پرش به محتوا

باقلوا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:1148213 250.jpg|بندانگشتی|باقلوای یزد، قابل بازیابی از [https://www.asriran.com/fa/news/752603/%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D9%82%D9%84%D9%88%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%A8%D9%88%D9%84%DB%8C https://www.asriran.com/fa/news/752603/]]]
باقلوا، یا باقلبا شیرینی‌ای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست می‌کنند.  
باقلوا، یا باقلبا شیرینی‌ای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست می‌کنند.  



نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۷

باقلوای یزد، قابل بازیابی از https://www.asriran.com/fa/news/752603/

باقلوا، یا باقلبا شیرینی‌ای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست می‌کنند.

در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط می‌کنند و در میان دو لایه خمیر قرار می‌دهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی می‌برند و در فر می‌پزند[۱]. باقلوا از شیرینی‌های بسیار قدیمی است که در رساله‌های کارنامه و ماده‌الحیوه از آن یاد شده است[۲]. در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در می‌آوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام می‌پوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن می‌گذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نان‌ها را سرخ می‌کردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه می‌کردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده می‌کردند[۳]، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد[۳]. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله یزد، مشهد، قزوین و... می‌پزند، ولی مشهورترین آن متعلق به یزد است که صادر نیز می‌شود.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.
  2. افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

فاطمه اسماعیلی