پرش به محتوا

کل عنایت: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۶: خط ۶:


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==
[[نمایش در ایران]]
 
* [[نمایش در ایران]]
[[صفویان]]
* [[صفویان]]


== مآخذ ==
== مآخذ ==
1-     شاردن، '''''ژان،سفرنامه'''''. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.
<references />
 
2-     نوربخش، حسین. '''''دلقکهای مشهور درباری'''''، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.


3-     شاردن، همانجا، جمالزاده، سید محمدعلی. '''''هزارپیشه'''''، تهران، 1326، ص139.
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


4-     شاردن، همان، نیز جنتی عطایی، ابوالقاسم. '''''بنیاد نمایش درایران'''''، تهران، ابن سینا، 1333، 54.
== نویسنده مقاله ==
محمود عزیزی
[[رده:هنر]]
[[رده:تئاتر]]

نسخهٔ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۷

کل عنایت، (د. 1017ق/ 1608م)، دلقک دربار شاه عباس بزرگ (حک996ق/ 1587م- 1308ش).

در شهر اصفهان و در حومه محلّه دردشت زندگی می‌کرد[۱]. در نزدیکی کاخ شاه‌عباس و در انتهای کوچه اسمعیل بیک، صاحب حمامی بود که به نام خودش شهرت داشت[۲]. نامش کربلائی عنایت و به کل عنایت معروف بود؛ اما شاه‌عباس او را کچل عایت می‌نامید. او دلقک وندیم شاه بود و مسخرگی و لودگی و حرکات و اطوار و حاضرجوابی‌هایش شاه را می‌خنداند[۱][۳]. در باره هنرنمایی‌های او داستان‌های بسیار فراوانی نقل کرده‌اند.

استعداد اودر خوش مزگی کردن او را محبوب مردم کرده بود. بسیار حساس و تیزبین بود و با یک حرکت ساده مردم را می‌خنداند. شیرین کاری‌های او در بازی‌های «دایر کردن دکه‌ی کرباس فروشی»، «مداوای چشم»، و «نجات جان محافظ باز شاه» را می‌توان نام برد[۱][۴].4 هر یک از این بازی‌ها ماجرای داستانی واقعی را می‌نمود.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ شاردن، ژان،سفرنامه. ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس، 1374.
  2. نوربخش، حسین. دلقکهای مشهور درباری، تهران، سنائی، چاپ چهارم، 1371، ص 75.
  3. جمالزاده، سید محمدعلی. هزارپیشه، تهران، 1326، ص139.
  4. جنتی عطایی، ابوالقاسم. بنیاد نمایش درایران، تهران، ابن سینا، 1333، 54.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی