غزالی، احمد بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۴

غزالی، احمد بن محمد (د 515 تا 520ق / 1121-1126م) فقیه، واعظ، صوفی، نویسنده.

احمد برادر کوچک‌تر امام محمد غزالی و از فقهای مذهب شافعی بود^[۱]. در خردسالی یتیم شد و همراه برادرش تحت سرپرستی ابو علی احمد رادکانی قرار گرفت^[۲]. در جوانی ابتدا به تحصیل دانش‌های گوناگون به ویژه فقه همت گماشت^[۳]. پس از آن به سیر و سلوک روی آورد و با استفاده از صحبت مشایخ و گوشه‌گیری از خلق به کشف و شهود نائل شد^[۴]. در طریقت چون برادرش امام محمد نزد ابوبکر نساج شاگردی کرد. پیرامون 10 سال (از 488-499ق / 1095-1106م) به نیابت امام محمد در نظامیه بغداد به تدریس پرداخت. افزون بر وعظ، وجد و سماع را بسیار می‌پسندید^[۵]. مریدان و شاگردان زیادی از جمله عین القضاه همدانی، ابوالفضل بغدادی، ابوالنجیب سهروردی و سنایی غزنوی را تربیت کرد^[۶]. گویند وجود او از عوامل اصلی توجه امام محمد غزالی به طریقه صوفیان بود^[۷]. سرانجام در قزوین درگذشت و در محله‌ای که امروز به نام احمدیه شهرت دارد، به خاک سپرده شد^[۸]. از جمله آثارش می‌توان سوانح العشاق، لباب الاحیاء (خلاصه احیاء علوم الدین برادرش است)، بحرالحقیقه، الذخیره فی علم البصیره، رساله العشقیه و مکاتیب را نام برد^[۹]. سوانح العشاق نخستین اثر مستقلی است که به زبان فارسی درباره عشق نوشته شده است^[۱۰].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 932.
↑ پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 12.
↑ سجادی، ضیاءالدین. مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 108.
↑ پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 13ـ 14.
↑ سجادی، ضیاءالدین. مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 109.
↑ بناءپور، هاشم. عین القضاة همدانی. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 42.
↑ زرین‌کوب، عبدالحسین. ارزش میراث صوفیه. تهران: امیرکبیر، 1356، ص 70.
↑ پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 17.
↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 933-934.
↑ پورجوادی، نصرالله. سوانح. بر اساس تصحیح هلموت ریتر. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1359، ص پنج (مقدمه).

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 932.

[2] پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 12.

[3] سجادی، ضیاءالدین. مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 108.

[4] پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 13ـ 14.

[5] سجادی، ضیاءالدین. مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف. تهران: سمت، 1372، ص 109.

[6] بناءپور، هاشم. عین القضاة همدانی. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 42.

[7] زرین‌کوب، عبدالحسین. ارزش میراث صوفیه. تهران: امیرکبیر، 1356، ص 70.

[8] پورجوادی، نصرالله. سلطان طریقت. تهران: آگاه، 1358، ص 17.

[9] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 933-934.

[10] پورجوادی، نصرالله. سوانح. بر اساس تصحیح هلموت ریتر. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1359، ص پنج (مقدمه).

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 غزالی، احمد بن محمد (د 515 تا 520ق / 1121-1126م) فقیه، واعظ، صوفی، نویسنده.
-احمد برادر کوچک‌تر [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد|امام محمد غزالی]]<sup>*</sup> و از فقهای مذهب [[شافعی]] بود<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 932.</ref>. در خردسالی یتیم شد و همراه برادرش تحت سرپرستی ابو علی احمد رادکانی قرار گرفت<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 12.</ref>. در جوانی ابتدا به تحصیل دانش‌های گوناگون به ویژه فقه همت گماشت<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 108.</ref>. پس از آن به سیر و سلوک روی آورد و با استفاده از صحبت مشایخ و گوشه‌گیری از خلق به کشف و شهود نائل شد<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 13ـ 14.</ref>. در طریقت چون برادرش امام محمد نزد ابوبکر نساج شاگردی کرد. پیرامون 10 سال (از 488-499ق / 1095-1106م) به نیابت امام محمد در نظامیه بغداد به تدریس پرداخت. افزون بر وعظ، وجد و سماع را بسیار می‌پسندید<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 109.</ref>. مریدان و شاگردان زیادی از جمله عین القضاه همدانی، ابوالفضل بغدادی، ابوالنجیب سهروردی و [[سنایی غزنوی]] را تربیت کرد<ref>بناءپور، هاشم. '''''عین القضاة همدانی'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 42.</ref>. گویند وجود او از عوامل اصلی توجه امام محمد غزالی به طریقه صوفیان بود<ref>زرین‌کوب، عبدالحسین. '''''ارزش میراث صوفیه'''''. تهران: امیرکبیر، 1356، ص 70.</ref>. سرانجام در قزوین درگذشت و در محله‌ای که امروز به نام احمدیه شهرت دارد، به خاک سپرده شد<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 17.</ref>. از جمله آثارش می‌توان سوانح العشاق، لباب الاحیاء (خلاصه احیاء علوم الدین برادرش است)، بحرالحقیقه، الذخیره فی علم البصیره، رساله العشقیه و مکاتیب را نام برد<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 933-934.</ref>. سوانح العشاق نخستین اثر مستقلی است که به زبان فارسی درباره عشق نوشته شده است<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سوانح'''.'' بر اساس تصحیح هلموت ریتر. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1359، ص پنج (مقدمه).</ref>.
+احمد برادر کوچک‌تر [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد|امام محمد غزالی]] و از فقهای مذهب [[شافعی]] بود<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 932.</ref>. در خردسالی یتیم شد و همراه برادرش تحت سرپرستی ابو علی احمد رادکانی قرار گرفت<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 12.</ref>. در جوانی ابتدا به تحصیل دانش‌های گوناگون به ویژه فقه همت گماشت<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 108.</ref>. پس از آن به سیر و سلوک روی آورد و با استفاده از صحبت مشایخ و گوشه‌گیری از خلق به کشف و شهود نائل شد<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 13ـ 14.</ref>. در طریقت چون برادرش امام محمد نزد ابوبکر نساج شاگردی کرد. پیرامون 10 سال (از 488-499ق / 1095-1106م) به نیابت امام محمد در نظامیه بغداد به تدریس پرداخت. افزون بر وعظ، وجد و سماع را بسیار می‌پسندید<ref>سجادی، ضیاءالدین. '''''مقدمه ای بر مبانی عرفان و تصوف'''''. تهران: سمت، 1372، ص 109.</ref>. مریدان و شاگردان زیادی از جمله [[عین القضاة همدانی|عین القضاه همدانی]]، ابوالفضل بغدادی، ابوالنجیب سهروردی و [[سنایی غزنوی]] را تربیت کرد<ref>بناءپور، هاشم. '''''عین القضاة همدانی'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1383، ص 42.</ref>. گویند وجود او از عوامل اصلی توجه [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد|امام محمد غزالی]] به طریقه [[صوفیه|صوفیان]] بود<ref>زرین‌کوب، عبدالحسین. '''''ارزش میراث صوفیه'''''. تهران: امیرکبیر، 1356، ص 70.</ref>. سرانجام در قزوین درگذشت و در محله‌ای که امروز به نام احمدیه شهرت دارد، به خاک سپرده شد<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سلطان طریقت'''''. تهران: آگاه، 1358، ص 17.</ref>. از جمله آثارش می‌توان سوانح العشاق، لباب الاحیاء (خلاصه احیاء علوم الدین برادرش است)، بحرالحقیقه، الذخیره فی علم البصیره، رساله العشقیه و مکاتیب را نام برد<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 933-934.</ref>. سوانح العشاق نخستین اثر مستقلی است که به [[فارسی|زبان فارسی]] درباره عشق نوشته شده است<ref>پورجوادی، نصرالله. '''''سوانح'''.'' بر اساس تصحیح هلموت ریتر. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1359، ص پنج (مقدمه).</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==