پرش به محتوا

موج نو: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی « موج نو، شاخه‌ای از شعر نو<sup>*</sup> فارسی و بر آمده از شعر سپید<sup>*</sup>، شعری موزون و بی‌قافیه. در ادبیات، ‌شعر موج نو/ شعر منثور، شعری است كه به صورت نثر نوشته می‌شود و خصایص عینی منظومه سرایی نظیر وزن و قافیه را ندارد، اما فطرتاً به دلیل كارب...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳: خط ۳:
موج نو، شاخه‌ای از شعر نو<sup>*</sup> [[فارسی]] و بر آمده از شعر سپید<sup>*</sup>، شعری موزون و بی‌قافیه.
موج نو، شاخه‌ای از شعر نو<sup>*</sup> [[فارسی]] و بر آمده از شعر سپید<sup>*</sup>، شعری موزون و بی‌قافیه.


در ادبیات، ‌شعر موج نو/ شعر منثور، شعری است كه به صورت نثر نوشته می‌شود و خصایص عینی منظومه سرایی نظیر وزن و قافیه را ندارد، اما فطرتاً به دلیل كاربرد عناصر معنوی شعر، به ویژه در هم ریختن مفاهیم منطقی كلام از طریق زبان مجازی و اعمال ایقاعات خاص، شعر محسوب می‌شود.<sup>1</sup> بنیانگذار شعر موج نو در ایران احمدرضا احمدی است. نخستین كتاب او به نام ''طرح'' در 1341 ش سرآغاز شعر موج نو گردید و سپس كسانی چون بیژن الهی، پرویز داریوش، غلامحسین غریب و فریدون گیلانی طریق وی را پیمودند.<sup>2</sup> در واقع می‌توان این حركت را در مقایسه با جریان «شعر سنت گرا» شعری «سنت گریز» یا حتی «سنت ستیز» و در مقایسه با جریان «شعر نو یا نیمایی» شعری به اصطلاح مدرن خواند.<sup>3</sup> از مشخصات عمدة شعر موج نو می‌توان به جدا بودن وظیفة علمی و روزمرة كلمات و زبان از خود كلمات و زبان و نیز ایجاد مناسبت یا مناسبت‌های دیگر میان كلمات، ‌اشكال و اشیاء اشاره كرد.<sup>4</sup> شعر موج نو را به دو دسته تقسیم كرده‌اند: الف ـ موج نوی اصیل شامل: 1ـ نثرگرایان اصیل مانند احمدرضا احمدی، 2ـ نظم گرایان اصیل نظیر جواد مجابی. ب ـ موج نوی مشكل، شامل: 1ـ نثرگرایان مشكل گو مانند بیژن الهی و بهرام اردبیلی و دیگران، 2ـ نظم گرایان مشكل گو نظیر یدالله رویایی.<sup>5</sup>
در ادبیات، ‌شعر موج نو/ شعر منثور، شعری است که به صورت نثر نوشته می‌شود و خصایص عینی منظومه سرایی نظیر وزن و قافیه را ندارد، اما فطرتاً به دلیل کاربرد عناصر معنوی شعر، به ویژه در هم ریختن مفاهیم منطقی کلام از طریق زبان مجازی و اعمال ایقاعات خاص، شعر محسوب می‌شود<ref>داد، ‌سیما. '''''اصطلاحات ادبی'''''. ویرایش جدید، تهران: مروارید، 1382 ش، ص 322.</ref>. بنیانگذار شعر موج نو در ایران احمدرضا احمدی است. نخستین کتاب او به نام ''طرح'' در 1341 ش سرآغاز شعر موج نو گردید و سپس کسانی چون بیژن الهی، پرویز داریوش، غلامحسین غریب و فریدون گیلانی طریق وی را پیمودند<ref>رستگار فسایی، منصور. '''''انواع شعر فارسی'''''. شیراز: نوید شیراز، 1380 ش، ج.2، ص 636، 637.</ref>. در واقع می‌توان این حرکت را در مقایسه با جریان «شعر سنت گرا» شعری «سنت گریز» یا حتی «سنت ستیز» و در مقایسه با جریان «شعر نو یا نیمایی» شعری به اصطلاح مدرن خواند<ref>حسین پور چافی، علی. '''''جریان‌های شعری معاصر فارسی از کودتا 1332 تا انقلاب 1357'''''. ‌تهران: امیرکبیر، 1384 ش.</ref>. از مشخصات عمده شعر موج نو می‌توان به جدا بودن وظیفه علمی و روزمره کلمات و زبان از خود کلمات و زبان و نیز ایجاد مناسبت یا مناسبت‌های دیگر میان کلمات، ‌اشکال و اشیاء اشاره کرد<ref>شمس لنگرودی، محمد. '''''تاریخ تحلیلی شعر نو (1341ـ1349).''''' تهران: نشر مرکز، چ 1، 1377 ش، ج 3، ص 40.</ref>. شعر موج نو را به دو دسته تقسیم کرده‌اند:


'''مآخذ:'''
موج نوی اصیل


موج نوی اصیل شامل:
1ـ نثرگرایان اصیل مانند احمدرضا احمدی،
2ـ نظم گرایان اصیل نظیر جواد مجابی.
موج نو مشکل
موج نوی مشکل، شامل:
1ـ نثرگرایان مشکل گو مانند بیژن الهی و بهرام اردبیلی و دیگران،
2ـ نظم گرایان مشکل گو نظیر یدالله رویایی<ref>نوری علاء، ‌اسماعیل. '''''صور و اسباب شعر امروز ایران'''''. تهران: بامداد، 1348 ش، ج. 1، ص 318، 319، 320 (به اختصار).</ref>.
== نیز نگاه کنید به ==
== مآخذ ==
1ـ داد، ‌سیما. ''اصطلاحات ادبی''. ویرایش جدید، تهران: مروارید، 1382 ش، ص 322.
1ـ داد، ‌سیما. ''اصطلاحات ادبی''. ویرایش جدید، تهران: مروارید، 1382 ش، ص 322.


2ـ رستگار فسایی، منصور. ''انواع شعر فارسی''. شیراز: نوید شیراز، چ 2، 1380 ش، ص 636، 637.
2ـ رستگار فسایی، منصور. ''انواع شعر فارسی''. شیراز: نوید شیراز، چ 2، 1380 ش، ص 636، 637.


3ـ حسین پور چافی، علی. ''جریان‌های شعری معاصر فارسی از كودتا 1332 تا انقلاب 1357''. ‌تهران: امیركبیر، چ 1، 1384 ش.
3ـ حسین پور چافی، علی. ''جریان‌های شعری معاصر فارسی از کودتا 1332 تا انقلاب 1357''. ‌تهران: امیرکبیر، چ 1، 1384 ش.


4ـ شمس لنگرودی، محمد. ''تاریخ تحلیلی شعر نو'' (1341ـ1349). تهران: نشر مركز، چ 1، 1377 ش، ج 3، ص 40.
4ـ شمس لنگرودی، محمد. ''تاریخ تحلیلی شعر نو'' (1341ـ1349). تهران: نشر مرکز، چ 1، 1377 ش، ج 3، ص 40.


5ـ نوری علاء، ‌اسماعیل. ''صور و اسباب شعر امروز ایران''. تهران: بامداد، چ 1، 1348 ش، ص 318، 319، 320 (به اختصار).
5ـ نوری علاء، ‌اسماعیل. ''صور و اسباب شعر امروز ایران''. تهران: بامداد، چ 1، 1348 ش، ص 318، 319، 320 (به اختصار).

نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۳


موج نو، شاخه‌ای از شعر نو* فارسی و بر آمده از شعر سپید*، شعری موزون و بی‌قافیه.

در ادبیات، ‌شعر موج نو/ شعر منثور، شعری است که به صورت نثر نوشته می‌شود و خصایص عینی منظومه سرایی نظیر وزن و قافیه را ندارد، اما فطرتاً به دلیل کاربرد عناصر معنوی شعر، به ویژه در هم ریختن مفاهیم منطقی کلام از طریق زبان مجازی و اعمال ایقاعات خاص، شعر محسوب می‌شود[۱]. بنیانگذار شعر موج نو در ایران احمدرضا احمدی است. نخستین کتاب او به نام طرح در 1341 ش سرآغاز شعر موج نو گردید و سپس کسانی چون بیژن الهی، پرویز داریوش، غلامحسین غریب و فریدون گیلانی طریق وی را پیمودند[۲]. در واقع می‌توان این حرکت را در مقایسه با جریان «شعر سنت گرا» شعری «سنت گریز» یا حتی «سنت ستیز» و در مقایسه با جریان «شعر نو یا نیمایی» شعری به اصطلاح مدرن خواند[۳]. از مشخصات عمده شعر موج نو می‌توان به جدا بودن وظیفه علمی و روزمره کلمات و زبان از خود کلمات و زبان و نیز ایجاد مناسبت یا مناسبت‌های دیگر میان کلمات، ‌اشکال و اشیاء اشاره کرد[۴]. شعر موج نو را به دو دسته تقسیم کرده‌اند:

موج نوی اصیل

موج نوی اصیل شامل:

1ـ نثرگرایان اصیل مانند احمدرضا احمدی،

2ـ نظم گرایان اصیل نظیر جواد مجابی.

موج نو مشکل

موج نوی مشکل، شامل:

1ـ نثرگرایان مشکل گو مانند بیژن الهی و بهرام اردبیلی و دیگران،

2ـ نظم گرایان مشکل گو نظیر یدالله رویایی[۵].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

1ـ داد، ‌سیما. اصطلاحات ادبی. ویرایش جدید، تهران: مروارید، 1382 ش، ص 322.

2ـ رستگار فسایی، منصور. انواع شعر فارسی. شیراز: نوید شیراز، چ 2، 1380 ش، ص 636، 637.

3ـ حسین پور چافی، علی. جریان‌های شعری معاصر فارسی از کودتا 1332 تا انقلاب 1357. ‌تهران: امیرکبیر، چ 1، 1384 ش.

4ـ شمس لنگرودی، محمد. تاریخ تحلیلی شعر نو (1341ـ1349). تهران: نشر مرکز، چ 1، 1377 ش، ج 3، ص 40.

5ـ نوری علاء، ‌اسماعیل. صور و اسباب شعر امروز ایران. تهران: بامداد، چ 1، 1348 ش، ص 318، 319، 320 (به اختصار).


ابوالقاسم رادفر

  1. داد، ‌سیما. اصطلاحات ادبی. ویرایش جدید، تهران: مروارید، 1382 ش، ص 322.
  2. رستگار فسایی، منصور. انواع شعر فارسی. شیراز: نوید شیراز، 1380 ش، ج.2، ص 636، 637.
  3. حسین پور چافی، علی. جریان‌های شعری معاصر فارسی از کودتا 1332 تا انقلاب 1357. ‌تهران: امیرکبیر، 1384 ش.
  4. شمس لنگرودی، محمد. تاریخ تحلیلی شعر نو (1341ـ1349). تهران: نشر مرکز، چ 1، 1377 ش، ج 3، ص 40.
  5. نوری علاء، ‌اسماعیل. صور و اسباب شعر امروز ایران. تهران: بامداد، 1348 ش، ج. 1، ص 318، 319، 320 (به اختصار).