]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۱
ملکشاهی، از ایلات بزرگ کُرد استان ایلام.
برخی تعیین قومیت ملکشاهی ها را به سبب درهم آمیختگی با اقوام اقوام کرد، لر و لک دشوار میدانند. ملکشاهی ها در سرزمینی، که به نام آنها نامیده میشود، در بین شهرستان مهران و قلعهدره استان ایلام پراکندهاند[۱][۲][۳]. ایل ملکشاهی از 13 طایفه تشکیل شده است. هر طایفه به چند تیره و هر تیره به چند مال تقسیم می شود. رئیس ایل را «خان» یا «توشمال» و رئیس هر طایفه و تیره را کدخدا می نامند[۴][۵].
شماری از مردم ایل ملکشاهی اسکان یافتهاند و گروههایی از آنها به مناطق سردسیر و گرمسیر کوچ میکنند. کوچندگان ملکشاهی بین دهستانهای بخشهای ارکوازی، صالحآباد و مرکزی شهرستان مهران استان ایلام ییلاق و قشلاق میکنند[۶].
شمار کوچندگان این ایل در 1377ش 1046 خانوار و 7553 نفر براورد شده است[۷]. از مهمترین مشاغل ایل ملکشاهی میتوان به زراعت و کشت گندم و جو و ذرت، دامپروری و صنایع دستی مانند: گلیم و قالی و جاجیم اشاره کرد[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ فیروزان، ت. «دربارة تركیب و سازمان ایلات و عشایر ایران»، مجموعه كتاب اگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص25.
- ↑ كیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران:1311، جلد 2، ص. 465.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. تهران:1380، جلد 3، ص 1217.
- ↑ مجموعه اطلاعات و آمار ایلات و طوایف عشایری ایران. تهران:1361، ص 23.
- ↑ افشارسیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 1، ص. 319-320.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص41-42.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایركوچنده 1377 نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص
- ↑ ایرانشهر، نشریة شمارة 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران. تهران: 1342، ص 1/138.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی