پرش به محتوا

میر جاوه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳۷: خط ۳۷:
== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
غلامحسین تکمیل همایون
غلامحسین تکمیل همایون
[[index.php?title=رده:جغرافیا]]
[[رده:جغرافیا]]

نسخهٔ ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰

طبیعت میرجاوه ، قابل بازیابی از https://www.mojnews.com/

میرجاوه، شهری مرزی، مرکز بخشی به همین نام از توابع شهرستان زاهدان، در استان سیستان و بلوچستان، با مختصات جغرافیایی "15 '27  ْ61 طول شرقی و "15 '01  ْ29 عرض شمالی[۱] و با ارتفاع 835 متر،2 در فاصله 86 کیلومتری از مرکز شهرستان و استان (زاهدان) و 1580 کیلومتری از تهران قرار دارد.3

میرجاوه تا مرز پاکستان حدود 15 کیلومتر از راه شوسه،4 فاصله دارد و از طریق راه‌آهن نیز با کشور پاکستان و زاهدان مرتبط است. در صورت تکمیل راه‌آهن زاهدان ـ کرمان، به شبکه راه‌آهن کشور خواهد پیوست. میرجاوه به دلیل موقعیت مرزی و ارتباطی خود دارای اهمیت بوده و دروازه ورود به پاکستان و شبه قاره است. میر جاوه دارای دو دهستان و یکی از سه نقطه شهری، شهرستان زاهدان،5 با آب و هوایی گرم و خشک است. اشتغال مردم بیشتر کشاورزی و مشاغل مرتبط با موقعیت مرزی و رفت و آمد و حمل مسافر و کالا از این نقطه مرزی است.6

جمعیت میرجاوه در سال 1375ش تعداد 8113 تن بوده7 و بر طبق برآوردها در سال 1384ش، به تعداد 18313 رسیده است.8


 

2-     همو. گیتاشناسی ایران. دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، ج 3، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 1248.

3-     سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 133 و 134.

4-     همان. ص 28.

5-     جعفری. نقشه‌خوانی گیتاشناسی. همانجا.

6-     همو. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، همانجا.

7-     نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 283.

8-     مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1380، ص 132.

نیز نگاه کنید به

زاهدان

استان سیستان و بلوچستان

مآخذ

  1. جعفری، عباس. نقشه‌خوانی گیتاشناسی. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 118.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

غلامحسین تکمیل همایون