ایل زرزا: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۳

زرزا، از ایلات بزرگ کرد استان آذربایجان غربی.

ایل زرزا در برخی متون به صورت «زرزان» نیز آمده است^[۱]. از وجه تسمیه و خاستگاه آنها اطلاع چندانی در دست نیست.

ایل زرزا در نواحی اشنویه و اورمیه و روستاهای اطراف آن سکونت دارند. در گذشته اکثر مردم ایل زرزا کوچنده بودند لکن امروزه یکجانشین شده‌اند و گروه‌هایی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر این سرزمین کوچ می‌کنند. کوچندگان ایل زرزا بین دهستان‌های شهرستان‌های اشنویه و نقده استان آذربایجان غربی ییلاق و قشلاق می‌کنند^[۲]^[۳].

ایل زرزا از 2 طایفه اصلی فتح علی خانی و عبدالله خانی و 5 طایفه جنبی پیوسته به ایل تشکیل شده است. هر یک از طوایف به تیره‌ها و شاخه‌های کوچک‌تر نیز تقسیم می‌شود. طایفه عبدالله‌خانی از طوایف مهم زرزاست و همه خوانین ایل از این طایفه برخاسته‌اند^[۴]. ساختار ایلی به صورت ایل، طایفه، تیره، مال (یا خانوار) است. سرپرست ایل را خان بر عهده دارد. ریاست ایل را تا 1366ش سلیمان خان زرزا از طایفه عبدالله‌خانی بر عهده داشت^[۵]. از شمار جمعیت کل ایل زرزا اطلاعی در دست نیست. شمار کوچندگان این ایل را در 1377ش 335 خانوار و 2956 نفر تخمین زده‌اند^[۶].

زمین‌های حاصلخیز و آب و هوای مناسب و چراگاه‌های فراوان موجب شده است که اقتصاد مبتنی بر دامداری و کشاورزی ایل رونق بسیاری بیابد. زنان نیز برای کمک به اقتصاد خانواده به بافتن جاجیم و فرش و قالی و ... می‌پردازند^[۷]. مردم ایل زرزا سنی شافعی مذهبند^[۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ مردوخ كردستانی، شیخ محمد. تاریخ كرد و كردستان یا تاریخ مردوخ. سنندج: 1351، ص 94.
↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 21-30.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ ایرانشهر، نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121.
↑ اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.
↑ اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.
↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ؟.
↑ مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، هنر و مردم. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی

[1] مردوخ كردستانی، شیخ محمد. تاریخ كرد و كردستان یا تاریخ مردوخ. سنندج: 1351، ص 94.

[2] سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 21-30.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ ایرانشهر، نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121.

[4] اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.

[5] اسكندری‌نیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.

[6] سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ؟.

[7] مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، هنر و مردم. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''زرزا'''، از ایلات بزرگ [[کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او|كرد]] [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]].
+'''زرزا'''، از ایلات بزرگ [[کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او|کرد]] [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]].
 ایل زرزا در برخی متون به صورت «زرزان» نیز آمده است<ref>مردوخ كردستانی، شیخ محمد. '''''تاریخ كرد و كردستان یا تاریخ مردوخ'''''. سنندج: 1351، ص 94. </ref>. از وجه تسمیه و خاستگاه آنها اطلاع چندانی در دست نیست.
-ایل زرزا در نواحی اشنویه و [[ارومیه|اورمیه]] و روستاهای اطراف آن سكونت دارند. در گذشته اكثر مردم ایل زرزا كوچنده بودند لكن امروزه یكجانشین شده‌اند و گروه‌هایی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر این سرزمین كوچ می‌كنند. كوچندگان ایل زرزا بین دهستان‌های شهرستان‌های اشنویه و نقده [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]] ییلاق و قشلاق می‌كنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها'''''. تهران: 1378، ص 21-30.</ref><ref name=":0">'''''ایرانشهر،''''' '''''نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران'''''. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121. </ref>.
+ایل زرزا در نواحی اشنویه و [[ارومیه|اورمیه]] و روستاهای اطراف آن سکونت دارند. در گذشته اکثر مردم ایل زرزا کوچنده بودند لکن امروزه یکجانشین شده‌اند و گروه‌هایی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر این سرزمین کوچ می‌کنند. کوچندگان ایل زرزا بین دهستان‌های شهرستان‌های اشنویه و نقده [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]] ییلاق و قشلاق می‌کنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها'''''. تهران: 1378، ص 21-30.</ref><ref name=":0">'''''ایرانشهر،''''' '''''نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران'''''. تهران: 1342، جلد 1، ص. 121. </ref>.
-ایل زرزا از 2 طایفه اصلی فتح علی خانی و عبدالله خانی و 5 طایفه جنبی پیوسته به ایل تشكیل شده است. هر یك از طوایف به تیره‌ها و شاخه‌های كوچك‌تر نیز تقسیم می‌شود. طایفه عبدالله‌خانی از طوایف مهم زرزاست و همه خوانین ایل از این طایفه برخاسته‌اند<ref>اسكندری‌نیا، ابراهیم. '''''ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.</ref>. ساختار ایلی به صورت [[ایل]]، طایفه، تیره، مال (یا خانوار) است. سرپرست [[ایل]] را خان بر عهده دارد. ریاست ایل را تا 1366ش سلیمان خان زرزا از طایفه عبدالله‌خانی بر عهده داشت<ref>اسكندری‌نیا، ابراهیم. '''''ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.</ref>. از شمار جمعیت كل ایل زرزا اطلاعی در دست نیست. شمار كوچندگان این [[ایل]] را در 1377ش 335 خانوار و 2956 نفر تخمین زده‌اند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص ؟.</ref>.
+ایل زرزا از 2 طایفه اصلی فتح علی خانی و عبدالله خانی و 5 طایفه جنبی پیوسته به ایل تشکیل شده است. هر یک از طوایف به تیره‌ها و شاخه‌های کوچک‌تر نیز تقسیم می‌شود. طایفه عبدالله‌خانی از طوایف مهم زرزاست و همه خوانین ایل از این طایفه برخاسته‌اند<ref>اسكندری‌نیا، ابراهیم. '''''ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 411-412، 416-418.</ref>. ساختار ایلی به صورت [[ایل]]، طایفه، تیره، مال (یا خانوار) است. سرپرست [[ایل]] را خان بر عهده دارد. ریاست ایل را تا 1366ش سلیمان خان زرزا از طایفه عبدالله‌خانی بر عهده داشت<ref>اسكندری‌نیا، ابراهیم. '''''ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 33، 411-412.</ref>. از شمار جمعیت کل ایل زرزا اطلاعی در دست نیست. شمار کوچندگان این [[ایل]] را در 1377ش 335 خانوار و 2956 نفر تخمین زده‌اند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص ؟.</ref>.
-زمین‌های حاصلخیز و آب و هوای مناسب و چراگاه‌های فراوان موجب شده است كه اقتصاد مبتنی بر دامداری و كشاورزی ایل رونق بسیاری بیابد. زنان نیز برای كمك به اقتصاد خانواده به بافتن جاجیم و فرش و قالی و ... می‌پردازند<ref>مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، '''''هنر و مردم'''''. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18. </ref>. مردم ایل زرزا سنی [[شافعی]] مذهبند<ref name=":0" />.
+زمین‌های حاصلخیز و آب و هوای مناسب و چراگاه‌های فراوان موجب شده است که اقتصاد مبتنی بر دامداری و کشاورزی ایل رونق بسیاری بیابد. زنان نیز برای کمک به اقتصاد خانواده به بافتن جاجیم و فرش و قالی و ... می‌پردازند<ref>مجیدزاده، یوسف. «ایل زرزا»، '''''هنر و مردم'''''. ش 8، خرداد 1342، ص 17-18. </ref>. مردم ایل زرزا سنی [[شافعی]] مذهبند<ref name=":0" />.
 == نیز نگاه کنید به ==