احمد نهاوندی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
احمد نهاوندی، فرزند محمد ستاره شناس ایرانی نیمه سده 2 قمری. | احمد نهاوندی، فرزند محمد ستاره شناس ایرانی نیمه سده 2 قمری. | ||
نخستین رصدگر و فراهم آورنده زیج در دوره اسلامی. ابن یونس، که تنها دانشمند مسلمانی است که از او یاد کرده درباره وی گفته است: در زمان یحیی برمکی در [[گندی شاپور|جندیشاپور]] به رصد خورشید پرداخت که نخستین رصد پس از بطمیوس بوده است<ref name=":0">ابن یونس یونس، '''''زیج کبیر حاکمی'''''، چاپ پاریس.</ref>. ابن یونس در جای دیگر<ref>Schoy, Carl, “Abhandlung uber die Ziechung der Mittagslinie, dem Buche uber das Analemma entnommen, sami dem Beweis dazu von Abu Sa’id ad-Darir” , Annalen der Hydrographie und maritimen Meteorologie, vol. 50, 1922</ref> زمان نخستین رصد دوره اسلامی را دهه 160ق دانسته که شاید همان رصد نهاوندی باشد<ref>کرامتی، یونس'''''. کارنامه ایرانیان،''''' تهران: 1380، ص 49-50.</ref><ref name=":1"> مولوی، محمد علی. «احمد نهاوندی»، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج7، صص 99-100.</ref>. نهاوندی حاصل کار را در زیج مشتمل گرد آورده بود که امروزه نشانی از آن در دست نیست<ref name=":0" /><ref>Kennedy, E.,S., “A Survey of islamic Astronomical Tables”, Transaction of the American Philosophical Society, New Series, Vol. XLVI(2), 1956.</ref>. | نخستین رصدگر و فراهم آورنده زیج در دوره اسلامی. ابن یونس، که تنها دانشمند مسلمانی است که از او یاد کرده درباره وی گفته است: در زمان یحیی برمکی در [[گندی شاپور|جندیشاپور]] به رصد خورشید پرداخت که نخستین رصد پس از بطمیوس بوده است<ref name=":0">ابن یونس یونس، '''''زیج کبیر حاکمی'''''، چاپ پاریس.</ref>. ابن یونس در جای دیگر<ref>Schoy, Carl, “Abhandlung uber die Ziechung der Mittagslinie, dem Buche uber das Analemma entnommen, sami dem Beweis dazu von Abu Sa’id ad-Darir” , Annalen der Hydrographie und maritimen Meteorologie, vol. 50, 1922</ref> زمان نخستین رصد دوره اسلامی را دهه 160ق دانسته که شاید همان رصد نهاوندی باشد<ref>کرامتی، یونس'''''. کارنامه ایرانیان،''''' تهران: 1380، ص 49-50.</ref><ref name=":1"> مولوی، محمد علی. «احمد نهاوندی»، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج7، صص 99-100.</ref>. نهاوندی حاصل کار را در زیج مشتمل گرد آورده بود که امروزه نشانی از آن در دست نیست<ref name=":0" /><ref>Kennedy, E.,S., “A Survey of islamic Astronomical Tables”, Transaction of the American Philosophical Society, New Series, Vol. XLVI(2), 1956.</ref>. برخی پژوهشگران از دقت ابزارهای اندازهگیری نهاوندی سخن گفته و نیز وی را با احمد بن محمد حاسب یکی دانستهاند<ref name=":1" />. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[اسلام]] | |||
* [[گندی شاپور|جندیشاپور]] | * [[گندی شاپور|جندیشاپور]] | ||
| خط ۱۵: | خط ۱۶: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
سید محمد حسین احمدی | سید محمد حسین احمدی | ||
[[رده:علوم و فنون]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۸
احمد نهاوندی، فرزند محمد ستاره شناس ایرانی نیمه سده 2 قمری.
نخستین رصدگر و فراهم آورنده زیج در دوره اسلامی. ابن یونس، که تنها دانشمند مسلمانی است که از او یاد کرده درباره وی گفته است: در زمان یحیی برمکی در جندیشاپور به رصد خورشید پرداخت که نخستین رصد پس از بطمیوس بوده است[۱]. ابن یونس در جای دیگر[۲] زمان نخستین رصد دوره اسلامی را دهه 160ق دانسته که شاید همان رصد نهاوندی باشد[۳][۴]. نهاوندی حاصل کار را در زیج مشتمل گرد آورده بود که امروزه نشانی از آن در دست نیست[۱][۵]. برخی پژوهشگران از دقت ابزارهای اندازهگیری نهاوندی سخن گفته و نیز وی را با احمد بن محمد حاسب یکی دانستهاند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ابن یونس یونس، زیج کبیر حاکمی، چاپ پاریس.
- ↑ Schoy, Carl, “Abhandlung uber die Ziechung der Mittagslinie, dem Buche uber das Analemma entnommen, sami dem Beweis dazu von Abu Sa’id ad-Darir” , Annalen der Hydrographie und maritimen Meteorologie, vol. 50, 1922
- ↑ کرامتی، یونس. کارنامه ایرانیان، تهران: 1380، ص 49-50.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ مولوی، محمد علی. «احمد نهاوندی»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. ج7، صص 99-100.
- ↑ Kennedy, E.,S., “A Survey of islamic Astronomical Tables”, Transaction of the American Philosophical Society, New Series, Vol. XLVI(2), 1956.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید محمد حسین احمدی