آجيل مشكلگشا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
آجیل مشکلگشا، نوعی آجیل است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر میکنند. این آجیل مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است. [[آجیل]] مشکلگشا را با مراسم خاصی تمیز میکنند و دم کشمشها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا میکنند و سپس آجیل را تقسیم میکنند. از این آجیل در سفرههای نذرانه<sup>*</sup> مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده میشود. آجیل مشکلگشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از [[اسلام]] بازمیگردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ص 265-284.</ref>. در میان شهرهای ایران [[آجیل]] تبریز شهرت خاصی دارد | آجیل مشکلگشا، نوعی آجیل است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر میکنند. این آجیل مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است<ref>دهخدا، علیاکبر. لغتنامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، 1377، چ 2، ج 1، ذیل آجیل.</ref><ref>انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج 1، ذیل آجیل.</ref>. [[آجیل]] مشکلگشا را با مراسم خاصی تمیز میکنند و دم کشمشها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا میکنند و سپس آجیل را تقسیم میکنند. از این آجیل در سفرههای نذرانه<sup>*</sup> مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده میشود. آجیل مشکلگشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از [[اسلام]] بازمیگردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است<ref>شاملو، احمد (1381). کتاب کوچه. تهران: مازیار، جلد اول، ص 265-284.</ref>. در میان شهرهای ایران [[آجیل]] تبریز شهرت خاصی دارد. | ||
== کتابشناسی == | == کتابشناسی == | ||
نسخهٔ ۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۹
آجیل مشکلگشا، نوعی آجیل است که مردم (و بیشتر زنان) برای برآورد شدن حاجاتشان نذر میکنند. این آجیل مرکب از مغز بادام، پسته، توت خشک، نقل، کشمش، نخودچی و گاهی خرما است[۱][۲]. آجیل مشکلگشا را با مراسم خاصی تمیز میکنند و دم کشمشها یا هسته خرما و پوست پسته را جدا میکنند و سپس آجیل را تقسیم میکنند. از این آجیل در سفرههای نذرانه* مانند سفره ابوالفضل نیز استفاده میشود. آجیل مشکلگشا از نذرهای بسیار قدیمی است که به دوران پیش از اسلام بازمیگردد و عبدالله مستوفی در کتاب شرح زندگانی من به آن پرداخته است[۳]. در میان شهرهای ایران آجیل تبریز شهرت خاصی دارد.