میر نوروزی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[میر نوروزی]]'''، یا پادشاه نوروزی، نام بازیگری از دسته پیک های نوروز که در روزهای پایان سال از میان عامه مردم شهر یا روستا برای چند روز به حکومت برگزیده میشد<ref>بلوكباشی، علی. '''''نوروز: جشن نوزایی افرینش'''''. تهران: 1380، دفتر پژوهشهای فرهنگی، ص 41.</ref>. حکومت او معمولاً در روزهای پنجه دزدیده (= خمسه مسترقه، 5 روز پایان سال) بود و در این دوره کارهای بیرون از روال و نظم معمول میکرد<ref>بهار، مهرداد. '''''از اسطوره تا تاریخ.''''' به كوشش ابوالقاسم اسماعیلپور، تهران: 1376، نشر چشمه، ص 359-360 </ref>. | '''[[میر نوروزی]]'''، یا پادشاه نوروزی، نام بازیگری از دسته پیک های نوروز که در روزهای پایان سال از میان عامه مردم شهر یا روستا برای چند روز به حکومت برگزیده میشد<ref name=":0">بلوكباشی، علی. '''''نوروز: جشن نوزایی افرینش'''''. تهران: 1380، دفتر پژوهشهای فرهنگی، ص 41.</ref>. حکومت او معمولاً در روزهای پنجه دزدیده (= خمسه مسترقه، 5 روز پایان سال) بود و در این دوره کارهای بیرون از روال و نظم معمول میکرد<ref>بهار، مهرداد. '''''از اسطوره تا تاریخ.''''' به كوشش ابوالقاسم اسماعیلپور، تهران: 1376، نشر چشمه، ص 359-360 </ref>. | ||
میر نوروزی چند تن کارگزار برای خود انتخاب میکرد تا فرمانهای او را اجرا کنند. پس از پایان دوره کوتاه حکومت نمایشی، مردم میر نوروزی را برای صدور فرمانهایش بازخواست نمیکردند<ref | میر نوروزی چند تن کارگزار برای خود انتخاب میکرد تا فرمانهای او را اجرا کنند. پس از پایان دوره کوتاه حکومت نمایشی، مردم میر نوروزی را برای صدور فرمانهایش بازخواست نمیکردند<ref name=":0" />. | ||
رسم میر نوروزی را نخستین بار محمد قزوینی در زمره | رسم میر نوروزی را نخستین بار محمد قزوینی در زمره آئینهای نوروزی در 1323ش به جامعه مطبوعات معرفی کرد و آگاهیهای تاریخی از رواج این رسم در سدههای 7، 8 و 9 ه ق، و ادامه ان در اغاز سده 14ش داد<ref>قزوینی، محمد. «میر نوروزی»، '''''یادگار'''''. س اول، ش 3، ابان 1323، ص 13-16.</ref>. این رسم تا چندی پیش در برخی مناطق [[کشور ایران|ایران]] و میان اقوام کرد [[استان کردستان|کردستان]] و لر [[بختیاری]] و مردم اسفراین برپا میگردید<ref>بلوكباشی، علی. '''''یادگار'''''.'''''.''''' ص 44. </ref>. مثلاً در شهر مهاباد این آئین به نام «امیر بهاری» یا «میر میرین» و به مدت 3 تا 15 روز برگزار میشد. امیر بهاری کارگزارانی به نام وزیر، میرزا، خنجردار، جلاد، دلقک و فراش داشت که با او همکاری میکردند، او پس از دوره حکومتش با پولهایی که از مردم ثروتمند گرفته بود اسباب عروسی جوانان نادار را فراهم میکرد<ref>ایوبیان، عبیدالله. «میر نوروزی: میر میرین»، '''''مجله دانشكده ادبیات تبریز'''''. س 14، ش 1، بهار 1341، ص 99-112.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[سبزه نوروزی]] | |||
* [[سیزده بدر]] | |||
* [[استان کردستان]] | |||
* [[بختیاری]] | |||
== | == مآخذ == | ||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۹
میر نوروزی، یا پادشاه نوروزی، نام بازیگری از دسته پیک های نوروز که در روزهای پایان سال از میان عامه مردم شهر یا روستا برای چند روز به حکومت برگزیده میشد[۱]. حکومت او معمولاً در روزهای پنجه دزدیده (= خمسه مسترقه، 5 روز پایان سال) بود و در این دوره کارهای بیرون از روال و نظم معمول میکرد[۲].
میر نوروزی چند تن کارگزار برای خود انتخاب میکرد تا فرمانهای او را اجرا کنند. پس از پایان دوره کوتاه حکومت نمایشی، مردم میر نوروزی را برای صدور فرمانهایش بازخواست نمیکردند[۱].
رسم میر نوروزی را نخستین بار محمد قزوینی در زمره آئینهای نوروزی در 1323ش به جامعه مطبوعات معرفی کرد و آگاهیهای تاریخی از رواج این رسم در سدههای 7، 8 و 9 ه ق، و ادامه ان در اغاز سده 14ش داد[۳]. این رسم تا چندی پیش در برخی مناطق ایران و میان اقوام کرد کردستان و لر بختیاری و مردم اسفراین برپا میگردید[۴]. مثلاً در شهر مهاباد این آئین به نام «امیر بهاری» یا «میر میرین» و به مدت 3 تا 15 روز برگزار میشد. امیر بهاری کارگزارانی به نام وزیر، میرزا، خنجردار، جلاد، دلقک و فراش داشت که با او همکاری میکردند، او پس از دوره حکومتش با پولهایی که از مردم ثروتمند گرفته بود اسباب عروسی جوانان نادار را فراهم میکرد[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ بلوكباشی، علی. نوروز: جشن نوزایی افرینش. تهران: 1380، دفتر پژوهشهای فرهنگی، ص 41.
- ↑ بهار، مهرداد. از اسطوره تا تاریخ. به كوشش ابوالقاسم اسماعیلپور، تهران: 1376، نشر چشمه، ص 359-360
- ↑ قزوینی، محمد. «میر نوروزی»، یادگار. س اول، ش 3، ابان 1323، ص 13-16.
- ↑ بلوكباشی، علی. یادگار.. ص 44.
- ↑ ایوبیان، عبیدالله. «میر نوروزی: میر میرین»، مجله دانشكده ادبیات تبریز. س 14، ش 1، بهار 1341، ص 99-112.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی