برهان صدیقین: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''برهان صِدّيقين،''' استوارترين برهان بر اثبات ذاتِ حق است و آن برهاني است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاري اين برهان به صديقين، آن است كه شيوة استدلال صديقين يعني شيوة انبياء و حكماي الهي همانا شيوة تأمل در هستي به قصد اثبات هستي مط...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''برهان | '''[[برهان صدیقین|برهان صِدّیقین]]،''' استوارترین [[برهان]] بر اثبات ذاتِ حق است و آن برهانی است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاری این برهان به صدیقین، آن است که شیوه استدلال صدیقین یعنی شیوه انبیاء و حکمای الهی همانا شیوه تأمل در هستی به قصد اثبات هستی مطلق است. این شیوه روشی است الهی و قرآنی<ref>فُصِّلت، 41/53.</ref>. این برهان را نخستین بار ابنسینا، از راه تقسیم موجود به [[واجب]] و ممکن و تأکید بر این معنا که وجود ممکن به سبب بطلان دور و [[تسلسل]]، نیازمند به وجود [[واجب]] است، طرح کرد<ref>طوسی، خواجهنصیر. '''''شرح اشارات'''''. 3/66- 67.</ref> و سپس ملاصدرا ان را بر پایه «[[اصالت وجود]]» و «وحدت حقیقت وجود» چنین اقامه نمود که: چون وجود، حقیقتی است اصیل و واحد و دارای مراتب و شئون، لاجرم ثانی ندارد و ذاتاً بینیاز از غیر است<ref>ملاصدرا، '''''اسفار اربعه'''''. 6/12- 16.</ref> و همین وجود یگانه اصیلِ بینیاز از غیر است که از ان به «[[حق]]» و «خدا» تعبیر میشود. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[برهان]] | |||
* [[واجب]] | |||
* [[اصالت وجود]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اصغر دادبه | اصغر دادبه | ||
[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۵
برهان صِدّیقین، استوارترین برهان بر اثبات ذاتِ حق است و آن برهانی است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاری این برهان به صدیقین، آن است که شیوه استدلال صدیقین یعنی شیوه انبیاء و حکمای الهی همانا شیوه تأمل در هستی به قصد اثبات هستی مطلق است. این شیوه روشی است الهی و قرآنی[۱]. این برهان را نخستین بار ابنسینا، از راه تقسیم موجود به واجب و ممکن و تأکید بر این معنا که وجود ممکن به سبب بطلان دور و تسلسل، نیازمند به وجود واجب است، طرح کرد[۲] و سپس ملاصدرا ان را بر پایه «اصالت وجود» و «وحدت حقیقت وجود» چنین اقامه نمود که: چون وجود، حقیقتی است اصیل و واحد و دارای مراتب و شئون، لاجرم ثانی ندارد و ذاتاً بینیاز از غیر است[۳] و همین وجود یگانه اصیلِ بینیاز از غیر است که از ان به «حق» و «خدا» تعبیر میشود.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه