ابوالقاسم پاینده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
پاینده، ابوالقاسم (1290ـ1363ش) روزنامه نگار، نویسنده، مترجم. | |||
ابوالقاسم | ابوالقاسم پاینده، نویسنده، مترجم عربی و قرآن پژوه معاصر در نجف آباد اصفهان به دنیا آمد. مقدمات علوم عربی را در زادگاهش آموخت. سپس رهسپار [[اصفهان]] شد و در حوزههای علمیآن شهر به تحصیل منقول و معقول پرداخت<ref>خرمشاهی، بهاءالدین. '''''دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی'''''. تهران: دوستان ـ ناهید، 1377، ج 1، ص 435 (ذیل پاینده).</ref>.از 1311 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 مجله صبا را تأسیس کرد<ref>عابدینی، حسن. '''''فرهنگ داستان نویسان ایران'''''. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 48.</ref>.<sup>2</sup> مطالب این مجله هفتگی بیشتر از زمره قصههای عامه پسند بود. در 1326 برای مدتی کوتاه ریاست ادارهرادیو و تبلیغات را به عهده گرفت. پس از آن نیز چندی به نمایندگی مجلس برگزیده شد.<sup>3</sup> حاصل عمر فرهنگی او بیش از 40 کتاب و ترجمه است که ترجمه قرآن مجید در صدر کارهای او قرار دارد.<sup>4</sup> از دیگر آثارش میتوان ترجمه کتابهای تاریخ عرب اثر فیلیپ حتی، تمدن اسلامیتألیف ویل دورانت، زندگانی محمد (ص) تألیف محمد حسنین هیکل (1317)، مروج الذهب از مسعودی، تاریخ طبری (1352) و داستانهایی چون: داستانهای قاتل (1313)، در سینمای زندگی (1337)، دفاع از ملانصرالدین (1348) و مرده کشان جوزان (1357) را نام برد.<sup>5</sup> داستانهایش که بی توجه به صناعت داستاننویسی ساخته و پرداخته شده اند، ترکیبی از خاطره و موعظه اند و بیشتر به انتقاد از زندگی اداری در سالهای پیش از 1320 اختصاص دارند.<sup>6</sup> سبک پاینده آمیزه ای خاص از دوسبک رمانتیسم و رئالیسم است. در نثر او گاهی مفردات بد با ترکیبهای خوب تلفیق شده است.<sup>7</sup> | ||
1. خرمشاهی، بهاءالدین. '''''دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی'''''. تهران: دوستان ـ ناهید، 1377، ج 1، ص 435 (ذیل پاینده). | |||
''' | 2. عابدینی، حسن. '''''فرهنگ داستان نویسان ایران'''''. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 48. | ||
3. افشار،ایرج. '''''نادره کاران'''''. به کوشش محمود نیکویه، تهران: نشر قطره، چ 1، 1383، ص 548. | |||
4. خرمشاهی، بهاءالدین . همان جا. | |||
5. افشار، ایرج . همان، ص 548 ـ 549 (به اختصار). | |||
6. عابدینی، حسن. همان جا. | |||
7. کسمایی، علی اکبر. '''''نویسندگان پیشگام در داستان نویسی امروز ایران'''''. تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، چ 1، 1363، ص 158 و 162. | |||
7. | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۰
پاینده، ابوالقاسم (1290ـ1363ش) روزنامه نگار، نویسنده، مترجم.
ابوالقاسم پاینده، نویسنده، مترجم عربی و قرآن پژوه معاصر در نجف آباد اصفهان به دنیا آمد. مقدمات علوم عربی را در زادگاهش آموخت. سپس رهسپار اصفهان شد و در حوزههای علمیآن شهر به تحصیل منقول و معقول پرداخت[۱].از 1311 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 ش به تهران آمد و به روزنامه نگاری، تألیف و ترجمه روی آورد. در 1321 مجله صبا را تأسیس کرد[۲].2 مطالب این مجله هفتگی بیشتر از زمره قصههای عامه پسند بود. در 1326 برای مدتی کوتاه ریاست ادارهرادیو و تبلیغات را به عهده گرفت. پس از آن نیز چندی به نمایندگی مجلس برگزیده شد.3 حاصل عمر فرهنگی او بیش از 40 کتاب و ترجمه است که ترجمه قرآن مجید در صدر کارهای او قرار دارد.4 از دیگر آثارش میتوان ترجمه کتابهای تاریخ عرب اثر فیلیپ حتی، تمدن اسلامیتألیف ویل دورانت، زندگانی محمد (ص) تألیف محمد حسنین هیکل (1317)، مروج الذهب از مسعودی، تاریخ طبری (1352) و داستانهایی چون: داستانهای قاتل (1313)، در سینمای زندگی (1337)، دفاع از ملانصرالدین (1348) و مرده کشان جوزان (1357) را نام برد.5 داستانهایش که بی توجه به صناعت داستاننویسی ساخته و پرداخته شده اند، ترکیبی از خاطره و موعظه اند و بیشتر به انتقاد از زندگی اداری در سالهای پیش از 1320 اختصاص دارند.6 سبک پاینده آمیزه ای خاص از دوسبک رمانتیسم و رئالیسم است. در نثر او گاهی مفردات بد با ترکیبهای خوب تلفیق شده است.7
1. خرمشاهی، بهاءالدین. دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی. تهران: دوستان ـ ناهید، 1377، ج 1، ص 435 (ذیل پاینده).
2. عابدینی، حسن. فرهنگ داستان نویسان ایران. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 48.
3. افشار،ایرج. نادره کاران. به کوشش محمود نیکویه، تهران: نشر قطره، چ 1، 1383، ص 548.
4. خرمشاهی، بهاءالدین . همان جا.
5. افشار، ایرج . همان، ص 548 ـ 549 (به اختصار).
6. عابدینی، حسن. همان جا.
7. کسمایی، علی اکبر. نویسندگان پیشگام در داستان نویسی امروز ایران. تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، چ 1، 1363، ص 158 و 162.
ابوالقاسم رادفر