غزالی، احمد بن محمد: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''غزالی، احمد بن محمد''' (د 515 تا 520ق / 1121-1126م) فقیه، واعظ، صوفی، نویسنده. احمد برادر كوچكتر امام محمد غزالی<sup>*</sup> و از فقهای مذهب شافعی بود.<sup>1</sup> در خردسالی یتیم شد و همراه برادرش تحت سرپرستی ابو علی احمد ر...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
غزالی، احمد بن محمد (د 515 تا 520ق / 1121-1126م) فقیه، واعظ، صوفی، نویسنده. | |||
احمد برادر | احمد برادر کوچکتر [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد|امام محمد غزالی]] و از فقهای مذهب [[شافعی]] بود<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 932.</ref>. در خردسالی یتیم شد و همراه برادرش تحت سرپرستی ابو علی احمد رادکانی قرار گرفت<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 12.</ref>. در جوانی ابتدا به تحصیل دانشهای گوناگون به ویژه فقه همت گماشت<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 108.</ref>. پس از آن به سیر و سلوک روی آورد و با استفاده از صحبت مشایخ و گوشهگیری از خلق به کشف و شهود نائل شد<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 13ـ 14.</ref>. در طریقت چون برادرش امام محمد نزد ابوبکر نساج شاگردی کرد. پیرامون 10 سال (از 488-499ق / 1095-1106م) به نیابت امام محمد در نظامیه بغداد به تدریس پرداخت. افزون بر وعظ، وجد و سماع را بسیار میپسندید<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 109.</ref>. مریدان و شاگردان زیادی از جمله [[عین القضاة همدانی|عین القضاه همدانی]]، ابوالفضل بغدادی، ابوالنجیب سهروردی و [[سنایی غزنوی]] را تربیت کرد<ref>بناءپور، هاشم. '''''عین القضاة همدانی'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383، ص 42.</ref>. گویند وجود او از عوامل اصلی توجه [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد|امام محمد غزالی]] به طریقه [[صوفیه|صوفیان]] بود<ref>زرینکوب، عبدالحسین. '''''ارزش میراث صوفیه'''''. تهران: امیرکبیر، 1356، ص 70.</ref>. سرانجام در قزوین درگذشت و در محلهای که امروز به نام احمدیه شهرت دارد، به خاک سپرده شد<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 17.</ref>. از جمله آثارش میتوان سوانح العشاق، لباب الاحیاء (خلاصه احیاء علوم الدین برادرش است)، بحرالحقیقه، الذخیره فی علم البصیره، رساله العشقیه و مکاتیب را نام برد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 933-934.</ref>. سوانح العشاق نخستین اثر مستقلی است که به [[فارسی|زبان فارسی]] درباره عشق نوشته شده است<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سوانح'''.'' بر اساس تصحیح هلموت ریتر. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1359، ص پنج (مقدمه).</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد]] | |||
* [[شافعی]] | |||
* [[سنایی غزنوی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۴
غزالی، احمد بن محمد (د 515 تا 520ق / 1121-1126م) فقیه، واعظ، صوفی، نویسنده.
احمد برادر کوچکتر امام محمد غزالی و از فقهای مذهب شافعی بود[۱]. در خردسالی یتیم شد و همراه برادرش تحت سرپرستی ابو علی احمد رادکانی قرار گرفت[۲]. در جوانی ابتدا به تحصیل دانشهای گوناگون به ویژه فقه همت گماشت[۳]. پس از آن به سیر و سلوک روی آورد و با استفاده از صحبت مشایخ و گوشهگیری از خلق به کشف و شهود نائل شد[۴]. در طریقت چون برادرش امام محمد نزد ابوبکر نساج شاگردی کرد. پیرامون 10 سال (از 488-499ق / 1095-1106م) به نیابت امام محمد در نظامیه بغداد به تدریس پرداخت. افزون بر وعظ، وجد و سماع را بسیار میپسندید[۵]. مریدان و شاگردان زیادی از جمله عین القضاه همدانی، ابوالفضل بغدادی، ابوالنجیب سهروردی و سنایی غزنوی را تربیت کرد[۶]. گویند وجود او از عوامل اصلی توجه امام محمد غزالی به طریقه صوفیان بود[۷]. سرانجام در قزوین درگذشت و در محلهای که امروز به نام احمدیه شهرت دارد، به خاک سپرده شد[۸]. از جمله آثارش میتوان سوانح العشاق، لباب الاحیاء (خلاصه احیاء علوم الدین برادرش است)، بحرالحقیقه، الذخیره فی علم البصیره، رساله العشقیه و مکاتیب را نام برد[۹]. سوانح العشاق نخستین اثر مستقلی است که به زبان فارسی درباره عشق نوشته شده است[۱۰].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 932.
- ↑ پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 12.
- ↑ سجادی، ضیاءالدین. مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 108.
- ↑ پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 13ـ 14.
- ↑ سجادی، ضیاءالدین. مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 109.
- ↑ بناءپور، هاشم. عین القضاة همدانی. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1383، ص 42.
- ↑ زرینکوب، عبدالحسین. ارزش میراث صوفیه. تهران: امیرکبیر، 1356، ص 70.
- ↑ پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 17.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 933-934.
- ↑ پورجوادی، نصرالله. سوانح. بر اساس تصحیح هلموت ریتر. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1359، ص پنج (مقدمه).
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر