بابافغانی شیرازی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:11.jpg|بندانگشتی|بابافغانی شیرازی ، قابل بازیابی ازwww.shaeristan.com]] | |||
بابافغانی شیرازی (د 925ق / 1519م)، از شاعران نیمه دوم سده 9ق و معاصر شاهان [[صفویان|صفویه]] بود. در [[شیراز]] به دنیا آمد. در اوایل مانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) پرداخت. سپس به شاعری روی آورد و در غزل سرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. | بابافغانی شیرازی (د 925ق / 1519م)، از شاعران نیمه دوم سده 9ق و معاصر شاهان [[صفویان|صفویه]] بود. در [[شیراز]] به دنیا آمد. در اوایل مانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) پرداخت. سپس به شاعری روی آورد و در غزل سرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. | ||
هنگام اقامت در [[شیراز]] روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا | هنگام اقامت در [[شیراز]] روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا جامی رسید<ref>فغانی شیرازی. '''''دیوان اشعار'''''. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص 10.</ref>.سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در [[تبریز]] سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 413.</ref>.دیوانی فراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت<ref>فغانی شیرازی. '''''دیوان اشعار'''''. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص 13.</ref>. مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در [[مشهد]] رضوی درگذشت<ref>صفوی، ساممیرزا. '''''تحفه سامی'''''. به تصحیح ركنالدین همایون فرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176.</ref>. | ||
بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرز تازه) بود كه در سدههای 10 و 11ق پیروان بسیاری پیدا كرد | بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرز تازه) بود كه در سدههای 10 و 11ق پیروان بسیاری پیدا كرد<ref>سادات ناصری، حسن. '''''سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی'''''. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211.</ref>.سادگی بیان و نازكی خیال او در سرودههای متأخران تأثیر بسیاری گذاشت<ref>زرینكوب، عبدالحسین. '''''سیری در شعر فارسی'''''. تهران: نوین، چ 1، 1363، ص 100.</ref>. به گفته تقی الدین كاشی چون در غزل به شیوه [[حافظ شیرازی|حافظ]] بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411، 414.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[حافظ شیرازی|حافظ]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
| خط ۲۴: | خط ۱۷: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات]] | |||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
نسخهٔ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۵۰
بابافغانی شیرازی (د 925ق / 1519م)، از شاعران نیمه دوم سده 9ق و معاصر شاهان صفویه بود. در شیراز به دنیا آمد. در اوایل مانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) پرداخت. سپس به شاعری روی آورد و در غزل سرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد[۱].
هنگام اقامت در شیراز روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا جامی رسید[۲].سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در تبریز سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست[۳].دیوانی فراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت[۴]. مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در مشهد رضوی درگذشت[۵].
بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرز تازه) بود كه در سدههای 10 و 11ق پیروان بسیاری پیدا كرد[۶].سادگی بیان و نازكی خیال او در سرودههای متأخران تأثیر بسیاری گذاشت[۷]. به گفته تقی الدین كاشی چون در غزل به شیوه حافظ بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.
- ↑ فغانی شیرازی. دیوان اشعار. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص 10.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 413.
- ↑ فغانی شیرازی. دیوان اشعار. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص 13.
- ↑ صفوی، ساممیرزا. تحفه سامی. به تصحیح ركنالدین همایون فرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176.
- ↑ سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211.
- ↑ زرینكوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ 1، 1363، ص 100.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411، 414.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر