آش چهارشنبه سوری: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «در شب و روز چهارشنبه سوری در بیشتر مناطق کشور آش میپزند، این غذا مجموعهای از همه دانهها و سبزیها و مواد اولیهی غذایی را با خود دارد بدان امید که در سال آینده برکت بر روزیشان باشد. در لاریجان در شب چهارشنبهسوری آشی میپزند که هفت نوع...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
در لاریجان در شب چهارشنبهسوری آشی میپزند که هفت نوع بُنشن، هفت جور سبزی و هفت قسم ترشی در خود دارد و بدین مناسبت آش هفتترشی نامیده میشود. باقیمانده قرمهای را که برای مصرف سالانهشان ذخیره کردهاند و نیز باقیمانده ذخیره دوکا (درد روغن که در تهیه خوراکها بکارشان میآید) را به آن میافزایند. | در لاریجان در شب چهارشنبهسوری آشی میپزند که هفت نوع بُنشن، هفت جور سبزی و هفت قسم ترشی در خود دارد و بدین مناسبت آش هفتترشی نامیده میشود. باقیمانده قرمهای را که برای مصرف سالانهشان ذخیره کردهاند و نیز باقیمانده ذخیره دوکا (درد روغن که در تهیه خوراکها بکارشان میآید) را به آن میافزایند. | ||
در بندرعباس که غذای ویژهای برای شب چهارشنبهسوری ندارند، پس از آنکه غذای معمولشان را خوردند نانی بنام کندوک که از برگه درخت خرما میسازند میگذارند این نان باید تا صبح دستنخورده بماند، بدان امید که خیر و برکت از خانهها نرود. حلوا و کلوچه مخصوص نیز برای این شب میپزند تا در روز چهارشنبه سوری به بچههایی که در طلب همان چیزها به خانه میآیند بدهند. | در [[بندرعباس]] که غذای ویژهای برای شب چهارشنبهسوری ندارند، پس از آنکه غذای معمولشان را خوردند نانی بنام کندوک که از برگه درخت خرما میسازند میگذارند این نان باید تا صبح دستنخورده بماند، بدان امید که خیر و برکت از خانهها نرود. حلوا و کلوچه مخصوص نیز برای این شب میپزند تا در روز چهارشنبه سوری به بچههایی که در طلب همان چیزها به خانه میآیند بدهند. | ||
در اصفهان ظهر چهارشنبهسوری آش رشته میخورند در آشتیان و اراک نیز رسم چنین است که آش رشته میپزند و دو مجسمه از خمیر یکی بشکل زن و دیگری بصورت مرد میسازند و آن را در درون آش رشته میاندازند. پس از آنکه آش پخته شد آدمهای خمیری را در کاسهای میگذارند و در آب روان میافکنند تا بدین وسیله قضا و بلا را از جان اعضای خانواده برانند. | در [[اصفهان]] ظهر چهارشنبهسوری آش رشته میخورند در آشتیان و [[اراک]] نیز رسم چنین است که آش رشته میپزند و دو مجسمه از خمیر یکی بشکل زن و دیگری بصورت مرد میسازند و آن را در درون آش رشته میاندازند. پس از آنکه آش پخته شد آدمهای خمیری را در کاسهای میگذارند و در آب روان میافکنند تا بدین وسیله قضا و بلا را از جان اعضای خانواده برانند. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[جشن مَردگیران]] | |||
* [[حاجی فیروز]] | |||
* [[مراسم نیایش نوروز]] | |||
== مآخذ == | |||
آداب و رسوم نوروز | # شاهنامه به کوشش دکتر محمد دبیرسیافی | ||
# محققان زمان پیامبر اریایی را قریب یک هزار و یک صد سال یپش از میلاد تخمین میزنند. | |||
== منبع اصلی == | |||
شعبانی، رضا (1379). آداب و رسوم نوروز. تهران: [https://alhodapub.com/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.] | |||
== نویسنده مقاله == | |||
رضا شعبانی | |||
# دکتر صفا، ذبیح الله، گاهشماری و جشنهای ایران، شورای فرهنگ و هنر، تهران، صص ۷۱-۶۳ / اورنگ، مراد، جشنهای ایران باستان، درستی، ۱۳۳۵، صص ۴-۱ / دهخدا، علیاکبر، لفتنامه، ج ۱۴، دانشگاه تهران، پاییز ۱۳۷۳، ص ۲۰۱۸۲. | |||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
نسخهٔ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۱
در شب و روز چهارشنبه سوری در بیشتر مناطق کشور آش میپزند، این غذا مجموعهای از همه دانهها و سبزیها و مواد اولیهی غذایی را با خود دارد بدان امید که در سال آینده برکت بر روزیشان باشد.
در لاریجان در شب چهارشنبهسوری آشی میپزند که هفت نوع بُنشن، هفت جور سبزی و هفت قسم ترشی در خود دارد و بدین مناسبت آش هفتترشی نامیده میشود. باقیمانده قرمهای را که برای مصرف سالانهشان ذخیره کردهاند و نیز باقیمانده ذخیره دوکا (درد روغن که در تهیه خوراکها بکارشان میآید) را به آن میافزایند.
در بندرعباس که غذای ویژهای برای شب چهارشنبهسوری ندارند، پس از آنکه غذای معمولشان را خوردند نانی بنام کندوک که از برگه درخت خرما میسازند میگذارند این نان باید تا صبح دستنخورده بماند، بدان امید که خیر و برکت از خانهها نرود. حلوا و کلوچه مخصوص نیز برای این شب میپزند تا در روز چهارشنبه سوری به بچههایی که در طلب همان چیزها به خانه میآیند بدهند.
در اصفهان ظهر چهارشنبهسوری آش رشته میخورند در آشتیان و اراک نیز رسم چنین است که آش رشته میپزند و دو مجسمه از خمیر یکی بشکل زن و دیگری بصورت مرد میسازند و آن را در درون آش رشته میاندازند. پس از آنکه آش پخته شد آدمهای خمیری را در کاسهای میگذارند و در آب روان میافکنند تا بدین وسیله قضا و بلا را از جان اعضای خانواده برانند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- شاهنامه به کوشش دکتر محمد دبیرسیافی
- محققان زمان پیامبر اریایی را قریب یک هزار و یک صد سال یپش از میلاد تخمین میزنند.
منبع اصلی
شعبانی، رضا (1379). آداب و رسوم نوروز. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
رضا شعبانی
- دکتر صفا، ذبیح الله، گاهشماری و جشنهای ایران، شورای فرهنگ و هنر، تهران، صص ۷۱-۶۳ / اورنگ، مراد، جشنهای ایران باستان، درستی، ۱۳۳۵، صص ۴-۱ / دهخدا، علیاکبر، لفتنامه، ج ۱۴، دانشگاه تهران، پاییز ۱۳۷۳، ص ۲۰۱۸۲.