جمعیت مؤتلفه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | [[پرونده:Kxsq2JvOlXfL.jpg|بندانگشتی|جمعیت مؤتلفه اسلامی برگرفته از وبسایت دنیای اقتصاد قابل بازیابی از<nowiki/>https://donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86-62/4080263-%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D9%85%D9%88%D8%AA%D9%84%D9%81%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%81]] | ||
'''[[جمعیت مؤتلفه اسلامی|مؤتلفه اسلامی، هیئت]]'''، تشكلی سیاسی مذهبی كه در 1342ش در آستانه قیام 15 خرداد، از ائتلاف 3 گروه وابسته به مسجد امینالدوله، گروه اصفهانیها، مسجد شیخ علی پدید آمد<ref> نوذری، عزتالله. '''''تاریخ احزاب سیاسی در ایران'''''. شیراز: نوید شیراز، 1380، ص 153 و 154؛ بادامچیان، اسدالله؛ بنایی، علی. '''''هیئتهای مؤتلفه اسلامی'''''. تهران: اوج، 1362، ص 127.</ref>. | |||
در | در حالی كه اعضای این گروهها از مهر 1341ش با امام خمینی ارتباط داشتند و كم و بیش با یكدیگر مرتبط و در اندیشه ائتلاف بودند، در اوائل 1342ش، [[امام خمینی]]، رسماً میان آنها آشنایی بیشتر و پیوند ایجاد كرد و به فعالیتشان سازمان بخشید. این ائتلاف به پیشنهاد حاج مهدی عراقی، هیئتهای مؤتلفه اسلامی نام گرفت و تحت رهبری [[امام خمینی]]، متشكل از شورای روحانیت 4 نفره و هیئت مركزی 12 نفره گردید<ref>بادامچیان؛ بنایی. علی. '''''هیئتهای مؤتلفه اسلامی'''''. تهران: اوج، 1362 . ص 35 و 36؛ '''''ناگفتهها، خاطرات شهید حاج مهدی عراقی'''''. به كوشش محمود مقدسی و مسعود دهشور و حمیدرضا شیرازی، تهران: رسا، 1370، ص 164-169؛ مُرتجی، حجتالله. '''''جناحهای سیاسی در ایران امروز'''''. تهران: نقش و نگار، 1377، ص 14-15. </ref>. مبارزه بر ضد رژیم پهلوی برای پیروزی نهضت [[امام خمینی]]، خاصّه فراهم ساختن موجبات قیام 15 خرداد 1342ش و ترور حسنعلی منصور (نخست وزیر) در 1 بهمن 1343ش بارزترین وجه فعالیت و بیانگر خط مشی سیاسی آن است. با بهرهگیری از اقدام مسلحانه، آنگونه كه سید علی اندرزگو آن را تا 1356ش دنبال كرد<ref>بادامچیان؛ بنایی. علی. '''''هیئتهای مؤتلفه اسلامی'''''. تهران: اوج، 1362. ص 37 و 38. </ref>. پس از پیروزی [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]] فعالیت آن چندی با پیوستن به [[حزب جمهوری اسلامی|حزب جمهوری]]،<ref>ظریفینیا، حمیدرضا. '''''كالبدشكافی جناحهای سیاسی ایران 1358-1378'''''. تهران: آزادی اندیشه، 1378، ص 93-95؛ جعفریان، رسول. '''''جریانها و سازمانهای مذهبی ـ سیاسی ایران'''''. تهران: دانش و اندیشه معاصر، 1382، ص 192. </ref> سپس در پنجم خرداد ماه 1369ش با اساسنامه جدید و تغییر نام به «جمعیت مؤتلفه اسلامی»، و در 1382ش با تبدیل شدن به «حزب مؤتلفه اسلامی» تداوم یافت. حاج مهدی عراقی، شهید بهشتی و مطهری، صادق و هاشم و سعید امانی، حبیبالله عسگراولادی و اسدالله بادامچیان از جمله اعضای گذشته و حال این تشكلاند.<sup>4</sup> | ||
نیز نگاه کنید به | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[امام خمینی]] | |||
== مآخذ == | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
جعفر گلشن | جعفر گلشن | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۴
مؤتلفه اسلامی، هیئت، تشكلی سیاسی مذهبی كه در 1342ش در آستانه قیام 15 خرداد، از ائتلاف 3 گروه وابسته به مسجد امینالدوله، گروه اصفهانیها، مسجد شیخ علی پدید آمد[۱].
در حالی كه اعضای این گروهها از مهر 1341ش با امام خمینی ارتباط داشتند و كم و بیش با یكدیگر مرتبط و در اندیشه ائتلاف بودند، در اوائل 1342ش، امام خمینی، رسماً میان آنها آشنایی بیشتر و پیوند ایجاد كرد و به فعالیتشان سازمان بخشید. این ائتلاف به پیشنهاد حاج مهدی عراقی، هیئتهای مؤتلفه اسلامی نام گرفت و تحت رهبری امام خمینی، متشكل از شورای روحانیت 4 نفره و هیئت مركزی 12 نفره گردید[۲]. مبارزه بر ضد رژیم پهلوی برای پیروزی نهضت امام خمینی، خاصّه فراهم ساختن موجبات قیام 15 خرداد 1342ش و ترور حسنعلی منصور (نخست وزیر) در 1 بهمن 1343ش بارزترین وجه فعالیت و بیانگر خط مشی سیاسی آن است. با بهرهگیری از اقدام مسلحانه، آنگونه كه سید علی اندرزگو آن را تا 1356ش دنبال كرد[۳]. پس از پیروزی انقلاب اسلامی فعالیت آن چندی با پیوستن به حزب جمهوری،[۴] سپس در پنجم خرداد ماه 1369ش با اساسنامه جدید و تغییر نام به «جمعیت مؤتلفه اسلامی»، و در 1382ش با تبدیل شدن به «حزب مؤتلفه اسلامی» تداوم یافت. حاج مهدی عراقی، شهید بهشتی و مطهری، صادق و هاشم و سعید امانی، حبیبالله عسگراولادی و اسدالله بادامچیان از جمله اعضای گذشته و حال این تشكلاند.4
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
جعفر گلشن
- ↑ نوذری، عزتالله. تاریخ احزاب سیاسی در ایران. شیراز: نوید شیراز، 1380، ص 153 و 154؛ بادامچیان، اسدالله؛ بنایی، علی. هیئتهای مؤتلفه اسلامی. تهران: اوج، 1362، ص 127.
- ↑ بادامچیان؛ بنایی. علی. هیئتهای مؤتلفه اسلامی. تهران: اوج، 1362 . ص 35 و 36؛ ناگفتهها، خاطرات شهید حاج مهدی عراقی. به كوشش محمود مقدسی و مسعود دهشور و حمیدرضا شیرازی، تهران: رسا، 1370، ص 164-169؛ مُرتجی، حجتالله. جناحهای سیاسی در ایران امروز. تهران: نقش و نگار، 1377، ص 14-15.
- ↑ بادامچیان؛ بنایی. علی. هیئتهای مؤتلفه اسلامی. تهران: اوج، 1362. ص 37 و 38.
- ↑ ظریفینیا، حمیدرضا. كالبدشكافی جناحهای سیاسی ایران 1358-1378. تهران: آزادی اندیشه، 1378، ص 93-95؛ جعفریان، رسول. جریانها و سازمانهای مذهبی ـ سیاسی ایران. تهران: دانش و اندیشه معاصر، 1382، ص 192.