وحشی بافقی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''وحشی بافقی''' ( ـ 991 ق/ 1583) متخلص به وحشی، شاعر. مولانا شمسالدین یا کمالالدین محمد از مردم بافق ـ شهری میان یزد و کرمان ـ بود. چون این شهر گاه تابع حکومت یزد و گاه تابع حکومت کرمان بود، به همین سبب برخی از تذکرهنویسان او را از مردم یزد و...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''وحشی بافقی''' ( ـ 991 ق/ 1583) متخلص به وحشی، شاعر. | '''وحشی بافقی''' ( ـ 991 ق/ 1583) متخلص به وحشی، شاعر. | ||
مولانا شمسالدین یا کمالالدین محمد از مردم بافق ـ شهری میان [[یزد]] و [[کرمان]] ـ بود. چون این شهر گاه تابع حکومت یزد و گاه تابع حکومت کرمان بود، به همین سبب برخی از تذکرهنویسان او را از مردم یزد و بعضی دیگر وی را از مردم کرمان دانستهاند | مولانا شمسالدین یا کمالالدین محمد از مردم بافق ـ شهری میان [[یزد]] و [[کرمان]] ـ بود. چون این شهر گاه تابع حکومت [[یزد]] و گاه تابع حکومت [[کرمان]] بود، به همین سبب برخی از تذکرهنویسان او را از مردم [[یزد]] و بعضی دیگر وی را از مردم [[کرمان]] دانستهاند<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی'''''، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 434.</ref>. وحشی در بدایت حال چندی در [[کاشان]] به مکتب داری روزگار میگذراند<ref name=":0">زرین کوب، عبدالحسین. '''''سیری در شعر فارسی'''''، تهران: نوین، 1363 ش، ج.1، ص 132.</ref>. سپس به [[یزد]] رفت و تا پایان حیات گوشهنشینی اختیار کرد و برای گذراندن زندگانی خویش به مدح حکام شهر پرداخت<ref>وحشی بافقی. '''''دیوان وحشی بافقی'''''، ویراسته حسین نخعی، تهران: امیرکبیر، 1356 ش، ج.6، ص هفده (مقدمه).</ref>. از ممدوحان وحشی میتوان شاه طهماسب صفوی و برخی از رجال وی نظیر عبدالله خان اعتمادالدوله صدراعظم را نام برد. وحشی سبک خاصی در شعر پدید آورد که پس از وی شاعران به تقلید از آن برخاستند<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی'''''، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 435.</ref>. شهرت وحشی بیشتر مرهون غزلهایی است که به طور غریبی تجربه یک عشق واقعی را بازتاب میدهند<ref name=":0" />. او نوپردازی، تازهگویی و سادهسرایی را در [[شعر فارسی]] بنیان نهاد. برخی از سرودههای [[سعدی]] و [[نظامی گنجوی|نظامی]] را تضمین کرده است<ref>وحشی بافقی. '''''دیوان وحشی بافقی'''''، ویراسته حسین نخعی، تهران: امیرکبیر، 1356 ش، ج.6، ص نود و شش، صد (مقدمه).</ref>. از آثارش میتوان دیوان شعر در 1500 بیت شامل غزلیات، قصاید، مسمطات و رباعیات؛ مثنوی ''خُلد برین'' در 500 بیت؛ مثنوی ''فرهاد و شیرین'' به تقلید از [[خسرو و شیرین]] [[نظامی گنجوی|نظامی]] در 800 بیت و مثنوی ''ناظر و منظور'' بر همان وزن و شامل 700 بیت را نام برد<ref>حکیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 8.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[یزد]] | |||
* [[کرمان]] | |||
* [[شعر فارسی]] | |||
* [[خسرو و شیرین]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۷
وحشی بافقی ( ـ 991 ق/ 1583) متخلص به وحشی، شاعر.
مولانا شمسالدین یا کمالالدین محمد از مردم بافق ـ شهری میان یزد و کرمان ـ بود. چون این شهر گاه تابع حکومت یزد و گاه تابع حکومت کرمان بود، به همین سبب برخی از تذکرهنویسان او را از مردم یزد و بعضی دیگر وی را از مردم کرمان دانستهاند[۱]. وحشی در بدایت حال چندی در کاشان به مکتب داری روزگار میگذراند[۲]. سپس به یزد رفت و تا پایان حیات گوشهنشینی اختیار کرد و برای گذراندن زندگانی خویش به مدح حکام شهر پرداخت[۳]. از ممدوحان وحشی میتوان شاه طهماسب صفوی و برخی از رجال وی نظیر عبدالله خان اعتمادالدوله صدراعظم را نام برد. وحشی سبک خاصی در شعر پدید آورد که پس از وی شاعران به تقلید از آن برخاستند[۴]. شهرت وحشی بیشتر مرهون غزلهایی است که به طور غریبی تجربه یک عشق واقعی را بازتاب میدهند[۲]. او نوپردازی، تازهگویی و سادهسرایی را در شعر فارسی بنیان نهاد. برخی از سرودههای سعدی و نظامی را تضمین کرده است[۵]. از آثارش میتوان دیوان شعر در 1500 بیت شامل غزلیات، قصاید، مسمطات و رباعیات؛ مثنوی خُلد برین در 500 بیت؛ مثنوی فرهاد و شیرین به تقلید از خسرو و شیرین نظامی در 800 بیت و مثنوی ناظر و منظور بر همان وزن و شامل 700 بیت را نام برد[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ نفیسی، سعید. تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 434.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی، تهران: نوین، 1363 ش، ج.1، ص 132.
- ↑ وحشی بافقی. دیوان وحشی بافقی، ویراسته حسین نخعی، تهران: امیرکبیر، 1356 ش، ج.6، ص هفده (مقدمه).
- ↑ نفیسی، سعید. تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 435.
- ↑ وحشی بافقی. دیوان وحشی بافقی، ویراسته حسین نخعی، تهران: امیرکبیر، 1356 ش، ج.6، ص نود و شش، صد (مقدمه).
- ↑ حکیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 8.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر