لامعی گرگانی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''لامعي گرگاني''' (ح 412 يا 414ق / 1021 يا 1023م)، شاعر. ابوالحسن بن محمد بن اسماعيل ملقب به لامعي در بكرآباد گرگان زاده شد.<sup>1</sup> در ابتداي حال به خراسان رفت و پس از مدتي در آنجا سرآمد اقران شد.<sup>2</sup> با طغرل سلجوقي<sup>*</sup> (حك 429 ـ 455ق / 1038-1063م) و الب ارسلا...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
لامعی گرگانی (ح 412 یا 414ق / 1021 یا 1023م)، شاعر. | |||
ابوالحسن بن محمد بن | ابوالحسن بن محمد بن اسماعیل ملقب به لامعی در بکرآباد [[گرگان]] زاده شد<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 386 و 387.</ref>. در ابتدای حال به خراسان رفت و پس از مدتی در آنجا سرآمد اقران شد<ref>آذر بیگدلی، لطفعلی. '''''آتشکده آذر'''''. به کوشش حسن سادات ناصری، تهران: امیرکبیر، 1338، ج 1، ب 1، ص 806.</ref>. با طغرل سلجوقی<sup>*</sup> (حک 429 ـ 455ق / 1038-1063م) و الب ارسلان<sup>*</sup> (حک 455-465ق / 1063-1073م) معاصر بود و اشعاری در مدح عمیدالملک کُنْدُری، وزیر طغرل و [[نظام الملک طوسی|خواجه نظامالملک]]<sup>*</sup>، وزیر الب ارسلان سرود<ref>خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 429.</ref>. برخی از فضلای عهد، او را به سبب کمال فضل و دانش بحرالمعالی لقب دادند. با شاعرانی چون بُرهانی، سوزنی سمرقندی، جمالی مهریجردی و عَمْعَق بخاری مناظره و مشاعره داشت<ref>هدایت، رضا قلیخان. '''''مجمع الفصحا'''''. به کوشش مظاهر مصفّا، تهران: چاپ موسوی، 1340، ج 3، ص 1154.</ref>. شعرای بلخ مانند روحی ولوالجی، به استادی وی اقرار کردهاند. او را از شاگردان [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد|امام محمد غزالی]] دانستهاند، که واقعیت ندارد<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 387.</ref>. دیوانش 1000 بیت دارد که از تذکرهها، کتب لغت، جُنگهای شعر و دیگر کتابهای ادب گردآوری شده است. خمیرمایه سخن وی از صور خیال منوچهری، سادگی و روانی کلام [[فرخی سیستانی]] و انسجام و متانت و اعتدال عنصری بلخی بهره دارد<ref>دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر '''''دیوان لامعی گرگانی'''''. تهران: خیّام، 1353، ص نه و دوازده (مقدمه).</ref>. غالباً از استعمال مفردات و ترکیبات مهجور یا نا مأنوس عربی، ابایی ندارد و گاه اسلوب شعرای عرب را در تغزّل و تشبیب تقلید میکند<ref>زرینکوب، عبدالحسین. '''''سیری در شعر فارسی'''''. تهران: زرین، چ 1، 1363، ص 41.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[گرگان]] | |||
* [[نظام الملک طوسی]] | |||
* [[غزالی، امام ابوحامد محمد بن محمد]] | |||
* [[فرخی سیستانی]] | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۱
لامعی گرگانی (ح 412 یا 414ق / 1021 یا 1023م)، شاعر.
ابوالحسن بن محمد بن اسماعیل ملقب به لامعی در بکرآباد گرگان زاده شد[۱]. در ابتدای حال به خراسان رفت و پس از مدتی در آنجا سرآمد اقران شد[۲]. با طغرل سلجوقی* (حک 429 ـ 455ق / 1038-1063م) و الب ارسلان* (حک 455-465ق / 1063-1073م) معاصر بود و اشعاری در مدح عمیدالملک کُنْدُری، وزیر طغرل و خواجه نظامالملک*، وزیر الب ارسلان سرود[۳]. برخی از فضلای عهد، او را به سبب کمال فضل و دانش بحرالمعالی لقب دادند. با شاعرانی چون بُرهانی، سوزنی سمرقندی، جمالی مهریجردی و عَمْعَق بخاری مناظره و مشاعره داشت[۴]. شعرای بلخ مانند روحی ولوالجی، به استادی وی اقرار کردهاند. او را از شاگردان امام محمد غزالی دانستهاند، که واقعیت ندارد[۵]. دیوانش 1000 بیت دارد که از تذکرهها، کتب لغت، جُنگهای شعر و دیگر کتابهای ادب گردآوری شده است. خمیرمایه سخن وی از صور خیال منوچهری، سادگی و روانی کلام فرخی سیستانی و انسجام و متانت و اعتدال عنصری بلخی بهره دارد[۶]. غالباً از استعمال مفردات و ترکیبات مهجور یا نا مأنوس عربی، ابایی ندارد و گاه اسلوب شعرای عرب را در تغزّل و تشبیب تقلید میکند[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 386 و 387.
- ↑ آذر بیگدلی، لطفعلی. آتشکده آذر. به کوشش حسن سادات ناصری، تهران: امیرکبیر، 1338، ج 1، ب 1، ص 806.
- ↑ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 429.
- ↑ هدایت، رضا قلیخان. مجمع الفصحا. به کوشش مظاهر مصفّا، تهران: چاپ موسوی، 1340، ج 3، ص 1154.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 4، 1347، ج 2، ص 387.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر دیوان لامعی گرگانی. تهران: خیّام، 1353، ص نه و دوازده (مقدمه).
- ↑ زرینکوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: زرین، چ 1، 1363، ص 41.