پرش به محتوا

ابوالحسن علی بن احمد نَسَوی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Nazli (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''نَسَوی،''' ابوالحسن علی بن احمد (393 -493 ق / ؟ م) ریاضیدان و منجم.  
نَسَوی، ابوالحسن علی بن احمد (393 -493 ق / ؟ م) ریاضیدان و منجم.  


در ری زاده شد. از هشت سالگی به نگهداری پرندگان شكاری پرداخت و علاقه‌اش به این كار او را به سپاهیگری و خدمت پادشاهان كشاند.<sup>1</sup> در هندسه چندان زبردست بود كه [[نصیر الدین طوسی]]* او را الاستاد المختص نامیده بود كه به صورت Doctor Almochtasso به متون لاتینی راه یافته است.<sup>2، 3، 4</sup> بیشتر آثارش به لاتینی و زبانهای اروپایی ترجمه شده است. از پیشروان بهره‌گیری از كسرهای اعشاری بود[3، 4، 5]. شگفت آنكه ناصر خسرو او را در علم حساب كم اطلاع برشمرده است.<sup>5</sup>  
در [[ری]] زاده شد. از هشت سالگی به نگهداری پرندگان شكاری پرداخت و علاقه‌اش به این كار او را به سپاهی‌گری و خدمت پادشاهان كشاند<ref>نسوی. '''''باز نامه''.''' به تصحیح علی غروی، تهران: 1354، ص1.</ref>. در هندسه چندان زبردست بود كه [[نصیر الدین طوسی]]* او را الاستاد المختص نامیده بود كه به صورت Doctor Almochtasso به متون لاتینی راه یافته است<ref>نصیرالدین طوسی. '''''تحریر ماخوذات'''''، حیدر آباد دكن: 1359ق، ص1.</ref><ref name=":0">قربانی، ابوالقاسم. '''نسوی نامه'''. تهران: 1351، ص 19-20- 26.</ref><ref name=":1">كرامتی، یونس. '''كارنامة ایرانیان'''. تهران: 1380، ص 111.</ref>. بیشتر آثارش به لاتینی و زبانهای اروپایی ترجمه شده است. از پیشروان بهره‌گیری از كسرهای اعشاری بود. شگفت آنكه ناصر خسرو او را در علم حساب كم اطلاع برشمرده است<ref name=":2">كرامتی، یونس. نقدی بر مقالة آقای محمد باقری، '''نامة فرهنگستان زبان و ادب فارسی'''. شمارة 3، پاییز 74؛ ص 177-179.</ref>.


'''آثار''': 1) بازنامه، به فارسی دربارة فن نگاهداری مرغان شكاری كه در 70 سالگی نوشته است. 2) ''المقنع فی الحساب الهندی''، نسوی نخست آنرا به زبان فارسی نوشت و سپس به عربی ترجمه كرد. روایت فارسی كه متأسفانه به دست ما نرسیده كهن‌ترین رسالة حساب فارسی به شمار می‌رود. متن عربی به زبان‌های فرانسه، آلمانی و روسی ترجمه و به فارسی شرح شده است.<sup>3، 4، 5</sup>
=== آثار ===
1) بازنامه، به فارسی دربارة فن نگاهداری مرغان شكاری كه در 70 سالگی نوشته است.


2) المقنع فی الحساب الهندی، نسوی نخست آنرا به زبان فارسی نوشت و سپس به عربی ترجمه كرد. روایت فارسی كه متأسفانه به دست ما نرسیده كهن‌ترین رسالة حساب فارسی به شمار می‌رود. متن عربی به زبان‌های فرانسه، آلمانی و روسی ترجمه و به فارسی شرح شده است<ref name=":2" /><ref name=":1" /><ref name=":0" />.


'''مآخذ:'''
== نیز نگاه کنید به ==


1-     نسوی. '''''باز نامه''.''' به تصحیح علی غروی، تهران: 1354، ص1.
* [[نصیر الدین طوسی]]
* [[ری]]


2-     نصیرالدین طوسی. '''''تحریر ماخوذات'''''، حیدر آباد دكن: 1359ق، ص1.
== '''مآخذ''' ==
 
3-     قربانی، ابوالقاسم. '''نسوی نامه'''. تهران: 1351، ص 19-20- 26.
 
4-    كرامتی، یونس. '''كارنامة ایرانیان'''. تهران: 1380، ص 111.
 
5-    كرامتی، یونس. نقدی بر مقالة آقای محمد باقری، '''نامة فرهنگستان زبان و ادب فارسی'''. شمارة 3، پاییز 74؛ ص 177-179.




فریبا پات
فریبا پات

نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۶

نَسَوی، ابوالحسن علی بن احمد (393 -493 ق / ؟ م) ریاضیدان و منجم.

در ری زاده شد. از هشت سالگی به نگهداری پرندگان شكاری پرداخت و علاقه‌اش به این كار او را به سپاهی‌گری و خدمت پادشاهان كشاند[۱]. در هندسه چندان زبردست بود كه نصیر الدین طوسی* او را الاستاد المختص نامیده بود كه به صورت Doctor Almochtasso به متون لاتینی راه یافته است[۲][۳][۴]. بیشتر آثارش به لاتینی و زبانهای اروپایی ترجمه شده است. از پیشروان بهره‌گیری از كسرهای اعشاری بود. شگفت آنكه ناصر خسرو او را در علم حساب كم اطلاع برشمرده است[۵].

آثار

1) بازنامه، به فارسی دربارة فن نگاهداری مرغان شكاری كه در 70 سالگی نوشته است.

2) المقنع فی الحساب الهندی، نسوی نخست آنرا به زبان فارسی نوشت و سپس به عربی ترجمه كرد. روایت فارسی كه متأسفانه به دست ما نرسیده كهن‌ترین رسالة حساب فارسی به شمار می‌رود. متن عربی به زبان‌های فرانسه، آلمانی و روسی ترجمه و به فارسی شرح شده است[۵][۴][۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

فریبا پات

  1. نسوی. باز نامه. به تصحیح علی غروی، تهران: 1354، ص1.
  2. نصیرالدین طوسی. تحریر ماخوذات، حیدر آباد دكن: 1359ق، ص1.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ قربانی، ابوالقاسم. نسوی نامه. تهران: 1351، ص 19-20- 26.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ كرامتی، یونس. كارنامة ایرانیان. تهران: 1380، ص 111.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ كرامتی، یونس. نقدی بر مقالة آقای محمد باقری، نامة فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شمارة 3، پاییز 74؛ ص 177-179.