سالنامه پارس: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۲

سالنامه پارس، سالنامه عمومی مستند و قدیمی‌ترین سالنامه‌ای که تقریباً به طور منظم انتشار یافت. این سالنامه به صاحب امتیازی محمدعلی امیرجاهد در تهران تأسیس و با قطع جیبی تا 1332ش به طور سالانه منتشر می‌شد. امیرجاهد در ابتدای 1304ش تقویم کوچکی به نام سالنمای 1304 انتشار داد که آن مقدمه‌ای برای بنیادگذاری سالنامه پارس بود. اولین شماره این سالنامه در 24 بهمن 1304 منتشر شد^[۱]. در بعضی از شماره‌ها بر صفحه عنوان آن آمده:

«سالنامه رسمی مملکتی ایران مشتمل بر مطالب ادبی، اجتماعی، فلاحتی، خانه‌داری، فکاهی، فنی، بهداری، تجارتی، تاریخی و علمی» و نیز «راهنمای تشکیلات دولتی با مطالبی درباره حوادث سال و مسائل اجتماعی». این سالنامه یک‌بار به علت چاپ اعلامیه‌ای مبنی بر بهایی بودن اکثر رؤسای متنفذ ادارات دولتی و نفوذ آن در جریانات سیاسی و داخلی ادارات توقیف شد. از این رو مکاتباتی بین تشکیلات کل نظمیه مملکتی با وزارت دربار در این باره صورت گرفت^[۲]. امیرجاهد نیز برای رفع توقیف از آن نامه‌ای به وزیر دربار نوشت و متذکر شد که آن اعلان را با کمال بی‌طرفی چاپ کرده و چون وزارت معارف ناظر بر تمام مندرجات سالنامه بوده و آن را امضا کرده به چاپ رسانده است. همچنین اظهار خدمتگزاری و چاکری کرده و توضیح داده که مقصود اعلان دهنده ترویج کتاب کشف‌الحیل بوده که بر ردّ بهائیت نوشته شده است و در واقع بدین وسیله طلب بخشش و عفو می‌کند. عبدالحسین تیمورتاش نیز طی نامه‌ای به نظمیه از آن رفع توقیف کرد^[۲]. این سالنامه در شیراز و اصفهان و تهران منتشر شده است^[۳]^[۴]^[۵]

مآخذ:

ابوالحسن آل داود

↑ قاسمی، فرید. تاریخ روزنامه‌نگاری ایران. (مجموعه مقالات) جلد اول، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1379، ص239.
↑ ^۲٫۰ ^۲٫۱ اسنادی از مطبوعات و احزاب دوره رضاشاه. به کوشش علیرضا اسماعیلی، تهران: 1380، ص88- 86.
↑ ابوترابیان، حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. تهران: انتشارات اطلاعات، 1366، ص60.
↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. تهران: بهجت، 1371، ص101
↑ صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. ص261.

[1] قاسمی، فرید. تاریخ روزنامه‌نگاری ایران. (مجموعه مقالات) جلد اول، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1379، ص239.

[:0-2] ۲٫۰ ^۲٫۱ اسنادی از مطبوعات و احزاب دوره رضاشاه. به کوشش علیرضا اسماعیلی، تهران: 1380، ص88- 86.

[3] ابوترابیان، حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. تهران: انتشارات اطلاعات، 1366، ص60.

[4] برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. تهران: بهجت، 1371، ص101

[5] صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. ص261.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''سالنامة پارس،''' سالنامة عمومي مستند و قديمي‌ترين سالنامه‌اي كه تقريباً به طور منظم انتشار يافت. اين سالنامه به صاحب امتيازي محمدعلي اميرجاهد در تهران تأسيس و با قطع جيبي تا 1332ش به طور سالانه منتشر مي‌شد. اميرجاهد در ابتداي 1304ش تقويم كوچكي به نام سالنماي 1304 انتشار داد كه آن مقدمه‌اي براي بنيادگذاري سالنامة پارس بود. اولين شمارة اين سالنامه در 24 بهمن 1304 منتشر شد.<sup>1</sup> در بعضي از شماره‌ها بر صفحة عنوان آن آمده:
+'''سالنامه پارس،''' سالنامه عمومی مستند و قدیمی‌ترین سالنامه‌ای که تقریباً به طور منظم انتشار یافت. این سالنامه به صاحب امتیازی محمدعلی امیرجاهد در تهران تأسیس و با قطع جیبی تا 1332ش به طور سالانه منتشر می‌شد. امیرجاهد در ابتدای 1304ش تقویم کوچکی به نام سالنمای 1304 انتشار داد که آن مقدمه‌ای برای بنیادگذاری سالنامه پارس بود. اولین شماره این سالنامه در 24 بهمن 1304 منتشر شد<ref>قاسمی، فرید. '''''تاریخ روزنامه‌نگاری ایران.''''' (مجموعه مقالات) جلد اول، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1379، ص239'''''.'''''</ref>. در بعضی از شماره‌ها بر صفحه عنوان آن آمده:
+«سالنامه رسمی مملکتی ایران مشتمل بر مطالب ادبی، اجتماعی، فلاحتی، خانه‌داری، فکاهی، فنی، بهداری، تجارتی، تاریخی و علمی» و نیز «راهنمای تشکیلات دولتی با مطالبی درباره حوادث سال و مسائل اجتماعی». این سالنامه یک‌بار به علت چاپ اعلامیه‌ای مبنی بر بهایی بودن اکثر رؤسای متنفذ ادارات دولتی و نفوذ آن در جریانات سیاسی و داخلی ادارات توقیف شد. از این رو مکاتباتی بین تشکیلات کل نظمیه مملکتی با وزارت دربار در این باره صورت گرفت<ref name=":0">'''''اسنادی از مطبوعات و احزاب دوره رضاشاه'''''. به کوشش علیرضا اسماعیلی، تهران: 1380، ص88- 86. </ref>. امیرجاهد نیز برای رفع توقیف از آن نامه‌ای به وزیر دربار نوشت و متذکر شد که آن اعلان را با کمال بی‌طرفی چاپ کرده و چون وزارت معارف ناظر بر تمام مندرجات سالنامه بوده و آن را امضا کرده به چاپ رسانده است. همچنین اظهار خدمتگزاری و چاکری کرده و توضیح داده که مقصود اعلان دهنده ترویج کتاب کشف‌الحیل بوده که بر ردّ بهائیت نوشته شده است و در واقع بدین وسیله طلب بخشش و عفو می‌کند. عبدالحسین تیمورتاش نیز طی نامه‌ای به نظمیه از آن رفع توقیف کرد<ref name=":0" />. این سالنامه در [[شیراز]] و [[اصفهان]] و [[استان تهران|تهران]] منتشر شده است<ref>ابوترابیان، حسین. '''''مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326.''''' تهران: انتشارات اطلاعات، 1366، ص60.</ref><ref>برزین، مسعود. '''''شناسنامه مطبوعات ایران''''' از 1215 تا 1357. تهران: بهجت، 1371، ص101</ref><ref>صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. ص261.</ref>
-«سالنامة رسمي مملكتي ايران مشتمل بر مطالب ادبي، اجتماعي، فلاحتي، خانه‌داري، فكاهي، فني، بهداري، تجارتي، تاريخي و علمي» و نيز «راهنماي تشكيلات دولتي با مطالبي دربارة حوادث سال و مسائل اجتماعي». اين سالنامه يك‌بار به علت چاپ اعلاميه‌اي مبني بر بهايي بودن اكثر رؤساي متنفذ ادارات دولتي و نفوذ آن در جريانات سياسي و داخلي ادارات توقيف شد. از اين رو مكاتباتي بين تشكيلات كل نظمية مملكتي با وزارت دربار در اين باره صورت گرفت.<sup>2</sup> اميرجاهد نيز براي رفع توقيف از آن نامه‌اي به وزير دربار نوشت و متذكر شد كه آن اعلان را با كمال بي‌طرفي چاپ كرده و چون وزارت معارف ناظر بر تمام مندرجات سالنامه بوده و آن را امضا كرده به چاپ رسانده است. همچنين اظهار خدمتگزاري و چاكري كرده و توضيح داده كه مقصود اعلان دهنده ترويج كتاب كشف‌الحيل بوده كه بر ردّ بهائيت نوشته شده است و در واقع بدين وسيله طلب بخشش و عفو مي‌كند. عبدالحسين تيمورتاش نيز طي نامه‌اي به نظميه از آن رفع توقيف كرد.<sup>3</sup> اين سالنامه در شيراز و اصفهان و تهران منتشر شده است.
 '''مآخذ:'''
-.    قاسمي، فريد. '''''تاريخ روزنامه‌نگاري ايران.''''' (مجموعه مقالات) جلد اول، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، 1379، ص239'''''.'''''
-.    '''''اسنادي از مطبوعات و احزاب دورة رضاشاه'''''. به كوشش عليرضا اسماعيلي، تهران: 1380، ص88- 86.
-.    همان.
-نيزنك: ابوترابيان، حسين. '''''مطبوعات ايران از شهريور 1320 تا 1326.''''' تهران: انتشارات اطلاعات، 1366، ص60؛ برزين، مسعود. '''''شناسنامة مطبوعات ايران''''' از 1215 تا 1357. تهران: بهجت، 1371، ص101؛ صالحيار، غلامحسين. '''''چهرة مطبوعات معاصر'''''. ص261.
 ابوالحسن آل داود