پرش به محتوا

احمد نهاوندی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Nazli (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
احمد نهاوندی، فرزند محمد ستاره شناس ایرانی نیمه سده 2 قمری.  
احمد نهاوندی، فرزند محمد ستاره شناس ایرانی نیمه سده 2 قمری.  


نخستین رصدگر و فراهم  آورنده زیج در دوره اسلامی. ابن یونس، که تنها دانشمند مسلمانی است که از او یاد کرده درباره وی گفته است: در زمان یحیی برمکی در [[گندی شاپور|جندی‌شاپور]] به رصد خورشید پرداخت که نخستین رصد پس از بطمیوس بوده است<ref name=":0">ابن یونس یونس، '''''زیج کبیر حاکمی'''''، چاپ پاریس.</ref>. ابن یونس در جای دیگر<ref>Schoy, Carl, “Abhandlung uber die Ziechung der Mittagslinie, dem Buche uber das Analemma entnommen, sami dem Beweis dazu von Abu Sa’id ad-Darir” , Annalen der Hydrographie und maritimen Meteorologie, vol. 50, 1922</ref> زمان نخستین رصد دوره اسلامی را دهه 160ق دانسته که شاید همان رصد نهاوندی باشد<ref>کرامتی، یونس'''''. کارنامه ایرانیان،''''' تهران: 1380، ص 49-50.</ref><ref name=":1">  مولوی، محمد علی. «احمد نهاوندی»، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج7، صص 99-100.</ref>. نهاوندی حاصل کار را در زیج مشتمل گرد آورده بود که امروزه نشانی از آن در دست نیست<ref name=":0" /><ref>Kennedy, E.,S., “A Survey of islamic Astronomical Tables”, Transaction of the American Philosophical Society, New Series, Vol. XLVI(2), 1956.</ref>.<sup>(1و5)</sup> برخی پژوهشگران از دقت ابزارهای اندازه‌گیری نهاوندی سخن گفته و نیز وی را با احمد بن محمد حاسب یکی دانسته‌اند<ref name=":1" />.
نخستین رصدگر و فراهم  آورنده زیج در دوره اسلامی. ابن یونس، که تنها دانشمند مسلمانی است که از او یاد کرده درباره وی گفته است: در زمان یحیی برمکی در [[گندی شاپور|جندی‌شاپور]] به رصد خورشید پرداخت که نخستین رصد پس از بطمیوس بوده است<ref name=":0">ابن یونس یونس، '''''زیج کبیر حاکمی'''''، چاپ پاریس.</ref>. ابن یونس در جای دیگر<ref>Schoy, Carl, “Abhandlung uber die Ziechung der Mittagslinie, dem Buche uber das Analemma entnommen, sami dem Beweis dazu von Abu Sa’id ad-Darir” , Annalen der Hydrographie und maritimen Meteorologie, vol. 50, 1922</ref> زمان نخستین رصد دوره اسلامی را دهه 160ق دانسته که شاید همان رصد نهاوندی باشد<ref>کرامتی، یونس'''''. کارنامه ایرانیان،''''' تهران: 1380، ص 49-50.</ref><ref name=":1">  مولوی، محمد علی. «احمد نهاوندی»، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج7، صص 99-100.</ref>. نهاوندی حاصل کار را در زیج مشتمل گرد آورده بود که امروزه نشانی از آن در دست نیست<ref name=":0" /><ref>Kennedy, E.,S., “A Survey of islamic Astronomical Tables”, Transaction of the American Philosophical Society, New Series, Vol. XLVI(2), 1956.</ref>. برخی پژوهشگران از دقت ابزارهای اندازه‌گیری نهاوندی سخن گفته و نیز وی را با احمد بن محمد حاسب یکی دانسته‌اند<ref name=":1" />.


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==


* [[اسلام]]
* [[گندی شاپور|جندی‌شاپور]]
* [[گندی شاپور|جندی‌شاپور]]


خط ۱۵: خط ۱۶:
== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
سید محمد حسین احمدی
سید محمد حسین احمدی
[[رده:علوم و فنون]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۸

احمد نهاوندی، فرزند محمد ستاره شناس ایرانی نیمه سده 2 قمری.

نخستین رصدگر و فراهم  آورنده زیج در دوره اسلامی. ابن یونس، که تنها دانشمند مسلمانی است که از او یاد کرده درباره وی گفته است: در زمان یحیی برمکی در جندی‌شاپور به رصد خورشید پرداخت که نخستین رصد پس از بطمیوس بوده است[۱]. ابن یونس در جای دیگر[۲] زمان نخستین رصد دوره اسلامی را دهه 160ق دانسته که شاید همان رصد نهاوندی باشد[۳][۴]. نهاوندی حاصل کار را در زیج مشتمل گرد آورده بود که امروزه نشانی از آن در دست نیست[۱][۵]. برخی پژوهشگران از دقت ابزارهای اندازه‌گیری نهاوندی سخن گفته و نیز وی را با احمد بن محمد حاسب یکی دانسته‌اند[۴].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ابن یونس یونس، زیج کبیر حاکمی، چاپ پاریس.
  2. ↑ Schoy, Carl, “Abhandlung uber die Ziechung der Mittagslinie, dem Buche uber das Analemma entnommen, sami dem Beweis dazu von Abu Sa’id ad-Darir” , Annalen der Hydrographie und maritimen Meteorologie, vol. 50, 1922
  3. ↑ کرامتی، یونس. کارنامه ایرانیان، تهران: 1380، ص 49-50.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱   مولوی، محمد علی. «احمد نهاوندی»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. ج7، صص 99-100.
  5. ↑ Kennedy, E.,S., “A Survey of islamic Astronomical Tables”, Transaction of the American Philosophical Society, New Series, Vol. XLVI(2), 1956.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سید محمد حسین احمدی