بُنْدِهِشْن: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''بُنْدِهِشْن''' '''(Bondehešn)''' نام اصلی كتاب احتمالاً زند «آگاهی»[1] به معنی «اطلاعات مبتنی بر زند» بوده است. بنابراين، می توان اساس كار مؤلف را ترجمهها و تفسيرهای اوستا دانست. ''بندهشن'' (در فارسی بندهش هم ناميدهاند) را آف...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
بُنْدِهِشْن (Bondehešn) | |||
نام اصلی كتاب احتمالاً زند «آگاهی»[1] به معنی «اطلاعات مبتنی بر زند» بوده است. بنابراين، می توان اساس كار مؤلف را ترجمهها و تفسيرهای [[اوستا]] دانست. | نام اصلی كتاب احتمالاً زند «آگاهی»[1] به معنی «اطلاعات مبتنی بر زند» بوده است. بنابراين، می توان اساس كار مؤلف را ترجمهها و تفسيرهای [[اوستا]] دانست. بندهشن (در فارسی بندهش هم ناميدهاند) را آفرينش آغازين يا بنيادين معنا كردهاند. لذا شهرت كتاب به اين نام به سبب ارتباط مهمترين فصول آن با آفرينش بوده است. اين مجموعه مطالب گوناگون را دربر دارد و مانند ديگر آثار پهلوی از منابع مختلف گردآوری شده است. بنابر اين نويسنده واحدی ندارد، اما احتمالاً آتور فَرْنْبَغ از موبدان بزرگ [[زرتشتی، دین|زردشتی]] متن نهايی آنرا در اواخر [[ساسانیان|دوره ساسانی]] فراهم آورده است<ref>تفضلی، احمد. '''''تاريخ ادبيات ايران پيش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 141.</ref>. | ||
بندهشن ايرانی شامل 36 فصل است. مطالب ديباچه سه موضوع اساسی را دربر دارد: 1ـ بنيادآفرينش هرمزد و دشمنی اهريمن، 2ـ چگونگی آفرينش خاكی از نخست تا پايان، 3ـ تاريخ شاهانی كيانی.<sup>2</sup> | |||
نثر | نثر بندهشن نسبتاً ساده و جملات آن كوتاه و روشن است. ويژگیهای سبك ادبيات شفاهی و نيز تكرار مطالب در جاهای گوناگون، در آن ديده می شود.<sup>3</sup> | ||
دو تحرير از | دو تحرير از بندهشن در دست است: يكی تحرير مفصل به نام بندهشن ايرانی (بندهشن بزرگ) و ديگری تحرير مختصر كه به بندهشن هندی شهرت دارد.<sup>4</sup> | ||
1. | 1. | ||
2. سميعی، احمد. '''''ادبيات ساساني'''''. تهران: دانشگاه آزاد ايران، 1355، ص 31. | 2. سميعی، احمد. '''''ادبيات ساساني'''''. تهران: دانشگاه آزاد ايران، 1355، ص 31. | ||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۵
بُنْدِهِشْن (Bondehešn)
نام اصلی كتاب احتمالاً زند «آگاهی»[1] به معنی «اطلاعات مبتنی بر زند» بوده است. بنابراين، می توان اساس كار مؤلف را ترجمهها و تفسيرهای اوستا دانست. بندهشن (در فارسی بندهش هم ناميدهاند) را آفرينش آغازين يا بنيادين معنا كردهاند. لذا شهرت كتاب به اين نام به سبب ارتباط مهمترين فصول آن با آفرينش بوده است. اين مجموعه مطالب گوناگون را دربر دارد و مانند ديگر آثار پهلوی از منابع مختلف گردآوری شده است. بنابر اين نويسنده واحدی ندارد، اما احتمالاً آتور فَرْنْبَغ از موبدان بزرگ زردشتی متن نهايی آنرا در اواخر دوره ساسانی فراهم آورده است[۱].
بندهشن ايرانی شامل 36 فصل است. مطالب ديباچه سه موضوع اساسی را دربر دارد: 1ـ بنيادآفرينش هرمزد و دشمنی اهريمن، 2ـ چگونگی آفرينش خاكی از نخست تا پايان، 3ـ تاريخ شاهانی كيانی.2
نثر بندهشن نسبتاً ساده و جملات آن كوتاه و روشن است. ويژگیهای سبك ادبيات شفاهی و نيز تكرار مطالب در جاهای گوناگون، در آن ديده می شود.3
دو تحرير از بندهشن در دست است: يكی تحرير مفصل به نام بندهشن ايرانی (بندهشن بزرگ) و ديگری تحرير مختصر كه به بندهشن هندی شهرت دارد.4
1.
2. سميعی، احمد. ادبيات ساساني. تهران: دانشگاه آزاد ايران، 1355، ص 31.
3. تفضلی، احمد. تاريخ ادبيات ايران پيش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 144.
4. زرشناس، زهره. زبان و ادبيات ايران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 56.
و نيز نگ: تاواديا، ج. زبان و ادبيات پهلوی فارسی ميانه. ترجمه س. نجمآبادی، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355، ص 91ـ 104؛ صفا، ذبيحالله. حماسهسرايی در ايران. تهران: اميركبير، چ 3، 1352، ص 53ـ 54.
[1]. Zand - āgahih
ابوالقاسم رادفر
- ↑ تفضلی، احمد. تاريخ ادبيات ايران پيش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 141.