باقلوا: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۵

باقلوا، یا باقلبا شیرینی‌ای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست می‌کنند.

در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط می‌کنند و در میان دو لایه خمیر قرار می‌دهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی می‌برند و در فر می‌پزند^[۱]. باقلوا از شیرینی‌های بسیار قدیمی است که در رساله‌های کارنامه و ماده‌الحیوه از آن یاد شده است^[۲]. در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در می‌آوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام می‌پوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن می‌گذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نان‌ها را سرخ می‌کردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه می‌کردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده می‌کردند^[۳]، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد^[۳]. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله یزد، مشهد، قزوین و... می‌پزند، ولی مشهورترین آن متعلق به یزد است که صادر نیز می‌شود.

نیز نگاه کنید به

زولبیا و بامیه

مآخذ

↑ دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.
↑ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

فاطمه اسماعیلی

[1] دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.

[2] افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۳: / خط ۳: @@
 در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط می‌کنند و در میان دو لایه خمیر قرار می‌دهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی می‌برند و در فر می‌پزند<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.</ref>. باقلوا از شیرینی‌های بسیار قدیمی است که در رساله‌های کارنامه و ماده‌الحیوه از آن یاد شده است<ref>افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.</ref>. در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در می‌آوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام می‌پوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن می‌گذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نان‌ها را سرخ می‌کردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه می‌کردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده می‌کردند<ref name=":0">افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.</ref>، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد<ref name=":0" />. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله [[یزد]]، [[مشهد]]، قزوین و... می‌پزند، ولی مشهورترین آن متعلق به [[یزد]] است که صادر نیز می‌شود.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[زولبیا و بامیه]]
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 فاطمه اسماعیلی
-== کتابشناسی ==