گلچین گیلانی: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۲

گلچین گیلانی (1288 ـ 1351 ش) شاعر معاصر.

مجدالدین میرفخرایی متخلص و مشهور به گلچین گیلانی در رشت به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به پایان برد. سپس به تهران آمد و در مدارس سیروس و دارالفنون نزد استادانی چون وحید دستگردی^* و عباس اقبال آشتیانی به تحصیل ادامه داد^[۱]. پس از آن تحصیلات عالی را در دارالمعلمین عالی در رشته ادبیات و فلسفه و علوم تربیتی به پایان رسانید و در 1312 ش مدرک لیسانس گرفت. در همان سال پس از موفقیت در آزمون اعزام دانشجو ابتدا به فرانسه و سپس به انگلستان رفت و در لندن به تحصیل در رشته‌زبان و ادبیات انگلیسی پرداخت. پس از چندی به رشته پزشکی روی آورد^[۲]. زندگی ادبی گلچین با انتشار شعر «باران» در مجله سخن در 1323ش شروع شد. این شعر شهرت بسیاری برای وی به ارمغان آورد و به کتاب فارسی کودکان دبستانی راه یافت. سرانجام گلچین پس از گذشت سال‌ها دوری از وطن در غربت درگذشت^[۲]. بخشی از سروده‌های گلچین در مجله ارمغان و بخش‌های دیگر آن در مجله‌های روزگار نو و سخن به چاپ رسیده است. مجموعه‌ای از اشعار او نیز با عنوان نهفته در لندن طبع شده است^[۳]. گلچین را برخی از بنیانگذاران شعر نو در ایران دانسته‌اند که در قوالب و اشکال شعر فارسی ابتکارات و بدایعی را به کار بست^[۴]. برخی دیگر اشعار او را به تعبیر نیمایی شعر نو نمی‌دانند^[۵]. او به شکل بارزی تحت تأثیر اقلیم و محیط زیست خویش ـ گیلان ـ قرار داشت و این ویژگی به شعر او طراوت خاصی بخشیده است^[۶].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ عابدی، ‌کامیار. زندگی و شعر گلچین گیلانی. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 13.
↑ ^۲٫۰ ^۲٫۱ عابدی، ‌کامیار. زندگی و شعر گلچین گیلانی. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 15.
↑ برقعی، سید محمد جعفر. سخنوران معاصر ایران. ‌تهران: خرم، 1373 ش، ص 3049.
↑ خلخالی، عبدالمجید. تذکره شعرای معاصر ایران. تهران: طهوری، چ 1، 1337 ش، ج 1، ص 296.
↑ لنگرودی، شمس. تاریخ تحلیلی شعر نو. تهران: نشر مرکز، 1377ش، 1/ 255.
↑ یوسفی، ‌غلامحسین. چشمه‌روشن. ‌تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 534.

[1] عابدی، ‌کامیار. زندگی و شعر گلچین گیلانی. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 13.

[:0-2] ۲٫۰ ^۲٫۱ عابدی، ‌کامیار. زندگی و شعر گلچین گیلانی. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 15.

[3] برقعی، سید محمد جعفر. سخنوران معاصر ایران. ‌تهران: خرم، 1373 ش، ص 3049.

[4] خلخالی، عبدالمجید. تذکره شعرای معاصر ایران. تهران: طهوری، چ 1، 1337 ش، ج 1، ص 296.

[5] لنگرودی، شمس. تاریخ تحلیلی شعر نو. تهران: نشر مرکز، 1377ش، 1/ 255.

[6] یوسفی، ‌غلامحسین. چشمه‌روشن. ‌تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 534.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۲: / خط ۲: @@
 گلچین گیلانی (1288 ـ 1351 ش) شاعر معاصر.
-مجدالدین میرفخرایی متخلص و مشهور به گلچین گیلانی در رشت به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به پایان برد. سپس به [[استان تهران|تهران]] آمد و در مدارس سیروس و دارالفنون نزد استادانی چون وحید دستگردی<sup>*</sup> و [[عباس اقبال آشتیانی]] به تحصیل ادامه داد.<sup>1</sup> پس از آن تحصیلات عالی را در دارالمعلمین عالی در رشتة ادبیات و فلسفه و علوم تربیتی به پایان رسانید و در 1312 ش مدرك لیسانس گرفت. در همان سال پس از موفقیت در آزمون اعزام دانشجو ابتدا به فرانسه و سپس به انگلستان رفت و در لندن به تحصیل در رشتة‌زبان و ادبیات انگلیسی پرداخت. پس از چندی به رشتة پزشكی روی آورد.<sup>2</sup> زندگی ادبی گلچین با انتشار شعر «باران» در مجلة سخن در 1323ش شروع شد. این شعر شهرت بسیاری برای وی به ارمغان آورد و به كتاب فارسی كودكان دبستانی راه یافت. سرانجام گلچین پس از گذشت سال‌ها دوری از وطن در غربت درگذشت.<sup>3</sup> بخشی از سروده‌های گلچین در مجلة ''ارمغان'' و بخش‌های دیگر آن در مجله‌های ''روزگار نو'' و ''سخن'' به چاپ رسیده است. مجموعه‌ای از اشعار او نیز با عنوان ''نهفته'' در لندن طبع شده است.<sup>4</sup> گلچین را برخی از بنیانگذاران شعر نو در ایران دانسته‌اند كه در قوالب و اشكال شعر فارسی ابتكارات و بدایعی را به كار بست.<sup>5</sup> برخی دیگر اشعار او را به تعبیر نیمایی شعر نو نمی‌دانند.<sup>6</sup> او به شكل بارزی تحت تأثیر اقلیم و محیط زیست خویش ـ گیلان ـ قرار داشت و این ویژگی به شعر او طراوت خاصی بخشیده است.<sup>7</sup>
+مجدالدین میرفخرایی متخلص و مشهور به گلچین گیلانی در رشت به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به پایان برد. سپس به [[استان تهران|تهران]] آمد و در مدارس سیروس و دارالفنون نزد استادانی چون وحید دستگردی<sup>*</sup> و [[عباس اقبال آشتیانی]] به تحصیل ادامه داد<ref>عابدی، ‌کامیار. '''''زندگی و شعر گلچین گیلانی'''''. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 13.</ref>. پس از آن تحصیلات عالی را در دارالمعلمین عالی در رشته ادبیات و فلسفه و علوم تربیتی به پایان رسانید و در 1312 ش مدرک لیسانس گرفت. در همان سال پس از موفقیت در آزمون اعزام دانشجو ابتدا به فرانسه و سپس به انگلستان رفت و در لندن به تحصیل در رشته‌زبان و ادبیات انگلیسی پرداخت. پس از چندی به رشته پزشکی روی آورد<ref name=":0">عابدی، ‌کامیار. '''''زندگی و شعر گلچین گیلانی'''''. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 15.</ref>. زندگی ادبی گلچین با انتشار شعر «باران» در مجله سخن در 1323ش شروع شد. این شعر شهرت بسیاری برای وی به ارمغان آورد و به کتاب فارسی کودکان دبستانی راه یافت. سرانجام گلچین پس از گذشت سال‌ها دوری از وطن در غربت درگذشت<ref name=":0" />. بخشی از سروده‌های گلچین در مجله ارمغان و بخش‌های دیگر آن در مجله‌های روزگار نو و سخن به چاپ رسیده است. مجموعه‌ای از اشعار او نیز با عنوان نهفته در لندن طبع شده است<ref>برقعی، سید محمد جعفر. '''''سخنوران معاصر ایران'''''. ‌تهران: خرم، 1373 ش، ص 3049.</ref>. گلچین را برخی از بنیانگذاران شعر نو در ایران دانسته‌اند که در قوالب و اشکال شعر فارسی ابتکارات و بدایعی را به کار بست<ref>خلخالی، عبدالمجید. '''''تذکره شعرای معاصر ایران'''''. تهران: طهوری، چ 1، 1337 ش، ج 1، ص 296.</ref>. برخی دیگر اشعار او را به تعبیر نیمایی شعر نو نمی‌دانند<ref>لنگرودی، شمس. '''''تاریخ تحلیلی شعر نو'''''. تهران: نشر مرکز، 1377ش، 1/ 255.</ref>. او به شکل بارزی تحت تأثیر اقلیم و محیط زیست خویش ـ گیلان ـ قرار داشت و این ویژگی به شعر او طراوت خاصی بخشیده است<ref>یوسفی، ‌غلامحسین. '''''چشمه‌روشن'''''. ‌تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 534.</ref>.
-'''مآخذ:'''
+== نیز نگاه کنید به ==
-ـ عابدی، ‌كامیار. ''زندگی و شعر گلچین گیلانی''. ‌تهران: نشر ثالث، ‌چ 1، 1379 ش، ص 13.
+* [[استان تهران]]
+* [[عباس اقبال آشتیانی]]
-ـ همان. ص 15.
+== مآخذ ==
-ـ همان جا.
-ـ برقعی، سید محمد جعفر. ''سخنوران معاصر ایران''. ‌تهران: خرم، 1373 ش، ص 3049.
-ـ خلخالی، عبدالمجید. ''تذكرة شعرای معاصر ایران''. تهران: طهوری، چ 1، 1337 ش، ج 1، ص 296.
-ـ لنگرودی، شمس. ''تاریخ تحلیلی شعر نو''. تهران: نشر مركز، 1377ش، 1/ 255.
-ـ یوسفی، ‌غلامحسین. ''چشمة‌روشن''. ‌تهران: علمی، چ 2، 1369 ش، ص 534.
-ابوالقاسم رادفر