ارداویرافنامه: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اَرداويرافنامه''' (ardā-virāf-nāme)، يا ''ارداويراژنامه'' و ''ارداويرازنامه'' به زبان پهلوي در شرح سفر روحاني 7 روزة ارداويراف، پارساي ساساني، به جهان ديگر و وصف چگونگي بهشت و دوزخ. ''ارداويرافنامه'' در 101 فصل و 8800 واژه است. فصله...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''اَرداویرافنامه''' (ardā-virāf-nāme)، یا ''ارداویراژنامه'' و ''ارداویرازنامه'' به زبان پهلوی در شرح سفر روحانی 7 روزه ارداویراف، پارسای [[ساسانیان|ساسانی]]، به جهان دیگر و وصف چگونگی بهشت و دوزخ. ''ارداویرافنامه'' در 101 فصل و 8800 واژه است. فصلهای 1-3 به چگونگی فراهم آمدن مقدمات سفر؛ فصلهای 4-15 به مشاهدات ویراف و توصیف انواع پارسایان و پاداشهای آنان در بهشت و نیز توصیف برزخ و فصل 16 تا پایان كتاب، كه بخش بیشتر كتاب را دربرمیگیرد، به توصیف دوزخ و گناهكاران و عقوبتهای آنان میپردازد<ref>تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 167-170.</ref><ref name=":0">صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج1، ص 137.</ref>. | ||
ارداویراف نام یک موبد نیست، بلكه لقبی افتخاری است و این خود نشان میدهد كه سراسر داستان با افسانه و تخیل شاعرانه همراه است. از این رو زمینه تاریخی و نشانی از شخصیتهایواقعی را نباید در آن جست.<sup>2</sup> | |||
تألیف این كتاب ظاهراً در اواسط سده 9 م نیمه نخست سده 3 ق صورت گرفته و قدیمترین نسخه خطی موجود از آن متعلق به سده 4 ق است. زردشت بهرام پژدو از شاعران سده 7 ق آن را به نظم فارسی درآورده است. نخستین ترجمه این كتاب توسط پوپ [Pope]در 1816م صورت گرفت. در 1887م نیز بارتلمه[Bartholomae] آن را به فرانسه ترجمه كرد<ref name=":0" />. | |||
نثر آن ساده است و ارزش | نثر آن ساده است و ارزش ادبی اندكی دارد و به سبب محبوبیت در میان زردشتیان به زبان فارسی (شعر و نثر) برگردانیده شده است<ref>زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 59.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
[[ساسانیان]] | |||
# | == مآخذ == | ||
# | # تفضّلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 167-170؛ صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج1، ص 137. | ||
# سمیعی، احمد. '''''ادبیات ساسانی'''''. تهران: دانشگاه آزادایران، 1355، ص 39-40. | |||
# صفا. همانجا. | # صفا. همانجا. | ||
# زرشناس، زهره. '''''زبان و | # زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 59. | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۴ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۴
اَرداویرافنامه (ardā-virāf-nāme)، یا ارداویراژنامه و ارداویرازنامه به زبان پهلوی در شرح سفر روحانی 7 روزه ارداویراف، پارسای ساسانی، به جهان دیگر و وصف چگونگی بهشت و دوزخ. ارداویرافنامه در 101 فصل و 8800 واژه است. فصلهای 1-3 به چگونگی فراهم آمدن مقدمات سفر؛ فصلهای 4-15 به مشاهدات ویراف و توصیف انواع پارسایان و پاداشهای آنان در بهشت و نیز توصیف برزخ و فصل 16 تا پایان كتاب، كه بخش بیشتر كتاب را دربرمیگیرد، به توصیف دوزخ و گناهكاران و عقوبتهای آنان میپردازد[۱][۲].
ارداویراف نام یک موبد نیست، بلكه لقبی افتخاری است و این خود نشان میدهد كه سراسر داستان با افسانه و تخیل شاعرانه همراه است. از این رو زمینه تاریخی و نشانی از شخصیتهایواقعی را نباید در آن جست.2
تألیف این كتاب ظاهراً در اواسط سده 9 م نیمه نخست سده 3 ق صورت گرفته و قدیمترین نسخه خطی موجود از آن متعلق به سده 4 ق است. زردشت بهرام پژدو از شاعران سده 7 ق آن را به نظم فارسی درآورده است. نخستین ترجمه این كتاب توسط پوپ [Pope]در 1816م صورت گرفت. در 1887م نیز بارتلمه[Bartholomae] آن را به فرانسه ترجمه كرد[۲].
نثر آن ساده است و ارزش ادبی اندكی دارد و به سبب محبوبیت در میان زردشتیان به زبان فارسی (شعر و نثر) برگردانیده شده است[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 167-170؛ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج1، ص 137.
- سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزادایران، 1355، ص 39-40.
- صفا. همانجا.
- زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 59.
ابوالقاسم رادفر