محمد علی رجایی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
نسخهٔ ۲۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۵
رجایی، محمدعلی، (1312-1360ش)، وزیر آموزش و پرورش، نخست وزیر و دومین رئیس جمهور ایران.
رجایی در قزوین در خانوادهای مذهبی متولد شد. در چهار سالگی،[۱] پدرش را که پیشهوری ساده بود، از دست داد و بدین سبب همزمان با تحصیل از دوره ابتدایی کار میکرد. او در 1327ش به تهران آمد. ابتدا شاگرد مغازه آهن فروشی شد و سپس به دستفروشی پرداخت و پس از چندی به استخدام نیروی هوایی درآمد و همزمان به ادامه تحصیل پرداخت و دیپلم گرفت. اما پس از مدت 5 سال از نیروی هوایی استعفا داد و پس از فارغالتحصیلی در رشته ریاضی از دانش سرای عالی به تدریس پرداخت و سپس در رشته آمار در مقطع کارشناسی ارشد ادامه تحصیل داد. رجایی هم زمان با تحصیل فعالیتهای سیاسی خود را در کنار مهندس بازرگان، دکتر سحابی و آیتالله طالقانی، در جبهه ملی* آغاز کرد و سپس به عضویت نهضت آزادی ایران در آمد و نشریات نهضت را به قزوین میبرد. رجایی در 11 اردیبهشت 1342 در قزوین دستگیر و زندانی شد. او پس از یک ماه و نیم آزاد و به تدریس در دبیرستانی در تهران مشغول شد.
رجایی در 1346ش همکاری خود را با هئیت مؤتلفه آغاز و در تأسیس و اداره بنیاد تعاون و رفاه اسلامی، نیز شرکت کرد او در 1349ش به سازمان مجاهدین خلق پیوست، اما به سبب نارضایتی از گرایشهای کمونیستی این سازمان پس از دو سال آن را ترک کرد. او در آبان 1353ش به اتهام بمبگذاری در دفتر هواپیمایی اسرائیلی ال عال در تهران دستگیر و در آبان 1357 آزاد شد[۲].
رجایی پس از استعفای دکتر شکوهی، نخستین وزیر آموزش و پرورش در جمهوری اسلامی ایران، مدتی سرپرستی این وزارتخانه را به عهده داشت. او پس از استعفای مهندس بازرگان رسماً از 25 آبان 1358ش به وزارت آموزش و پرورش منصوب شد و به اسلامی شدن نظام آموزشی پرداخت[۳]. او در مرداد 1359، از طرف مردم تهران به نمایندگی در اولین مجلس شورای اسلامی انتخاب، و سپس به نخستوزیری منصوب شد. پس از عزل بنیصدر، رجایی در دومین انتخابات ریاست جمهوری، با کسب 88 درصد آراء به ریاست جمهوری برگزیده شد[۴].
او سرانجام هنگام حضور در جلسه شورای عالی امنیت ملی بر اثر انفجار بمب به شهادت رسید[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ رجایی، غلامعلی. سیره شهید رجایی. تهران: شاهد، 1377، ص 17.
- ↑ http://rajaee.roshd.ir/rajaee/zendegi.htm
- ↑ مدیرشانهچی، محسن. انقلاب اسلامی ایران در دائرهالمعارفهای جهان. تهران: الهدی، 1379، ص 160.
- ↑ پزشکی، محمد؛ حسینزاده، سیدمحمدعلی؛ حقیقت، سیدصادق؛ فراتی، عبدالوهاب؛ ملکوتیان، مصطفی. انقلاب اسلامی ایران و چرایی و چگونگی رخداد آن. قم: دفتر نشر معارف، 1382، ص 187.
- ↑ بری دیزجی، علی؛ کریمی شرفشاده، علیاصغر؛ صفایی، مجید. روزها و رویدادها. تهران: رامین، 1377، ج 2، ص 386.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سمیرا وکیل ها