سپید و سیاه: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۶

سپید و سیاه، قابل بازیابی از https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87/

سپید و سیاه، نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی كه در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دكتر علی بهزادی از روزنامه‌نویسان حرفه‌ای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دكتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفته‌نامه سپید و سیاه آغاز كرد^[۱]. سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد.

آخرین شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از دكتر مصدق حمایت می‌كرد و در اوقاتی كه محاكمه مصدق جریان داشت تصاویر او را در پشت جلد می‌گذاشت. گاه تصویر كسانی چون سیدجمال‌الدین اسد‌آبادی، ملک الشعرای بهار و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته می‌شد.

در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامه‌های وارده و داستان و امثال آن درج می‌گردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخست‌وزیر وقت به طور یكجا تعطیل شدند^[۲]. اما در جریان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز كرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اكبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت^[۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران. تهران: بهجت، 1371، ص235.
↑ قاسمی، فرید. تاریخ شفاهی مطبوعات ایران. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.
↑ صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. تهران: 1351، ص8.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علاء الدین آل داود

[1] برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران. تهران: بهجت، 1371، ص235.

[2] قاسمی، فرید. تاریخ شفاهی مطبوعات ایران. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.

[3] صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. تهران: 1351، ص8.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
+[[پرونده:78655.jpg|بندانگشتی|سپید و سیاه، قابل بازیابی از https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87/]]
-'''سپید و سیاه،''' نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی كه در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دكتر علی بهزادی از روزنامه‌نویسان حرفه‌ای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دكتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفته‌نامه سپید و سیاه آغاز كرد<ref>برزین، مسعود. '''''شناسنامه مطبوعات ایران'''''. تهران: بهجت، 1371، ص235.</ref>.  سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد. آخرین  شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از دكتر مصدق حمایت می‌كرد و در اوقاتی كه محاكمه مصدق جریان داشت تصاویر او را در پشت  جلد می‌گذاشت. گاه تصویر كسانی چون سیدجمال‌الدین اسد‌آبادی، [[ملک الشعرای بهار]] و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته می‌شد. در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامه‌های وارده و داستان و امثال آن درج می‌گردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخست‌وزیر وقت به طور یكجا تعطیل شدند<ref>قاسمی، فرید. '''''تاریخ شفاهی مطبوعات ایران'''''. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208. </ref>. اما در جریان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز كرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اكبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت<ref>صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص8.</ref>.
+'''سپید و سیاه،''' نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی كه در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دكتر علی بهزادی از روزنامه‌نویسان حرفه‌ای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دكتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفته‌نامه سپید و سیاه آغاز كرد<ref>برزین، مسعود. '''''شناسنامه مطبوعات ایران'''''. تهران: بهجت، 1371، ص235.</ref>.  سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد.
-نیز نگاه کنید به
+آخرین  شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از [[محمد مصدق|دكتر مصدق]] حمایت می‌كرد و در اوقاتی كه محاكمه [[محمد مصدق|مصدق]] جریان داشت تصاویر او را در پشت  جلد می‌گذاشت. گاه تصویر كسانی چون [[سید جمال الدین اسد آبادی|سیدجمال‌الدین اسد‌آبادی]]، [[ملک الشعرای بهار]] و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته می‌شد.
-[[ملک الشعرای بهار]]
+در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامه‌های وارده و داستان و امثال آن درج می‌گردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخست‌وزیر وقت به طور یكجا تعطیل شدند<ref>قاسمی، فرید. '''''تاریخ شفاهی مطبوعات ایران'''''. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208. </ref>. اما در جریان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز كرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اكبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت<ref>صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص8.</ref>.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[ملک الشعرای بهار]]
+* [[محمد مصدق]]
+* [[سید جمال الدین اسد آبادی]]
-'''مآخذ:'''
+== مآخذ ==
+<references />
-برزین، مسعود. '''''شناسنامه مطبوعات ایران'''''. تهران: بهجت، 1371، ص235؛ صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. تهران: 1351، ص8؛ قاسمی، فرید. '''''تاریخ شفاهی مطبوعات ایران'''''. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 علاء الدین آل داود
+[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
+[[رده:مطبوعات]]