مسعود سعد سلمان: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « ==== مسعودِ سعدِ سلمان (میان 438 تا 440-515ق / 1046 تا 1048-1121م)، شاعر. ==== مسعود بن سعد بن سلمان متخلّص به مسعود سعد در لاهور هندوستان به دنیا آمد.<sup>1</sup> نیاكانش در آغاز دوران غزنوی، از همدان به غزنین كوچیدند و در سلك درباریان حكومت غزنوی درآمد...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
مسعودِ سعدِ سلمان (میان 438 تا 440-515ق / 1046 تا 1048-1121م)، شاعر. | |||
مسعود بن سعد بن سلمان متخلّص به مسعود سعد در لاهور هندوستان به دنیا آمد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 483.</ref>.نیاکانش در آغاز [[غزنویان|دوران غزنوی]]، از [[همدان]] به غزنین کوچیدند و در سلک درباریان حکومت [[غزنویان|غزنوی]] درآمدند<ref>رشید یاسمی، غلامرضا. مقدمه بر '''''دیوان مسعود سعد سلمان'''''. بی جا: پیروز، 1339، ص ر (مقدمه).</ref>. پدرش سعد سلمان از محتشمان و کارگزاران عهد خود بود و مدت 50 یا 60 سال در خدمت سلاطین غزنوی به سر برد.<sup>3</sup> مسعود سعد پس از رسیدن به سن رشد با معرفی و توصیة پدرش به دربار غزنویان راه یافت. چندی با عزّت در سلک مقربان و ندیمان دربار زیست.<sup>4</sup> ظهور او در شاعری مقارن با عهد پادشاهی ابراهیم بن مسعود (حک 450-492ق / 1058-1099م) بود. در 469ق / 1076م همراه سیفالدوله محمود بن ابراهیم به هند رفت و در کنار او جنگید.<sup>5</sup> پس از مدتی به سعایت بدخواهان به مدت ده سال به زندانهای دهک، سو و نای افتاد.<sup>6</sup> پس از آزادی از زندان مدتی حکومت چالندر، از توابع لاهور در هند را به عهده گرفت.<sup>7</sup> اما پس از آن بار دیگر مغضوب گردید و مدت هشت سال در قلعة مَرَنْج زندانی شد.<sup>8</sup> سالهای پایانی حیات را در غزنین به کتابداری کتابخانة سلاطین غزنوی گذراند.<sup>9</sup> حبسیات وی مؤثر و جالب است. در وصف، مدح، غزل و هجو قدرت دارد. دیوان فارسی او در دست است، اما از دیوان عربی و هندی او اثری نیست. در شاعری به سبک شاعران خراسان و به طرز غضایری، رودکی، شهید بلخی و به ویژه عنصری نظر داشت و هنرش به ویژه در قصیده سرایی و قصاید شکرایی بود.<sup>10</sup> | |||
مسعود بن سعد بن سلمان متخلّص به مسعود سعد در لاهور هندوستان به دنیا آمد | |||
'''مآخذ''': | '''مآخذ''': | ||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
3. فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 207. | 3. فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 207. | ||
4. درخشان، مهدی. '''''بزرگان و سخن سرایان همدان'''''. تهران: چاپ | 4. درخشان، مهدی. '''''بزرگان و سخن سرایان همدان'''''. تهران: چاپ نیکو، 1341، ج 1، ص 107. | ||
5. | 5. صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص486. | ||
6. لسان، حسین. '''''برگزیدة اشعار مسعود سعد'''''. تهران: | 6. لسان، حسین. '''''برگزیدة اشعار مسعود سعد'''''. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1364، ص ده (مقدمه). | ||
7. نوریان، مهدی. مقدمه بر '''''دیوان مسعود سعد'''''. اصفهان: | 7. نوریان، مهدی. مقدمه بر '''''دیوان مسعود سعد'''''. اصفهان: کمال، 1364، ج 1، ص شش (مقدمه). | ||
8. | 8. صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 488. | ||
9. نوریان. همان. ص شش. | 9. نوریان. همان. ص شش. | ||
10. زرین | 10. زرین کوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حلّه'''''. تهران: آریا، 1343، ص 94؛ مصاحب، غلامحسین. '''''دایرةالمعارف فارسی'''''. 1381، ج 2، (2)، ص 2768. | ||
نسخهٔ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۶
مسعودِ سعدِ سلمان (میان 438 تا 440-515ق / 1046 تا 1048-1121م)، شاعر.
مسعود بن سعد بن سلمان متخلّص به مسعود سعد در لاهور هندوستان به دنیا آمد[۱].نیاکانش در آغاز دوران غزنوی، از همدان به غزنین کوچیدند و در سلک درباریان حکومت غزنوی درآمدند[۲]. پدرش سعد سلمان از محتشمان و کارگزاران عهد خود بود و مدت 50 یا 60 سال در خدمت سلاطین غزنوی به سر برد.3 مسعود سعد پس از رسیدن به سن رشد با معرفی و توصیة پدرش به دربار غزنویان راه یافت. چندی با عزّت در سلک مقربان و ندیمان دربار زیست.4 ظهور او در شاعری مقارن با عهد پادشاهی ابراهیم بن مسعود (حک 450-492ق / 1058-1099م) بود. در 469ق / 1076م همراه سیفالدوله محمود بن ابراهیم به هند رفت و در کنار او جنگید.5 پس از مدتی به سعایت بدخواهان به مدت ده سال به زندانهای دهک، سو و نای افتاد.6 پس از آزادی از زندان مدتی حکومت چالندر، از توابع لاهور در هند را به عهده گرفت.7 اما پس از آن بار دیگر مغضوب گردید و مدت هشت سال در قلعة مَرَنْج زندانی شد.8 سالهای پایانی حیات را در غزنین به کتابداری کتابخانة سلاطین غزنوی گذراند.9 حبسیات وی مؤثر و جالب است. در وصف، مدح، غزل و هجو قدرت دارد. دیوان فارسی او در دست است، اما از دیوان عربی و هندی او اثری نیست. در شاعری به سبک شاعران خراسان و به طرز غضایری، رودکی، شهید بلخی و به ویژه عنصری نظر داشت و هنرش به ویژه در قصیده سرایی و قصاید شکرایی بود.10
مآخذ:
1. صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 483.
2. رشید یاسمی، غلامرضا. مقدمه بر دیوان مسعود سعد سلمان. بی جا: پیروز، 1339، ص ر (مقدمه).
3. فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 207.
4. درخشان، مهدی. بزرگان و سخن سرایان همدان. تهران: چاپ نیکو، 1341، ج 1، ص 107.
5. صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص486.
6. لسان، حسین. برگزیدة اشعار مسعود سعد. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1364، ص ده (مقدمه).
7. نوریان، مهدی. مقدمه بر دیوان مسعود سعد. اصفهان: کمال، 1364، ج 1، ص شش (مقدمه).
8. صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 488.
9. نوریان. همان. ص شش.
10. زرین کوب، عبدالحسین. با کاروان حلّه. تهران: آریا، 1343، ص 94؛ مصاحب، غلامحسین. دایرةالمعارف فارسی. 1381، ج 2، (2)، ص 2768.