کانون وکلای دادگستری

کانون وکلای دادگستری، مؤسسه‌ای مستقل و دارای شخصیت حقوقی (نهادی اجتماعی، مدنی) که در مقر هر دادگاه استان تشکیل می‌گردد. در هر استان که شمار وکلا به شصت نفر برسد می‌توان کانون وکلا را تشکیل داد. وظایف کانون وکلا عبارتند از:

1. دادن پروانه وکالت به داوطلبانی که واجد شرایط قانونی باشند؛
2. اداره امور راجع به وکالت دادگستری و نظارت بر اعمال وکلا؛
3. رسیدگی به تخلفات انتظامی وکلای دادگستری به وسیله دادسرا و دادگاه انتظامی وکلا؛
4. معاضدت قضایی؛
5. فراهم آوردن وسایل پیشرفت علمی و عملی وکلا.

کانون وکلای دادگستری از قسمت‌های زیر تشکیل می‌شود:

1. هیأت عمومی؛
2. هیأت مدیره؛
3. دادسرای انتظامی وکلا؛
4. دادگاه انتظامی وکلا.

با تشکیل دادگستری جدید، در زمان زنده یادان حسن مشیرالدوله و علی اکبر داور با پیش قدمان وکلای دادگستری به منظور تحصیل استقلال کانون وکلا، مجاهده کرده‌‌اند و کانون وکلا زیر نظر وزیر دادگستری به وجود آمد ولی استقلال کامل نداشت و نیز می‌توان به مجاهدت افرادی چون دکتر علی شایگان، ارسلان خلعتبری و سیدمحمد رضا جلالی نائینی که هر سه مورد وثوق دکتر مصدق بودند برای استقلال کانون وکلا اشاره نمود که دو نهاد دادگاه استیناف (تجدید نظر) و کانون وکلا را لازم و ملزوم یکدیگر می‌دانستند.

مآخذ

1.    ماده 1، لایحه قانونی استقلال کانون وکلا. مصوب اسفندماه 1333.

2.    صدرزاده افشار، محسن. آئین‌ دادرسی مدنی و بازرگانی. انتشارات جهاد دانشگاهی، واحد دانشگاه علامه طباطبائی، چاپ هفتم، ص124 به بعد.

3.    جلالی نائینی، محمدرضا. ماهنامه حافظ. شماره 27، استقلال کانون وکلای دادگستری، ص108.

علی اکبر اسدزاده