کل عنایت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''کل عنایت،''' (د. 1017ق/ 1608م)، دلقک دربار شاه عباس بزرگ (حک996ق/ 1587م- 1308ش). | ||
در شهر [[اصفهان]] و در | در شهر [[اصفهان]] و در حومه محلّه دردشت زندگی میکرد<ref name=":0">شاردن، '''''ژان،سفرنامه'''''. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.</ref>. در نزدیکی کاخ شاهعباس و در انتهای کوچه اسمعیل بیک، صاحب حمامی بود که به نام خودش شهرت داشت<ref>نوربخش، حسین. '''''دلقکهای مشهور درباری'''''، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.</ref>. نامش کربلائی عنایت و به کل عنایت معروف بود؛ اما شاهعباس او را کچل عایت مینامید. او دلقک وندیم شاه بود و مسخرگی و لودگی و حرکات و اطوار و حاضرجوابیهایش شاه را میخنداند<ref name=":0" /><ref>جمالزاده، سید محمدعلی. '''''هزارپیشه'''''، تهران، 1326، ص139.</ref>. در باره هنرنماییهای او داستانهای بسیار فراوانی نقل کردهاند. | ||
استعداد اودر خوش | استعداد اودر خوش مزگی کردن او را محبوب مردم کرده بود. بسیار حساس و تیزبین بود و با یک حرکت ساده مردم را میخنداند. شیرین کاریهای او در بازیهای «دایر کردن دکهی کرباس فروشی»، «مداوای چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را میتوان نام برد<ref name=":0" /><ref>جنتی عطایی، ابوالقاسم. '''''بنیاد نمایش درایران'''''، تهران، ابن سینا، 1333، 54.</ref>. هر یک از این بازیها ماجرای داستانی واقعی را مینمود. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[نمایش در ایران]] | |||
* [[صفویان]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمود عزیزی | |||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:تئاتر]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۸
کل عنایت، (د. 1017ق/ 1608م)، دلقک دربار شاه عباس بزرگ (حک996ق/ 1587م- 1308ش).
در شهر اصفهان و در حومه محلّه دردشت زندگی میکرد[۱]. در نزدیکی کاخ شاهعباس و در انتهای کوچه اسمعیل بیک، صاحب حمامی بود که به نام خودش شهرت داشت[۲]. نامش کربلائی عنایت و به کل عنایت معروف بود؛ اما شاهعباس او را کچل عایت مینامید. او دلقک وندیم شاه بود و مسخرگی و لودگی و حرکات و اطوار و حاضرجوابیهایش شاه را میخنداند[۱][۳]. در باره هنرنماییهای او داستانهای بسیار فراوانی نقل کردهاند.
استعداد اودر خوش مزگی کردن او را محبوب مردم کرده بود. بسیار حساس و تیزبین بود و با یک حرکت ساده مردم را میخنداند. شیرین کاریهای او در بازیهای «دایر کردن دکهی کرباس فروشی»، «مداوای چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را میتوان نام برد[۱][۴]. هر یک از این بازیها ماجرای داستانی واقعی را مینمود.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمود عزیزی