آیت الله: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''آيَتُالله'''، يا آيةالله (نشانة خداوند) عاليترين عنوان براي فقيهان و مراجع بزرگ شيعه. اين عنوان، نخست بهطور خاص براي علامة حلي (وفات 676 ق) بهكار رفت<sup>1</sup> و تا قرنها در متون شيعه، مختص او بود و كمتر براي ديگران به كار ميرفت. از اوايل س...» ایجاد کرد |
|||
| (۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
آیَتُالله، یا آیه الله (نشانه خداوند) عالیترین عنوان برای فقیهان و مراجع بزرگ شیعه. این عنوان، نخست بهطور خاص برای علامه حلی (وفات 676 ق) بهکار رفت<ref>ابن حجر عسقلانی. '''''لسان المیزان'''''. بیروت: 1290 ق، 2/317.</ref> و تا قرنها در متون شیعه، مختص او بود و کمتر برای دیگران به کار میرفت. از اوایل سده 14 ق / 20 م عنوان آیتالله برای مراجع قدر اول شیعه رفته رفته بهکار رفت. سید مهدی بحرالعلوم، سپس شیخ مرتضی انصاری، شیخ حسین نجف و سید محمدحسن شیرازی و سرانجام در [[نهضت مشروطه|عصر مشروطیت]] آخوند ملاکاظم خراسانی، حاج میرزا حسین میرزا خلیل، شیخ عبدالله مازندرانی و مجتهدان بزرگ دیگر آیتالله خوانده شدند<ref>نوری، حسین. '''''مستدرك الوسائل'''''. تهران: 1382، 2/397، 3/222.</ref><ref>ناظمالاسلام كرمانی، محمد. '''''تاریخ بیداری ایرانیان'''''. بهكوشش علیاكبر سعیدی سیرجانی، تهران: 1362، 88. </ref>. پیش از آن همه مراجع حجتالاسلام خوانده میشدند، پس از تشکیل حوزه علمیه [[قم]] توسط مرحوم شیخ عبدالکریم حائری و مرکزیتیافتن آن (1340 ق / 1922 م) شماری از فقهای بزرگ که در آن گرد آمدند، همه آیتالله لقب یافتند؛ لذا اکنون معدودی از برجستهترین فقهایی که در مقام مرجعیت قرار میگیرند، آیتالله العظمی نامیده میشوند<ref>تلخیص از: موسوی، محمدعلی(1374). «آیتالله». دایره المعارف بزرگ اسلامی، جلد2، ص.260.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[نهضت مشروطه]] | |||
* [[اهل بیت]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
تلخیصکننده: سیدحسن امین | |||
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۷
آیَتُالله، یا آیه الله (نشانه خداوند) عالیترین عنوان برای فقیهان و مراجع بزرگ شیعه. این عنوان، نخست بهطور خاص برای علامه حلی (وفات 676 ق) بهکار رفت[۱] و تا قرنها در متون شیعه، مختص او بود و کمتر برای دیگران به کار میرفت. از اوایل سده 14 ق / 20 م عنوان آیتالله برای مراجع قدر اول شیعه رفته رفته بهکار رفت. سید مهدی بحرالعلوم، سپس شیخ مرتضی انصاری، شیخ حسین نجف و سید محمدحسن شیرازی و سرانجام در عصر مشروطیت آخوند ملاکاظم خراسانی، حاج میرزا حسین میرزا خلیل، شیخ عبدالله مازندرانی و مجتهدان بزرگ دیگر آیتالله خوانده شدند[۲][۳]. پیش از آن همه مراجع حجتالاسلام خوانده میشدند، پس از تشکیل حوزه علمیه قم توسط مرحوم شیخ عبدالکریم حائری و مرکزیتیافتن آن (1340 ق / 1922 م) شماری از فقهای بزرگ که در آن گرد آمدند، همه آیتالله لقب یافتند؛ لذا اکنون معدودی از برجستهترین فقهایی که در مقام مرجعیت قرار میگیرند، آیتالله العظمی نامیده میشوند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
تلخیصکننده: سیدحسن امین