آجیل: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۶

آجیل، (ājil) مخلوطی از انواع خشکبار مانند پسته، بادام، فندق، نخود، تخمه و...^[۱]^[۲] که آن را خام، شور، ترش یا آچارده (پرورده) می‌خورند. آجیل شور از تفت دادن خشکبار با نمک به دست می‌آید. آجیل شیرین را تفت نمی‌دهند. در این نوع آجیل علاوه بر مغز بادام و پسته و فندق، برگه زردآلو، هلو، انجیر خشک، باسلق، مغز گردو و... هست. آجیل شیرین را در شب چهارشنبه سوری^* و شب یلدا می‌خورند.

آجیل آچارده یا آچار را با مخلوط زعفران، آب‌لیمو و گلپر تفت می‌دهند. آجیل ترش نیز از خشکبار تفتیده با آب لیمو و نمک است^[۳]. میرزا علی‌اکبر خان آشپزباشی در سفره اطعمه در سیزده آجیل خوری از آجیل‌های گوناگون یاد می‌کند. در گذشته برای تفت دادن آجیل آن را در پاتیلی که در آن ماسه شسته بود می‌ریختند و روی آتش می‌گذاشتند و هم می‌زدند تا نسوزد. سپس آن را از غربال رد می‌کردند تا ماسه‌ها جدا شود و به آن آب نمک غلیظ می‌زدند^[۴].

نوعی آجیل آیینی نیز در میان مردم رایج است که به آجیل مشکل‌گشا^* شهرت دارد. در میان شهرهای ایران آجیل تبریز شهرت خاصی دارد.

نیز نگاه کنید به

آجيل مشكل‌گشا

مآخذ

↑ دهخدا، علی‌اکبر (1377). لغت‌نامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، جلد اول، ذیل آجیل.
↑ انوری، حسن (1380). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد اول، ذیل آجیل.
↑ شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ذیل آجیل، ص 265-284.
↑ آشپزباشی، میرزا علی‌اکبرخان (1353). سفره اطعمه. تهران: علمی، ص 70-69.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

فاطمه اسماعیلی

[1] دهخدا، علی‌اکبر (1377). لغت‌نامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، جلد اول، ذیل آجیل.

[2] انوری، حسن (1380). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد اول، ذیل آجیل.

[3] شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ذیل آجیل، ص 265-284.

[4] آشپزباشی، میرزا علی‌اکبرخان (1353). سفره اطعمه. تهران: علمی، ص 70-69.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 آجیل، (ājil) مخلوطی از انواع خشکبار مانند پسته، بادام، فندق، نخود، تخمه و...<ref>دهخدا، علی‌اکبر (1377). لغت‌نامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، جلد اول، ذیل آجیل.</ref><ref>انوری، حسن (1380). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد اول، ذیل آجیل.</ref> که آن را خام، شور، ترش یا آچارده (پرورده) می‌خورند. آجیل شور از تفت دادن خشکبار با نمک به دست می‌آید. آجیل شیرین را تفت نمی‌دهند. در این نوع آجیل علاوه بر مغز بادام و پسته و فندق، برگه زردآلو، هلو، انجیر خشک، باسلق، مغز گردو و... هست. آجیل شیرین را در شب چهارشنبه سوری<sup>*</sup> و [[شب یلدا]] می‌خورند.
-آجیل آچارده یا آچار را با مخلوط زعفران، آب‌لیمو و گلپر تفت می‌دهند. آجیل ترش نیز از خشکبار تفتیده با آب لیمو و نمک است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ذیل آجیل، ص 265-284.</ref>. میرزا علی‌اکبر خان آشپزباشی در سفره اطعمه در سیزده آجیل خوری از آجیل‌های گوناگون یاد می‌کند. در گذشته برای تفت دادن آجیل آن را در پاتیلی که در آن ماسه شسته بود می‌ریختند و روی آتش می‌گذاشتند و هم می‌زدند تا نسوزد. سپس آن را از غربال رد می‌کردند تا ماسه‌ها جدا شود و به آن آب نمک غلیظ می‌زدند<ref>آشپزباشی، میرزا علی‌اکبرخان (1353). سفره اطعمه. تهران: علمی، ص 70-69.</ref>.
+آجیل آچارده یا آچار را با مخلوط زعفران، آب‌لیمو و گلپر تفت می‌دهند. آجیل ترش نیز از خشکبار تفتیده با آب لیمو و نمک است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ذیل آجیل، ص 265-284.</ref>. میرزا علی‌اکبر خان آشپزباشی در [[سفره اطعمه]] در سیزده آجیل خوری از آجیل‌های گوناگون یاد می‌کند. در گذشته برای تفت دادن آجیل آن را در پاتیلی که در آن ماسه شسته بود می‌ریختند و روی [[آتش]] می‌گذاشتند و هم می‌زدند تا نسوزد. سپس آن را از غربال رد می‌کردند تا ماسه‌ها جدا شود و به آن آب نمک غلیظ می‌زدند<ref>آشپزباشی، میرزا علی‌اکبرخان (1353). سفره اطعمه. تهران: علمی، ص 70-69.</ref>.
-نوعی آجیل آیینی نیز در میان مردم رایج است که به [[آجيل مشكل‌گشا|آجیل مشکل‌گشا]]<sup>*</sup> شهرت دارد. در میان شهرهای ایران آجیل تبریز شهرت خاصی دارد.
+نوعی آجیل آیینی نیز در میان مردم رایج است که به [[آجيل مشكل‌گشا|آجیل مشکل‌گشا]]<sup>*</sup> شهرت دارد. در میان شهرهای ایران آجیل [[تبریز]] شهرت خاصی دارد.
 == نیز نگاه کنید به ==
@@ خط ۱۷: / خط ۱۷: @@
 == نویسنده مقاله ==
 فاطمه اسماعیلی
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
+[[رده:خوراک]]