حزب رستاخیز: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
نسخهٔ ۲۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۴
رستاخیز، حزبی سیاسی، که در 1353ش محمدرضا شاه پهلوی* تأسیس آن را اعلام کرد.
رستاخیز حزبی فراگیر بود و به دنبال آن نظام حزبی کشور به نظام تک حزبی مبدل شد. نخستین دبیر کل حزب امیرعباس هویدا* نخست وزیر وقت بود[۱].
اهداف حزب «ایجاد پیوند میان حکومت و مردم، کمک به پیشبرد اصول انقلاب سفید* و ایجاد فضای مناسب برای فعالیت سیاسی» بود[۲]. این حزب یک سازمان زنان و یک کنگره کارگری تشکیل داد و نشریاتی چون رستاخیز، رستاخیز کارگران، رستاخیز کشاورزان، رستاخیز جوان و اندیشههای رستاخیز را منتشر میکرد[۳].
با شروع انقلاب اسلامی*، مراکز حزب در شهرهای مختلف مورد حمله تظاهرکنندگان قرار گرفت و سرانجام دولت شریف امامی آن را در مهر ماه 1357ش منحل کرد[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ علم، اسدالله. یادداشتهای علم. به کوشش علینقی عالیخانی، تهران: کتابسرا، 1380، ج 4، ص 396؛ نجاتی، غلامرضا. تاریخ سیاسی بیست و پنج ساله ایران، از کودتا تا انقلاب. تهران: رسا، 1373، ج 1، ص 494-496.
- ↑ صارمی شهاب، اصغر. احزاب دولتی و نقش آنها در تاریخ معاصر ایران. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1378، ص 233-242.
- ↑ آبراهامیان، یرواند. ایران بین دو انقلاب. ترجمه محمدابراهیم فتاحی و احمد گلمحمدی، تهران: نی، 1377، ص 543-544.
- ↑ عاقلی، باقر. روزشمار تاریخ ایران. تهران: نشر گفتار، 1370، ج 2، ص 365.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدمهدی موسی خان