پرش به محتوا

میرسیدعلی خان اعتماد حضور: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''میرسیدعلی خان اعتماد حضور'''، (؟/؟)، از مستوفیان دربار ناصری و عکاس آماتور(Amateur) چهره‌ در دوران ناصری، او فرزند میرزا سیدعلی اکبر، مستوفی مخصوص موزه و زرگرخانه [[ناصر الدین شاه قاجار|ناصرالدین‌ شاه]] بود. وی که سِمَت معاونت پدر را داشت، پس از مرگ پدر در 1308ق جای او را گرفت<ref name=":0">ذكاء، یحیی. '''''تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران'''''. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 121. </ref>. میرسیدعلی، عکاسی را در نوجوانی آموخت. وی عکاسی را به عنوان یک حرفه انتخاب نکرد، اما به دلیل اشتیاق و علاقه شخصی آن را ادامه داد و عکس‌های بسیاری در مجموعه آلبوم‌خانه<sup>*</sup> کاخ گلستان از کارهای وی به یادگار مانده است<ref>ذكاء، یحیی. '''''تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران'''''. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 123. </ref>. سبک او در عکسبرداری از چهره، بسیار ممتاز و نشان از دانش او در فن عکاسی دارد. نشان عکاسخانه او، نوشته لاتین، "M.SeİD- ALİTéHéRAN" است<ref>ذكاء، یحیی. '''''تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران'''''. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 124. </ref> که بر اغلب عکس‌هایی که گرفته و بر روی کارت مقوایی کابینه<sup>*</sup> چسبانده، دیده می‌شود. عکس‌های بسیاری را که وی از چهره‌های رجال و درباریان دوره ناصری در فاصله سال‌های 1306ق تا 1308ق/ 1888م تا 1890م گرفته، در آلبوم‌هایی با عنوان «ایل جلالی‌قاجار» در آلبوم‌خانه کاخ گلستان گردآوری شده است<ref>طهماسب‌پور، محمدرضا'''''. ناصرالدین شاهِ عکاس'''''. تهران: نشر تاریخ ایران، 1381، ش91.</ref>. شرح حالی نیز از کارها و خدمات وی، در روزنامه شرافت به چاپ رسیده است<ref name=":0" />. آلبوم‌های دیگری نیز از میرسیدعلی بر جای مانده که بیشتر عکس‌های رجال و کارگزاران دربار ناصری را شامل می‌شود. میرسید علی را می‌توان از پیشگامان عکاسی چهره در ایران به شمار آورد.
'''میرسیدعلی خان اعتماد حضور'''، (؟/؟)، از مستوفیان دربار ناصری و عکاس آماتور(Amateur) چهره‌ در دوران ناصری، او فرزند میرزا سیدعلی اکبر، مستوفی مخصوص موزه و زرگرخانه [[ناصر الدین شاه قاجار|ناصرالدین‌ شاه]] بود. وی که سِمَت معاونت پدر را داشت، پس از مرگ پدر در 1308ق جای او را گرفت<ref name=":0">ذكاء، یحیی. '''''تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران'''''. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 121. </ref>. میرسیدعلی، عکاسی را در نوجوانی آموخت. وی عکاسی را به عنوان یک حرفه انتخاب نکرد، اما به دلیل اشتیاق و علاقه شخصی آن را ادامه داد و عکس‌های بسیاری در مجموعه [[آلبوم خانه( عکسخانه)|آلبوم‌خانه]] [[کاخ گلستان]] از کارهای وی به یادگار مانده است<ref>ذكاء، یحیی. '''''تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران'''''. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 123. </ref>. سبک او در عکسبرداری از چهره، بسیار ممتاز و نشان از دانش او در فن عکاسی دارد.  


== مآخذ ==
نشان [[عکاسخانه]] او، نوشته لاتین، "M.SeİD- ALİTéHéRAN" است<ref>ذكاء، یحیی. '''''تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران'''''. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 124. </ref> که بر اغلب عکس‌هایی که گرفته و بر روی [[کارت کابینه|کارت مقوایی کابینه]] چسبانده، دیده می‌شود. عکس‌های بسیاری را که وی از چهره‌های رجال و درباریان دوره ناصری در فاصله سال‌های 1306ق تا 1308ق/ 1888م تا 1890م گرفته، در آلبوم‌هایی با عنوان «ایل جلالی‌قاجار» در [[آلبوم خانه( عکسخانه)|آلبوم‌خانه]] [[کاخ گلستان]] گردآوری شده است<ref>طهماسب‌پور، محمدرضا'''''. ناصرالدین شاهِ عکاس'''''. تهران: نشر تاریخ ایران، 1381، ش91.</ref>. شرح حالی نیز از کارها و خدمات وی، در روزنامه شرافت به چاپ رسیده است<ref name=":0" />. آلبوم‌های دیگری نیز از میرسیدعلی بر جای مانده که بیشتر عکس‌های رجال و کارگزاران دربار ناصری را شامل می‌شود. میرسید علی را می‌توان از پیشگامان عکاسی چهره در [[ایران]] به شمار آورد.
1.    ذکاء، یحیی. '''''تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران'''''. به کوشش کریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 121.  


2.    همان. ص 123.
== نیز نگاه کنید به ==


3.    همان. ص124.
* [[ناصر الدین شاه قاجار]]
* [[آلبوم خانه( عکسخانه)]]
* [[کاخ گلستان]]


4.    طهماسب‌پور، محمدرضا'''''. ناصرالدین شاهِ عکاس'''''. تهران: نشر تاریخ ایران، 1381، ش91.
== مآخذ ==
<references />


5.    ذکاء. همان. ص121.
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
محمدرضا طهماسب پور
محمدرضا طهماسب پور
----[1].

نسخهٔ ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۷

میرسیدعلی خان اعتماد حضور، (؟/؟)، از مستوفیان دربار ناصری و عکاس آماتور(Amateur) چهره‌ در دوران ناصری، او فرزند میرزا سیدعلی اکبر، مستوفی مخصوص موزه و زرگرخانه ناصرالدین‌ شاه بود. وی که سِمَت معاونت پدر را داشت، پس از مرگ پدر در 1308ق جای او را گرفت[۱]. میرسیدعلی، عکاسی را در نوجوانی آموخت. وی عکاسی را به عنوان یک حرفه انتخاب نکرد، اما به دلیل اشتیاق و علاقه شخصی آن را ادامه داد و عکس‌های بسیاری در مجموعه آلبوم‌خانه کاخ گلستان از کارهای وی به یادگار مانده است[۲]. سبک او در عکسبرداری از چهره، بسیار ممتاز و نشان از دانش او در فن عکاسی دارد.

نشان عکاسخانه او، نوشته لاتین، "M.SeİD- ALİTéHéRAN" است[۳] که بر اغلب عکس‌هایی که گرفته و بر روی کارت مقوایی کابینه چسبانده، دیده می‌شود. عکس‌های بسیاری را که وی از چهره‌های رجال و درباریان دوره ناصری در فاصله سال‌های 1306ق تا 1308ق/ 1888م تا 1890م گرفته، در آلبوم‌هایی با عنوان «ایل جلالی‌قاجار» در آلبوم‌خانه کاخ گلستان گردآوری شده است[۴]. شرح حالی نیز از کارها و خدمات وی، در روزنامه شرافت به چاپ رسیده است[۱]. آلبوم‌های دیگری نیز از میرسیدعلی بر جای مانده که بیشتر عکس‌های رجال و کارگزاران دربار ناصری را شامل می‌شود. میرسید علی را می‌توان از پیشگامان عکاسی چهره در ایران به شمار آورد.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ذكاء، یحیی. تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 121.
  2. ذكاء، یحیی. تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 123.
  3. ذكاء، یحیی. تاریخ عكاسی و عكاسان پیشگام در ایران. به كوشش كریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 124.
  4. طهماسب‌پور، محمدرضا. ناصرالدین شاهِ عکاس. تهران: نشر تاریخ ایران، 1381، ش91.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمدرضا طهماسب پور