روشنکردن چراغها برای فروهرها: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « روشنکردن چراغها برای فروهرها روشن کردن چراغها برای فروهرها یا فرهوشیها چه نقشی عملی در زندگانی ایرانیان داشته است؟ با اعتقاد به اینکه فروهرها جانشین ارواح مردگان، در ادیان دیگر اشدهاند، ماه فروردین، ماه فروهرها است از کلمه فرورد...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
روشن کردن چراغها برای فروهرها یا فرهوشیها چه نقشی عملی در زندگانی ایرانیان داشته است؟ | روشن کردن چراغها برای فروهرها یا فرهوشیها چه نقشی عملی در زندگانی ایرانیان داشته است؟ | ||
با اعتقاد به اینکه فروهرها جانشین ارواح مردگان، در ادیان دیگر اشدهاند، ماه فروردین، ماه فروهرها است از کلمه فروردین یشت چنین برمیآید که فرهوشیها سر خویشکاری روحانی، جنگاوری و برکت بخشی دارند و عمل ارواح مردگان را انجام میدهند، در حالی که فرهوشی، غیر از روح است. در اوستا نقشی برای ارواح پس از مرگ، در ارتباط با بازماندگان نمیبینیم، آنچه میبینیم مربوط به فرهوشیها است که سخت | با اعتقاد به اینکه فروهرها جانشین ارواح مردگان، در ادیان دیگر اشدهاند، ماه فروردین، ماه فروهرها است از کلمه فروردین یشت چنین برمیآید که فرهوشیها سر خویشکاری روحانی، جنگاوری و برکت بخشی دارند و عمل ارواح مردگان را انجام میدهند، در حالی که فرهوشی، غیر از روح است. در اوستا نقشی برای ارواح پس از مرگ، در ارتباط با بازماندگان نمیبینیم، آنچه میبینیم مربوط به فرهوشیها است که سخت در ارتباط با زندگی فرزندانشان است. توجه به مردگان در همه فرهنگها هست و چنین ذکر میشود که توجه به ارواح، موجب شادی آنان، و بیتوجهی به ارواح باعث خشم و قهر آنان میشود. | ||
در [[ایران باستان]]، در شب اول سال به یاد فروهرها چراغ روشن میکردند و حتی در پشت بامها غذا میگذاشتند. اصولاً مراسم و اعیاد را به شخصیتهای کهن و اسطورهای نسبت میدادند در حالی که [[نوروز جشن طبیعت|نوروز]] مسلماً عید بومی مردم این سرزمین است، امّا چون رسم بر این بود که اعیاد را به فرمانروایانی که محبوبیت داشتند نسبت دهند، بدین روی این جشن بزرگ را نیز به جمشید منتسب میکنند. | |||
جمشید در [[کشور ایران|ایران]] قدیم محبوبیت تام داشته است. در زمان او بنا به روایات، خوشبختی و خُرمی در حدکمال بوده و به حدیث اسطورهها، در دوران فرمانروایی وی نه پیری بود، نه مرگ و نه بیماری. جهان در عهد او گسترده شد. فریدون و شاهان دیگر بیشدادی، محبوبیت جمشید را ندارند. چون وی دارای فره بود و دوران او به راستی عصر طلایی [[کشور ایران|ایران]] و [[آریاییان|آریائیها]] به شمار میآمده است. قدمت اسطوره جمشید به عصر هند و ایرانی میرسد و یادآور میشود که در منابع کهن هر دو قوم نام «یَمَ» یاد شده است<ref>بهار، مهرداد. '''''جستاری چند در فرهنگ ایران'''''، چاپ دوم، [https://fsrbook.ir/ انتشارات فکر روز]، نهران: ۱۳۷۴ ، ص234.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[چگونگی جشن نوروز]] | |||
* [[جشن ها و مراسم نوروزی]] | |||
* [[هفت سین خوان نوروزی]] | |||
* [[آفرینش در تورات]] | |||
== مآخذ == | |||
# فردوسی. حکیم ابوالقاسم، '''''شاهنامه''''' به کوشش محمد دبیر سبافی، (۶ جلد). جلد ۱، تهران: بینا، ۱۳۳۵. | |||
# اورنگ، مراد، '''''جشنهای ایران باستان'''''، تهران، بینا ۱۳۲۵، ص۵-۳۴. | |||
نسخهٔ ۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۱۶
روشن کردن چراغها برای فروهرها یا فرهوشیها چه نقشی عملی در زندگانی ایرانیان داشته است؟
با اعتقاد به اینکه فروهرها جانشین ارواح مردگان، در ادیان دیگر اشدهاند، ماه فروردین، ماه فروهرها است از کلمه فروردین یشت چنین برمیآید که فرهوشیها سر خویشکاری روحانی، جنگاوری و برکت بخشی دارند و عمل ارواح مردگان را انجام میدهند، در حالی که فرهوشی، غیر از روح است. در اوستا نقشی برای ارواح پس از مرگ، در ارتباط با بازماندگان نمیبینیم، آنچه میبینیم مربوط به فرهوشیها است که سخت در ارتباط با زندگی فرزندانشان است. توجه به مردگان در همه فرهنگها هست و چنین ذکر میشود که توجه به ارواح، موجب شادی آنان، و بیتوجهی به ارواح باعث خشم و قهر آنان میشود.
در ایران باستان، در شب اول سال به یاد فروهرها چراغ روشن میکردند و حتی در پشت بامها غذا میگذاشتند. اصولاً مراسم و اعیاد را به شخصیتهای کهن و اسطورهای نسبت میدادند در حالی که نوروز مسلماً عید بومی مردم این سرزمین است، امّا چون رسم بر این بود که اعیاد را به فرمانروایانی که محبوبیت داشتند نسبت دهند، بدین روی این جشن بزرگ را نیز به جمشید منتسب میکنند.
جمشید در ایران قدیم محبوبیت تام داشته است. در زمان او بنا به روایات، خوشبختی و خُرمی در حدکمال بوده و به حدیث اسطورهها، در دوران فرمانروایی وی نه پیری بود، نه مرگ و نه بیماری. جهان در عهد او گسترده شد. فریدون و شاهان دیگر بیشدادی، محبوبیت جمشید را ندارند. چون وی دارای فره بود و دوران او به راستی عصر طلایی ایران و آریائیها به شمار میآمده است. قدمت اسطوره جمشید به عصر هند و ایرانی میرسد و یادآور میشود که در منابع کهن هر دو قوم نام «یَمَ» یاد شده است[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- فردوسی. حکیم ابوالقاسم، شاهنامه به کوشش محمد دبیر سبافی، (۶ جلد). جلد ۱، تهران: بینا، ۱۳۳۵.
- اورنگ، مراد، جشنهای ایران باستان، تهران، بینا ۱۳۲۵، ص۵-۳۴.
- ↑ بهار، مهرداد. جستاری چند در فرهنگ ایران، چاپ دوم، انتشارات فکر روز، نهران: ۱۳۷۴ ، ص234.