فرخی سیستانی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
اشعارش شامل الفاظ متداول و عاری از کلمات غریب و ناهنجار است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران''''' تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 125.</ref>. در قصیده تا حدودی به اسلوب [[رودکی|رودکی]]، اما در غزل بیشتر به شیوه [[شهید بلخی]] نظر دارد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 40.</ref>. | اشعارش شامل الفاظ متداول و عاری از کلمات غریب و ناهنجار است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران''''' تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 125.</ref>. در قصیده تا حدودی به اسلوب [[رودکی|رودکی]]، اما در غزل بیشتر به شیوه [[شهید بلخی]] نظر دارد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 40.</ref>. | ||
دیوان اشعارش شامل 9000 بیت است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''.'' تهران: خوارزمی، 1350، ص 126.</ref>. دولت نامه و ترجمانالبلاغه را نیز بدو نسبت دادهاند، اما اخیراً پس از دسترسی به ترجمانالبلاغه ثابت شده که این اثر به رادویانی تعلق دارد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 41.</ref>. | دیوان اشعارش شامل 9000 بیت است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''.'' تهران: خوارزمی، 1350، ص 126.</ref>. دولت نامه و [[ترجمان البلاغه|ترجمانالبلاغه]] را نیز بدو نسبت دادهاند، اما اخیراً پس از دسترسی به [[ترجمان البلاغه|ترجمانالبلاغه]] ثابت شده که این اثر به رادویانی تعلق دارد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 41.</ref>. | ||
شهریارنامه نیز بدو منسوب است<ref>حکیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج 2، ص 317.</ref><ref>یوسفی، غلامحسین. '''''فرخی سیستانی'''''. تهران: علمی، 1368.</ref>. | شهریارنامه نیز بدو منسوب است<ref>حکیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج 2، ص 317.</ref><ref>یوسفی، غلامحسین. '''''فرخی سیستانی'''''. تهران: علمی، 1368.</ref>. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۵
فرخی سیستانی. ابوالحسن علی بن جولوغ (د 429ق / 1038م) از شاعران نامدار اواخر سده 4 و اوایل سده 5ق.
پدرش غلام امیر خلف بانو صفاری بود[۱]. فرخی ابتدا به دربار چغانیان راه یافت و ابوالمظفر چغانی (د 340ق / 951م) را مدح گفت و صلههای فراوان از او گرفت. پس از آن به دستگاه سلطان محمود غزنوی (حک 389ـ 421ق / 999-1030م) پیوست و با اکرام و بخششهای بسیار وی روبه رو شد[۲]. به جز محمود، جانشینان او، امیرمحمد و سلطان مسعود غزنوی (حک 421ـ432ق / 1030-1041م) را نیز در اشعارش ستود. امیرنصر بن ناصرالدین، امیر عضدالدوله یوسف بن ناصرالدین، خواجه احمد میمندی و ابوعلی میکالی (حسنک وزیر) وزیران محمود و نیز خواجه ابوبکر حصیری از دیگر ممدوحان او بودند[۳].پ با موسیقی نیز آشنایی داشت و چنگ مینواخت[۲].
اشعارش شامل الفاظ متداول و عاری از کلمات غریب و ناهنجار است[۴]. در قصیده تا حدودی به اسلوب رودکی، اما در غزل بیشتر به شیوه شهید بلخی نظر دارد[۵].
دیوان اشعارش شامل 9000 بیت است[۶]. دولت نامه و ترجمانالبلاغه را نیز بدو نسبت دادهاند، اما اخیراً پس از دسترسی به ترجمانالبلاغه ثابت شده که این اثر به رادویانی تعلق دارد[۷].
شهریارنامه نیز بدو منسوب است[۸][۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 534، 535.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیادفرهنگ ایران، 1348، ص 370.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 536-538.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 125.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. با کاروان حلّه. تهران: جاویدان، 1362، ص 40.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، 1350، ص 126.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. با کاروان حلّه. تهران: جاویدان، 1362، ص 41.
- ↑ حکیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج 2، ص 317.
- ↑ یوسفی، غلامحسین. فرخی سیستانی. تهران: علمی، 1368.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر