عباس اقبال آشتیانی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:اقبال آشتیانی.jpg|بندانگشتی|عباس اقبال آشتیانی، قابل بازیابی از [https://museum.khu.ac.ir/content/74552/%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D8%A7%D9%82%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A2%D8%B4%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C-_YW_PAR_OPEN_%DB%B1%DB%B2%DB%B7%DB%B5-%E2%80%93-%DB%B2%DB%B1-%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86-%DB%B1%DB%B3%DB%B3%DB%B4_YW_PAR_CLOSE_ https://museum.khu.ac.ir/content/74552/SE_]]] | |||
'''اقبالآشتیانی، عباس''' (1277- 1334ش/ 1898- 1956م) ، مورخ، نویسنده، استاد دانشگاه، عضو پیوسته فرهنگستان و مجمع علمی عربی دمشق. | '''اقبالآشتیانی، عباس''' (1277- 1334ش/ 1898- 1956م) ، مورخ، نویسنده، استاد دانشگاه، عضو پیوسته فرهنگستان و مجمع علمی عربی دمشق. | ||
عباس اقبال فرزند محمدعلی در خانوادهای فقیر و تنگدست در آشتیان زاده شد و با خانواده به تهران کوچ کرد. جوانی را به کار درودگری، تحصیل در مکتبخانهها و مدرسه «شرکت گلستان» گذراند تا اینکه به مساعدت ابوالحسن فروغی<sup>*</sup> ضمن تحصیل در دارالفنون به کار در کتابخانه معارف پرداخت. پس از آن به تدریس تاریخ و جغرافیا در درالمعلمین مرکزی، مدرسه سیاسی و مدرسه نظام پرداخت<ref>نجمآبادی، محمود. «استادم عباس اقبال»، '''''راهنمای کتاب'''''. س9، ش7-10، 1355، ص602- 604.</ref>. با چهرههای علمی – ادبی آن روزگار ـ مانند [[ملک الشعرای بهار|ملک الشعراء بهار]]، رشید یاسمی و ... آشنایی یافت و در مجله فروغ تربیت مقالاتی انتشار داد<ref>گلُبُن، محمد'''''. بهار و ادب فارسی'''''. تهران: فرانکلین و کتابهای جیبی، 1351، ج2، ص447.</ref>. | عباس اقبال فرزند محمدعلی در خانوادهای فقیر و تنگدست در آشتیان زاده شد و با خانواده به [[استان تهران|تهران]] کوچ کرد. جوانی را به کار درودگری، تحصیل در مکتبخانهها و مدرسه «شرکت گلستان» گذراند تا اینکه به مساعدت [[ابوالحسن فروغی]]<sup>*</sup> ضمن تحصیل در دارالفنون به کار در کتابخانه معارف پرداخت. پس از آن به تدریس تاریخ و جغرافیا در درالمعلمین مرکزی، مدرسه سیاسی و مدرسه نظام پرداخت<ref>نجمآبادی، محمود. «استادم عباس اقبال»، '''''راهنمای کتاب'''''. س9، ش7-10، 1355، ص602- 604.</ref>. با چهرههای علمی – ادبی آن روزگار ـ مانند [[ملک الشعرای بهار|ملک الشعراء بهار]]، رشید یاسمی و ... آشنایی یافت و در مجله فروغ تربیت مقالاتی انتشار داد<ref>گلُبُن، محمد'''''. بهار و ادب فارسی'''''. تهران: فرانکلین و کتابهای جیبی، 1351، ج2، ص447.</ref>. | ||
مقاله | در 1304ش به عنوان منشی هیأت نظامی ایران به فرانسه رفت و با آشنایی علامه محمد قزوینی برای اخذ لیسانس در دانشگاه سُرُبن (Sorbonne)ادامه تحصیل داد. پس از بازگشت به تدریس تاریخ مفصل ایران و جغرافیای جهان پرداخت<ref>میرانصاری، علی. '''''اسنادی از مشاهیر ادب معاصر ایران'''''. تهران: سازمان اسناد ملی ایران، 1376، ج1، ص278- 279.</ref> و در 1313ش به عنوان نماینده ایران در کنفرانس «طرز نگهداری موزههای صنایع و تاریخ» در مادرید(Madrid) شرکت کرد. از آنجا به پاریس رفت و رسالهای تألیف کرد که شورای دانشگاه تهران آن را به عنوان رساله دکتری به تصویب رساند و از 1317 با سمت استادی و عضو پیوسته فرهنگستان ایران شروع به تدریس کرد<ref>افشار، ایرج. «عباس اقبالآشتیانی»، '''''سواد و بیاض'''''. تهران: کتابفروشی دهخدا، 1344، ص259.</ref>. | ||
او در همفکری با تنی چند از فرهیختگان علمی ـ ادبی مجله [[یادگار]] را انتشار داد (شهریور 1323- خرداد 1328)<ref>محیط طباطبایی، محمد، «مطبوعات و اقبالآشتیانی»، '''''راهنمای کتاب'''''. س19، ش1-3، 1355، ص17-18.</ref> و تا 21 بهمن 1334 که در شهر رم وفات یافت ازسوی وزارت خارجه، رایزن فرهنگی در آنکارا، رم، برلین، پاریس، واتیکان و برخی پایتختهای عربی بود. جنازه او در جوار حضرت عبدالعظیم<sup>(ع)</sup>، کنار آرامگاه علامه قزوینی به خاک سپردند<ref>دبیرسیاقی، محمد'''''. مجموعه مقالات عباس اقبالآشتیانی'''''. تهران: خیام، 1350، مقدمه.</ref>. | |||
عباس اقبال از بزرگترین، عمیقترین و جامعترین مورخان معاصر ایران است که در تاریخنگاری<sup>*</sup> جدید ایرانیان سر منشاء تحولات چشمگیر بود و بیش از 100 مقاله و 50 تألیف، تصحیح و ترجمه در تاریخ، جغرافیا، ادبیات و هنر از او بر جای مانده است از آن میان: تألیف: | |||
* تاریخ مفصل ایران؛ | |||
* تاریخ مغول؛ | |||
* [[میرزا تقی خان امیرکبیر|میرزا تقیخان امیرکبیر]]؛ | |||
* جغرافیای آسیا، آفریقا و اقیانوسیه؛ | |||
* تصحیح کلیات عبید زاکانی، لغت فرس، سمط العلی للحضره العلیا، حدائق السحر فی دقائق الشعر؛ | |||
* ترجمه "مأموریت ژنرال گاردان در [[کشور ایران|ایران]]" از آلفرد دوگاردان(A, de Gardan)؛ | |||
* "طبقات سلاطین اسلام"، از استانلی لینپول(S. Lane Pool)؛ | |||
* "سه سال در دربار ایران(Fūriye)"، از فوریه و ... <ref>دبیرسیاقی، محمد. «اقبالآشتیانی'''''»، دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. تهران: مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 1379، ج9، ص621.</ref><ref>تلخیص مقاله دبیر سیاقی، محمد، «اقبالآشتیانی» در '''''دایرهالمعارف بزرگ اسلامی'''''، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/240315/%D8%A7%D9%82%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A2%D8%B4%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[ابوالحسن فروغی]] | |||
* [[یادگار]] | |||
* [[ملک الشعرای بهار]] | |||
== '''مآخذ''' == | == '''مآخذ''' == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمد دبیر سیاقی | محمد دبیر سیاقی | ||
[[رده:تاریخ]] | |||
[[رده:تاریخ و باستان شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۳
اقبالآشتیانی، عباس (1277- 1334ش/ 1898- 1956م) ، مورخ، نویسنده، استاد دانشگاه، عضو پیوسته فرهنگستان و مجمع علمی عربی دمشق.
عباس اقبال فرزند محمدعلی در خانوادهای فقیر و تنگدست در آشتیان زاده شد و با خانواده به تهران کوچ کرد. جوانی را به کار درودگری، تحصیل در مکتبخانهها و مدرسه «شرکت گلستان» گذراند تا اینکه به مساعدت ابوالحسن فروغی* ضمن تحصیل در دارالفنون به کار در کتابخانه معارف پرداخت. پس از آن به تدریس تاریخ و جغرافیا در درالمعلمین مرکزی، مدرسه سیاسی و مدرسه نظام پرداخت[۱]. با چهرههای علمی – ادبی آن روزگار ـ مانند ملک الشعراء بهار، رشید یاسمی و ... آشنایی یافت و در مجله فروغ تربیت مقالاتی انتشار داد[۲].
در 1304ش به عنوان منشی هیأت نظامی ایران به فرانسه رفت و با آشنایی علامه محمد قزوینی برای اخذ لیسانس در دانشگاه سُرُبن (Sorbonne)ادامه تحصیل داد. پس از بازگشت به تدریس تاریخ مفصل ایران و جغرافیای جهان پرداخت[۳] و در 1313ش به عنوان نماینده ایران در کنفرانس «طرز نگهداری موزههای صنایع و تاریخ» در مادرید(Madrid) شرکت کرد. از آنجا به پاریس رفت و رسالهای تألیف کرد که شورای دانشگاه تهران آن را به عنوان رساله دکتری به تصویب رساند و از 1317 با سمت استادی و عضو پیوسته فرهنگستان ایران شروع به تدریس کرد[۴].
او در همفکری با تنی چند از فرهیختگان علمی ـ ادبی مجله یادگار را انتشار داد (شهریور 1323- خرداد 1328)[۵] و تا 21 بهمن 1334 که در شهر رم وفات یافت ازسوی وزارت خارجه، رایزن فرهنگی در آنکارا، رم، برلین، پاریس، واتیکان و برخی پایتختهای عربی بود. جنازه او در جوار حضرت عبدالعظیم(ع)، کنار آرامگاه علامه قزوینی به خاک سپردند[۶].
عباس اقبال از بزرگترین، عمیقترین و جامعترین مورخان معاصر ایران است که در تاریخنگاری* جدید ایرانیان سر منشاء تحولات چشمگیر بود و بیش از 100 مقاله و 50 تألیف، تصحیح و ترجمه در تاریخ، جغرافیا، ادبیات و هنر از او بر جای مانده است از آن میان: تألیف:
- تاریخ مفصل ایران؛
- تاریخ مغول؛
- میرزا تقیخان امیرکبیر؛
- جغرافیای آسیا، آفریقا و اقیانوسیه؛
- تصحیح کلیات عبید زاکانی، لغت فرس، سمط العلی للحضره العلیا، حدائق السحر فی دقائق الشعر؛
- ترجمه "مأموریت ژنرال گاردان در ایران" از آلفرد دوگاردان(A, de Gardan)؛
- "طبقات سلاطین اسلام"، از استانلی لینپول(S. Lane Pool)؛
- "سه سال در دربار ایران(Fūriye)"، از فوریه و ... [۷][۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ نجمآبادی، محمود. «استادم عباس اقبال»، راهنمای کتاب. س9، ش7-10، 1355، ص602- 604.
- ↑ گلُبُن، محمد. بهار و ادب فارسی. تهران: فرانکلین و کتابهای جیبی، 1351، ج2، ص447.
- ↑ میرانصاری، علی. اسنادی از مشاهیر ادب معاصر ایران. تهران: سازمان اسناد ملی ایران، 1376، ج1، ص278- 279.
- ↑ افشار، ایرج. «عباس اقبالآشتیانی»، سواد و بیاض. تهران: کتابفروشی دهخدا، 1344، ص259.
- ↑ محیط طباطبایی، محمد، «مطبوعات و اقبالآشتیانی»، راهنمای کتاب. س19، ش1-3، 1355، ص17-18.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مجموعه مقالات عباس اقبالآشتیانی. تهران: خیام، 1350، مقدمه.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. «اقبالآشتیانی»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. تهران: مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 1379، ج9، ص621.
- ↑ تلخیص مقاله دبیر سیاقی، محمد، «اقبالآشتیانی» در دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/240315/%D8%A7%D9%82%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A2%D8%B4%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمد دبیر سیاقی