جهان نو: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[جهان نو|جهاننو]]،''' مجله [[اجتماعیون عامیون|اجتماعی]]، علمی، ادبی و هنری [[جهان نو|جهاننو]] در [[استان تهران|تهران]] از 1325ش انتشار یافت. صاحب امتیاز، مدیر مجله، سردبیر، گرداننده و پخشکننده نشریه حسین حجازی (1279ـ1359ش) بود. حجازی در دانشگاه آمریکائی بیروت درس خواند و خدمات مطبوعاتی خود را از 1295 آغاز کرد و پیش از تأسیس جهاننو با مطبوعات دیگر همکاری داشت<ref>صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص14</ref>. با نشریه جهاننوگروهی از نویسندگان و محققان جوان چون دکتر عبدالحسین زرینکوب، دکتر محمدجعفر محجوب، دکتر محمدعلی اسلامیندوشن، مرتضی کیوان، دکتر امین عالیمرد و سیروس ذکاء همکاری میکردند. گاه سعید نفیسی، علی جواهرکلام و عباس شوقی هم مقالات و نوشتههای خود را در آن به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] میرساندند. حسین حجازی هم مطالب علمی و اجتماعی را از زبان انگلیسی [[ترجمه]] و در نشریه خود به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] میرساند<ref>افشار، ایرج. '''''فهرست مقالات فارسی'''''. تهران: فرانکلین: 1348، ج1/ مقدمه، ص423</ref>. حجازی کوشش داشت جنبه ادبی و [[اجتماعیون عامیون|اجتماعی]] و جدی بودن مجله را حفظ کرده و مطالب زیان بار در آن به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] نرساند. جهاننو از 1325 تا 1350 در چند دوره مختلف و به طور نامنظم مجموعاً در 26 سال انتشار یافت. [[جهان نو|جهاننو]] از ابتدا سردبیرهایی چند مانند علی منصوریکرمانی، حسین حقایقی و... داشت. آخرین سردبیر او دکتر امین عالیمرد بود. ترتیب انتشار برخی سالهای [[جهان نو|جهاننو]] به این شرح است: سال اول، ده شماره (1325ش)، سال دوم 20 شماره، سال سوم 24 شماره، سال هشتم 25 شماره، سال دهم یک شماره از سال 11 تا 20 (1335 تا 1344) مجله به طور نامنظم به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] رسیده و معمولاً هر سال یک تا دو شماره این نشریه منتشر شده است. در سال 21 هفت دفتر از خرداد 1345 تا اسفند همین سال و به همین ترتیب تا سال 26 هر سال یکی دو شماره انتشار داده است. آخرین شماره جهاننو [از دوره 26] در 1350 به طبع رسیده و پس از آن جهاننو به کلی تعطیل گردید. جهاننو در دورههای اخیر از همکاری نویسندگانی چون [[جلال آل احمد، روزنامه نگار|جلال آلاحمد]]، دکتر رضا براهنی بهرهمند شد و با یاری آنان چند شماره را انتشار داد که جنبه سیاسی آن بیشتر بود<ref> افشار، ایرج. '''''فهرست مقالات فارسی'''''. تهران: فرانکلین: 1348، ج1/ مقدمه،ص 424</ref>. | '''[[جهان نو|جهاننو]]،''' مجله [[اجتماعیون عامیون|اجتماعی]]، علمی، ادبی و هنری [[جهان نو|جهاننو]] در [[استان تهران|تهران]] از 1325ش انتشار یافت. صاحب امتیاز، مدیر مجله، سردبیر، گرداننده و پخشکننده نشریه حسین حجازی (1279ـ1359ش) بود. حجازی در دانشگاه آمریکائی بیروت درس خواند و خدمات مطبوعاتی خود را از 1295 آغاز کرد و پیش از تأسیس جهاننو با مطبوعات دیگر همکاری داشت<ref>صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص14</ref>. با نشریه جهاننوگروهی از نویسندگان و محققان جوان چون دکتر عبدالحسین زرینکوب، دکتر محمدجعفر محجوب، دکتر محمدعلی اسلامیندوشن، مرتضی کیوان، دکتر امین عالیمرد و سیروس ذکاء همکاری میکردند. گاه سعید نفیسی، علی جواهرکلام و عباس شوقی هم مقالات و نوشتههای خود را در آن به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] میرساندند. | ||
حسین حجازی هم مطالب علمی و اجتماعی را از زبان انگلیسی [[ترجمه]] و در نشریه خود به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] میرساند<ref>افشار، ایرج. '''''فهرست مقالات فارسی'''''. تهران: فرانکلین: 1348، ج1/ مقدمه، ص423</ref>. حجازی کوشش داشت جنبه ادبی و [[اجتماعیون عامیون|اجتماعی]] و جدی بودن مجله را حفظ کرده و مطالب زیان بار در آن به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] نرساند. جهاننو از 1325 تا 1350 در چند دوره مختلف و به طور نامنظم مجموعاً در 26 سال انتشار یافت. [[جهان نو|جهاننو]] از ابتدا سردبیرهایی چند مانند علی منصوریکرمانی، حسین حقایقی و... داشت. آخرین سردبیر او دکتر امین عالیمرد بود. | |||
ترتیب انتشار برخی سالهای [[جهان نو|جهاننو]] به این شرح است: سال اول، ده شماره (1325ش)، سال دوم 20 شماره، سال سوم 24 شماره، سال هشتم 25 شماره، سال دهم یک شماره از سال 11 تا 20 (1335 تا 1344) مجله به طور نامنظم به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] رسیده و معمولاً هر سال یک تا دو شماره این نشریه منتشر شده است. در سال 21 هفت دفتر از خرداد 1345 تا اسفند همین سال و به همین ترتیب تا سال 26 هر سال یکی دو شماره انتشار داده است. آخرین شماره جهاننو [از دوره 26] در 1350 به طبع رسیده و پس از آن جهاننو به کلی تعطیل گردید. جهاننو در دورههای اخیر از همکاری نویسندگانی چون [[جلال آل احمد، روزنامه نگار|جلال آلاحمد]]، دکتر رضا براهنی بهرهمند شد و با یاری آنان چند شماره را انتشار داد که جنبه سیاسی آن بیشتر بود<ref> افشار، ایرج. '''''فهرست مقالات فارسی'''''. تهران: فرانکلین: 1348، ج1/ مقدمه،ص 424</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۷: | خط ۱۱: | ||
* [[ترجمه]] | * [[ترجمه]] | ||
== | == مآخذ == | ||
<references /> | <references /> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۹
جهاننو، مجله اجتماعی، علمی، ادبی و هنری جهاننو در تهران از 1325ش انتشار یافت. صاحب امتیاز، مدیر مجله، سردبیر، گرداننده و پخشکننده نشریه حسین حجازی (1279ـ1359ش) بود. حجازی در دانشگاه آمریکائی بیروت درس خواند و خدمات مطبوعاتی خود را از 1295 آغاز کرد و پیش از تأسیس جهاننو با مطبوعات دیگر همکاری داشت[۱]. با نشریه جهاننوگروهی از نویسندگان و محققان جوان چون دکتر عبدالحسین زرینکوب، دکتر محمدجعفر محجوب، دکتر محمدعلی اسلامیندوشن، مرتضی کیوان، دکتر امین عالیمرد و سیروس ذکاء همکاری میکردند. گاه سعید نفیسی، علی جواهرکلام و عباس شوقی هم مقالات و نوشتههای خود را در آن به چاپ میرساندند.
حسین حجازی هم مطالب علمی و اجتماعی را از زبان انگلیسی ترجمه و در نشریه خود به چاپ میرساند[۲]. حجازی کوشش داشت جنبه ادبی و اجتماعی و جدی بودن مجله را حفظ کرده و مطالب زیان بار در آن به چاپ نرساند. جهاننو از 1325 تا 1350 در چند دوره مختلف و به طور نامنظم مجموعاً در 26 سال انتشار یافت. جهاننو از ابتدا سردبیرهایی چند مانند علی منصوریکرمانی، حسین حقایقی و... داشت. آخرین سردبیر او دکتر امین عالیمرد بود.
ترتیب انتشار برخی سالهای جهاننو به این شرح است: سال اول، ده شماره (1325ش)، سال دوم 20 شماره، سال سوم 24 شماره، سال هشتم 25 شماره، سال دهم یک شماره از سال 11 تا 20 (1335 تا 1344) مجله به طور نامنظم به چاپ رسیده و معمولاً هر سال یک تا دو شماره این نشریه منتشر شده است. در سال 21 هفت دفتر از خرداد 1345 تا اسفند همین سال و به همین ترتیب تا سال 26 هر سال یکی دو شماره انتشار داده است. آخرین شماره جهاننو [از دوره 26] در 1350 به طبع رسیده و پس از آن جهاننو به کلی تعطیل گردید. جهاننو در دورههای اخیر از همکاری نویسندگانی چون جلال آلاحمد، دکتر رضا براهنی بهرهمند شد و با یاری آنان چند شماره را انتشار داد که جنبه سیاسی آن بیشتر بود[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه ارغوان یغمائی