سنج: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''سنج''' از خانوادهی سازهای خودصدا<sup>*</sup> است. این ساز متشکل از دوصفحهی گرد فلزی بشقابی مانند و در برخی نمونههای نادر چوبی است. در وسط هر صفحه سوراخی وجود دارد که به آن نیز، تسمه یا دسته متصل میشود. این ساز در اندازههای مختلفی دیده میشود. نمونههایی از آن که متعلق به دورههای پیش از اسلام است با جنسهایی چون مفرغ و ... بودهاند. | [[پرونده:77777.jpg|بندانگشتی|تصویر سنج، قابل بازیابی از https://barbadpiano.com/mag/%D8%B3%D9%86%D8%AC-%DB%8C%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%84-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%DA%86%D9%87-%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%9F/]] | ||
'''سنج''' از خانوادهی [[سازهای خودصدا]]<sup>*</sup> است. این ساز متشکل از دوصفحهی گرد فلزی بشقابی مانند و در برخی نمونههای نادر چوبی است. در وسط هر صفحه سوراخی وجود دارد که به آن نیز، تسمه یا دسته متصل میشود. این ساز در اندازههای مختلفی دیده میشود. نمونههایی از آن که متعلق به دورههای پیش از [[اسلام]] است با جنسهایی چون مفرغ و ... بودهاند. | |||
نمونههای کوچک آن تحت عناوینی چون سنجک، زنگ، قاشقک، شرینگ، جینگ و ... در مناطقی از ایران متداول است. اینگونه سنجکها گاه توسط بند یا کِش به انگشتان دست بسته میشوند و در برخی از مناطق توسط رقصندگان زن یا مرد در حین رقصیدن به صدا درمیآیند. به طور کلی نمونهی بزرگترین این ساز در ایران متعلق به مراسم سوگواری و نمونههای کوچکتر آن در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده قرار میگیرند<ref>اطلاعات این مدخل از طریق كار میدانی به دست آمده است.</ref><ref>مشروح این اطلاعات در جلد دوم '''''دایرهالمعارف سازهای ایران'''''. محمدرضا درویشی منعكس است.</ref>. | برخی از نمونههای آن امروزه در مراسم عزاداری محرم مورد استفاده قرار میگیرند. شاخصترین نمونه در این رابطه سنج [[بوشهر]] است. | ||
نمونههای کوچک آن تحت عناوینی چون سنجک، زنگ، قاشقک، شرینگ، جینگ و ... در مناطقی از [[ایران]] متداول است. اینگونه سنجکها گاه توسط بند یا کِش به انگشتان دست بسته میشوند و در برخی از مناطق توسط رقصندگان زن یا مرد در حین رقصیدن به صدا درمیآیند. | |||
به طور کلی نمونهی بزرگترین این ساز در [[ایران]] متعلق به مراسم سوگواری و نمونههای کوچکتر آن در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده قرار میگیرند<ref>اطلاعات این مدخل از طریق كار میدانی به دست آمده است.</ref><ref>مشروح این اطلاعات در جلد دوم '''''دایرهالمعارف سازهای ایران'''''. محمدرضا درویشی منعكس است.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
[[سازهای خودصدا]] | |||
* [[سازهای خودصدا]] | |||
== ''مآخذ'' == | == ''مآخذ'' == | ||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
دانشنامه ایران | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
محمدرضا درویشی | محمدرضا درویشی | ||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:موسیقی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۱۳
سنج از خانوادهی سازهای خودصدا* است. این ساز متشکل از دوصفحهی گرد فلزی بشقابی مانند و در برخی نمونههای نادر چوبی است. در وسط هر صفحه سوراخی وجود دارد که به آن نیز، تسمه یا دسته متصل میشود. این ساز در اندازههای مختلفی دیده میشود. نمونههایی از آن که متعلق به دورههای پیش از اسلام است با جنسهایی چون مفرغ و ... بودهاند.
برخی از نمونههای آن امروزه در مراسم عزاداری محرم مورد استفاده قرار میگیرند. شاخصترین نمونه در این رابطه سنج بوشهر است.
نمونههای کوچک آن تحت عناوینی چون سنجک، زنگ، قاشقک، شرینگ، جینگ و ... در مناطقی از ایران متداول است. اینگونه سنجکها گاه توسط بند یا کِش به انگشتان دست بسته میشوند و در برخی از مناطق توسط رقصندگان زن یا مرد در حین رقصیدن به صدا درمیآیند.
به طور کلی نمونهی بزرگترین این ساز در ایران متعلق به مراسم سوگواری و نمونههای کوچکتر آن در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده قرار میگیرند[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا درویشی