جلگه مغان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:جلگه مغان.jpg|بندانگشتی|جلگه مغان ، برگرفته از سایت سفر مارکت، قابل بازیابی از<nowiki/>https://safarmarket.com/]] | |||
جلگه مغان، دشت وسیعی در شمالیترین قسمت [[استان اردبیل]]، واقع در شهرستانهای پارسآباد و بیله سوارُ در مرز کشور جمهوری آذربایجان. این جلگه از آبرفت رود ارس و شعبههای آن به وجود آمده و یکی از مناطق حاصلخیز [[کشور ایران|ایران]] است<ref>سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان اردبیل'''''. چ 4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص 3، 4، 6.</ref>. | جلگه مغان، دشت وسیعی در شمالیترین قسمت [[استان اردبیل]]، واقع در شهرستانهای پارسآباد و بیله سوارُ در مرز کشور جمهوری آذربایجان. این جلگه از آبرفت رود ارس و شعبههای آن به وجود آمده و یکی از مناطق حاصلخیز [[کشور ایران|ایران]] است<ref>سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان اردبیل'''''. چ 4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص 3، 4، 6.</ref>. | ||
| خط ۵: | خط ۶: | ||
رود ارس این جلگه وسیع را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم میکند و در نقطهای به نام «تازهکند» از مرز ایران خارج و پس از عبور از خاک کشور جمهوری آذربایجان به [[دریاچه خزر|دریای خزر]] میریزد. جلگه مغان بخش کوچکی از حوضه آبریز [[دریاچه خزر|دریای خزر]] است که از شمال [[آذربایجان غربی]] تا شمال [[استان خراسان شمالی|خراسان شمالی]] امتداد یافته و میانگین بارندگی سالانه این جلگه بین 250 تا 300 میلیمتر گزارش شده است<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 26، 104، 105.</ref>.به جز نواحی جنوبی ایران، جلگه مغان تنها نقطهای از کشور است که در آن میدان نفتی وجود دارد<ref> سازمان نقشهبرداری کشور. '''''اطلس زمینشناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، چ1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 93.</ref>. | رود ارس این جلگه وسیع را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم میکند و در نقطهای به نام «تازهکند» از مرز ایران خارج و پس از عبور از خاک کشور جمهوری آذربایجان به [[دریاچه خزر|دریای خزر]] میریزد. جلگه مغان بخش کوچکی از حوضه آبریز [[دریاچه خزر|دریای خزر]] است که از شمال [[آذربایجان غربی]] تا شمال [[استان خراسان شمالی|خراسان شمالی]] امتداد یافته و میانگین بارندگی سالانه این جلگه بین 250 تا 300 میلیمتر گزارش شده است<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 26، 104، 105.</ref>.به جز نواحی جنوبی ایران، جلگه مغان تنها نقطهای از کشور است که در آن میدان نفتی وجود دارد<ref> سازمان نقشهبرداری کشور. '''''اطلس زمینشناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، چ1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 93.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[جلگه خزر]] | |||
* [[جلگه خوزستان]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
کبری حکیمیان | کبری حکیمیان | ||
نسخهٔ ۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۳
جلگه مغان، دشت وسیعی در شمالیترین قسمت استان اردبیل، واقع در شهرستانهای پارسآباد و بیله سوارُ در مرز کشور جمهوری آذربایجان. این جلگه از آبرفت رود ارس و شعبههای آن به وجود آمده و یکی از مناطق حاصلخیز ایران است[۱].
قسمت عمده این جلگه، یعنی حدود دو سوم آن در خاک کشور جمهوری آذربایجان (= اَران) و حدود یک سوم آن در خاک ایران قرار دارد[۲].
رود ارس این جلگه وسیع را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم میکند و در نقطهای به نام «تازهکند» از مرز ایران خارج و پس از عبور از خاک کشور جمهوری آذربایجان به دریای خزر میریزد. جلگه مغان بخش کوچکی از حوضه آبریز دریای خزر است که از شمال آذربایجان غربی تا شمال خراسان شمالی امتداد یافته و میانگین بارندگی سالانه این جلگه بین 250 تا 300 میلیمتر گزارش شده است[۳].به جز نواحی جنوبی ایران، جلگه مغان تنها نقطهای از کشور است که در آن میدان نفتی وجود دارد[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. جغرافیای استان اردبیل. چ 4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص 3، 4، 6.
- ↑ همان. ص10.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 26، 104، 105.
- ↑ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، چ1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 93.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کبری حکیمیان