فرخی سیستانی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''فرخی سیستانی'''. ابوالحسن علی بن جولوغ (د 429ق / 1038م) از شاعران نامدار اواخر سدة 4 و اوایل سدة 5ق. پدرش غلام امیر خلف بانو صفاری بود.<sup>1</sup> فرخی ابتدا به دربار چغانیان راه یافت و ابوالمظفر چغانی (د 340ق / 951م) را مدح گفت و صلههای فراوان از او گرفت....» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
فرخی سیستانی. ابوالحسن علی بن جولوغ (د 429ق / 1038م) از شاعران نامدار اواخر سده 4 و اوایل سده 5ق. | |||
پدرش غلام امیر خلف بانو صفاری بود | پدرش غلام امیر خلف بانو صفاری بود<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 534، 535. | ||
</ref>. فرخی ابتدا به دربار چغانیان راه یافت و ابوالمظفر چغانی (د 340ق / 951م) را مدح گفت و صلههای فراوان از او گرفت. پس از آن به دستگاه سلطان [[محمود غزنوی]] (حک 389ـ 421ق / 999-1030م) پیوست و با اکرام و بخششهای بسیار وی روبه رو شد<ref name=":0">خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی'''.'' تهران: بنیادفرهنگ ایران، 1348، ص 370.</ref>. به جز محمود، جانشینان او، امیرمحمد و سلطان مسعود غزنوی (حک 421ـ432ق / 1030-1041م) را نیز در اشعارش ستود. امیرنصر بن ناصرالدین، امیر عضدالدوله یوسف بن ناصرالدین، خواجه احمد میمندی و ابوعلی میکالی (حسنک وزیر) وزیران محمود و نیز خواجه ابوبکر حصیری از دیگر ممدوحان او بودند<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 536-538.</ref>.<sup>پ</sup> با موسیقی نیز آشنایی داشت و چنگ مینواخت<ref name=":0" />. | |||
اشعارش شامل الفاظ متداول و عاری از کلمات غریب و ناهنجار است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران''''' تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 125.</ref>. در قصیده تا حدودی به اسلوب [[رودکی|رودکی]]، اما در غزل بیشتر به شیوه [[شهید بلخی]] نظر دارد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 40.</ref>. | |||
'' | دیوان اشعارش شامل 9000 بیت است<ref>فروزانفر، بدیعالزمان. '''''سخن و سخنوران'''.'' تهران: خوارزمی، 1350، ص 126.</ref>. دولت نامه و ترجمانالبلاغه را نیز بدو نسبت دادهاند، اما اخیراً پس از دسترسی به ترجمانالبلاغه ثابت شده که این اثر به رادویانی تعلق دارد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 41.</ref>. | ||
''' | شهریارنامه نیز بدو منسوب است<ref>حکیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج 2، ص 317.</ref><ref>یوسفی، غلامحسین. '''''فرخی سیستانی'''''. تهران: علمی، 1368.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[محمود غزنوی]] | |||
* [[رودکی]] | |||
* [[شهید بلخی]] | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۶
فرخی سیستانی. ابوالحسن علی بن جولوغ (د 429ق / 1038م) از شاعران نامدار اواخر سده 4 و اوایل سده 5ق.
پدرش غلام امیر خلف بانو صفاری بود[۱]. فرخی ابتدا به دربار چغانیان راه یافت و ابوالمظفر چغانی (د 340ق / 951م) را مدح گفت و صلههای فراوان از او گرفت. پس از آن به دستگاه سلطان محمود غزنوی (حک 389ـ 421ق / 999-1030م) پیوست و با اکرام و بخششهای بسیار وی روبه رو شد[۲]. به جز محمود، جانشینان او، امیرمحمد و سلطان مسعود غزنوی (حک 421ـ432ق / 1030-1041م) را نیز در اشعارش ستود. امیرنصر بن ناصرالدین، امیر عضدالدوله یوسف بن ناصرالدین، خواجه احمد میمندی و ابوعلی میکالی (حسنک وزیر) وزیران محمود و نیز خواجه ابوبکر حصیری از دیگر ممدوحان او بودند[۳].پ با موسیقی نیز آشنایی داشت و چنگ مینواخت[۲].
اشعارش شامل الفاظ متداول و عاری از کلمات غریب و ناهنجار است[۴]. در قصیده تا حدودی به اسلوب رودکی، اما در غزل بیشتر به شیوه شهید بلخی نظر دارد[۵].
دیوان اشعارش شامل 9000 بیت است[۶]. دولت نامه و ترجمانالبلاغه را نیز بدو نسبت دادهاند، اما اخیراً پس از دسترسی به ترجمانالبلاغه ثابت شده که این اثر به رادویانی تعلق دارد[۷].
شهریارنامه نیز بدو منسوب است[۸][۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 534، 535.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیادفرهنگ ایران، 1348، ص 370.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 536-538.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران تهران: خوارزمی، چ 2، 1380، ص 125.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. با کاروان حلّه. تهران: جاویدان، 1362، ص 40.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، 1350، ص 126.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. با کاروان حلّه. تهران: جاویدان، 1362، ص 41.
- ↑ حکیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی ایران، 1357، ج 2، ص 317.
- ↑ یوسفی، غلامحسین. فرخی سیستانی. تهران: علمی، 1368.