پرش به محتوا

کل عنایت: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''كل عنايت،''' (د. 1017ق/ 1608م)، دلقك دربار شاه عباس بزرگ (حك996ق/ 1587م- 1308ش). در شهر اصفهان و در حومة محلّة دردشت زندگي مي‌كرد.<sup>1</sup> در نزديكي كاخ شاه‌عباس و در انتهاي كوچه اسمعيل بيك، صاحب حمامي بود كه به نام خودش شهرت داشت.<sup>2</sup> نامش كربلائي عنايت...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''كل عنايت،''' (د. 1017ق/ 1608م)، دلقك دربار شاه عباس بزرگ (حك996ق/ 1587م- 1308ش).  
'''کل عنایت،''' (د. 1017ق/ 1608م)، دلقک دربار شاه عباس بزرگ (حک996ق/ 1587م- 1308ش).  


در شهر اصفهان و در حومة محلّة دردشت زندگي مي‌كرد.<sup>1</sup> در نزديكي كاخ شاه‌عباس و در انتهاي كوچه اسمعيل بيك، صاحب حمامي بود كه به نام خودش شهرت داشت.<sup>2</sup> نامش كربلائي عنايت و به كل عنايت معروف بود؛ اما شاه‌عباس او را كچل عايت مي‌ناميد. او دلقك ونديم شاه بود و مسخرگي و لودگي و حركات و اطوار و حاضرجوابي‌هايش شاه را مي‌خنداند.<sup>3</sup> در باره هنرنمايي‌هاي او داستان‌هاي بسيار فراواني نقل كرده‌اند.  
در شهر [[اصفهان]] و در حومه محلّه دردشت زندگی می‌کرد<ref name=":0">شاردن، '''''ژان،سفرنامه'''''. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.</ref>. در نزدیکی کاخ شاه‌عباس و در انتهای کوچه اسمعیل بیک، صاحب حمامی بود که به نام خودش شهرت داشت<ref>نوربخش، حسین. '''''دلقکهای مشهور درباری'''''، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.</ref>. نامش کربلائی عنایت و به کل عنایت معروف بود؛ اما شاه‌عباس او را کچل عایت می‌نامید. او دلقک وندیم شاه بود و مسخرگی و لودگی و حرکات و اطوار و حاضرجوابی‌هایش شاه را می‌خنداند<ref name=":0" /><ref>جمالزاده، سید محمدعلی. '''''هزارپیشه'''''، تهران، 1326، ص139.</ref>. در باره هنرنمایی‌های او داستان‌های بسیار فراوانی نقل کرده‌اند.  


استعداد اودر خوش مزگي كردن او را محبوب مردم كرده بود. بسيار حساس و تيزبين بود و با يك حركت ساده مردم را مي‌خنداند. شيرين كاري‌هاي او در بازي‌هاي «داير كردن دكه‌ي كرباس فروشي»، «مداواي چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را مي‌توان نام برد.<sup>4</sup> هر يك از اين بازي‌ها ماجراي داستاني واقعي را مي‌نمود.
استعداد اودر خوش مزگی کردن او را محبوب مردم کرده بود. بسیار حساس و تیزبین بود و با یک حرکت ساده مردم را می‌خنداند. شیرین کاری‌های او در بازی‌های «دایر کردن دکه‌ی کرباس فروشی»، «مداوای چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را می‌توان نام برد<ref name=":0" /><ref>جنتی عطایی، ابوالقاسم. '''''بنیاد نمایش درایران'''''، تهران، ابن سینا، 1333، 54.</ref>. هر یک از این بازی‌ها ماجرای داستانی واقعی را می‌نمود.


== نیز نگاه کنید به ==


'''''مآخذ:'''''
* [[نمایش در ایران]]
* [[صفویان]]


1-     شاردن، '''''ژان،سفرنامه'''''. ترجمة اقبال يغمايي، تهران: توس، 1374.
== مآخذ ==
<references />


2-     نوربخش، حسين. '''''دلقكهاي مشهور درباري'''''، تهران، سنائي، چاپ چهارم، 1371، ص 75.
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


3-     شاردن، همانجا، جمالزاده، سيد محمدعلي. '''''هزارپيشه'''''، تهران، 1326، ص139.
== نویسنده مقاله ==
 
محمود عزیزی
4-     شاردن، همان، نيز جنتي عطايي، ابوالقاسم. '''''بنياد نمايش درايران'''''، تهران، ابن سينا، 1333، 54.
[[رده:هنر]]
[[رده:تئاتر]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۸

کل عنایت، (د. 1017ق/ 1608م)، دلقک دربار شاه عباس بزرگ (حک996ق/ 1587م- 1308ش).

در شهر اصفهان و در حومه محلّه دردشت زندگی می‌کرد[۱]. در نزدیکی کاخ شاه‌عباس و در انتهای کوچه اسمعیل بیک، صاحب حمامی بود که به نام خودش شهرت داشت[۲]. نامش کربلائی عنایت و به کل عنایت معروف بود؛ اما شاه‌عباس او را کچل عایت می‌نامید. او دلقک وندیم شاه بود و مسخرگی و لودگی و حرکات و اطوار و حاضرجوابی‌هایش شاه را می‌خنداند[۱][۳]. در باره هنرنمایی‌های او داستان‌های بسیار فراوانی نقل کرده‌اند.

استعداد اودر خوش مزگی کردن او را محبوب مردم کرده بود. بسیار حساس و تیزبین بود و با یک حرکت ساده مردم را می‌خنداند. شیرین کاری‌های او در بازی‌های «دایر کردن دکه‌ی کرباس فروشی»، «مداوای چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را می‌توان نام برد[۱][۴]. هر یک از این بازی‌ها ماجرای داستانی واقعی را می‌نمود.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ شاردن، ژان،سفرنامه. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.
  2. نوربخش، حسین. دلقکهای مشهور درباری، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.
  3. جمالزاده، سید محمدعلی. هزارپیشه، تهران، 1326، ص139.
  4. جنتی عطایی، ابوالقاسم. بنیاد نمایش درایران، تهران، ابن سینا، 1333، 54.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی