توپچنار: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۹

توپچنار برگرفته از وبسایت سوره مهر قابل بازیابی ازhttps://sooremehr.ir/book/1560/%D8%AA%D9%88%D9%BE%DA%86%D9%86%D8%A7%D8%B1/

رمان توپچنار از نوع داستان‌های روستایی دهه چهل است: فرزانه معلّم جوان نهضت سواد آموزی و فرزند خانواده‌ای فقیر در بجنورد، ‌به دهی پرت افتاده که جاده‌ای مال رو دارد، می‌رود. وحشت او در ابتدای جاده خلوت ده، به تدریج جای خود را به دلبستگی به مردم ده می‌دهد. درگیری مردم ده با بلایای طبیعی و تقدیر رنج بار آنان، ویژگی همه آدم‌هایی است که فرزانه از راه مهرورزی و ایثار با یک یک آنان ارتباط برقرار می‌کند^[۱]. توپچنار را انسیه شاه حسینی (1333ش)، فیلمنامه‌نویس و داستان‌پرداز معاصر و نویسنده فیلم نامه‌های دل نمک، اوینار، مجروح جنگی که بر اساس آن‌ها فیلم‌های سینمایی تهیه شد، در 1371ش نوشته است^[۲]. این رمان اگرچه در برخی صحنه‌ها و نیز در وصف خصلت اشخاص به لحاظ فنّی اشکال دارد، اما به طور دقیق به وصف روستای مورد نظر می‌پردازد. اوصاف رویدادهایی که در توپچنار آمده‌اند، با فضای روستا و زیست روستاییان هماهنگی کامل دارند و در هاله شعر و تغزّل پوشانده نشده‌اند^[۳]. اهمیت توپچنار در این است که نویسنده رمان خود را از منظری زنانه روایت می‌کند ـ زنان ده فرصت می‌یابند راز درون باز گویند و با صراحت تمنّیات خود را آشکار سازند^[۴].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

↑ میرعابدینی، ‌حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.
↑ فرخزاد، پوران. دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان. تهران: زریاب، چ 1، 1378، ج 2، ص 1118 و 1119.
↑ دست غیب، عبدالعلی. به سوی داستان نویسی بومی‌. تهران: حوزه هنری، چ 1، 1376، ص 255 و 256.
↑ میرعابدینی. ‌حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.

[1] میرعابدینی، ‌حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.

[2] فرخزاد، پوران. دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان. تهران: زریاب، چ 1، 1378، ج 2، ص 1118 و 1119.

[3] دست غیب، عبدالعلی. به سوی داستان نویسی بومی‌. تهران: حوزه هنری، چ 1، 1376، ص 255 و 256.

[4] میرعابدینی. ‌حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-رمان ''توپچنار'' از نوع داستان‌هاي روستايي دهة چهل است: فرزانه معلّم جوان نهضت سواد آموزي و فرزند خانواده‌اي فقير در بجنورد، ‌به دهي پرت افتاده كه جاده‌اي مال رو دارد، مي‌رود. وحشت او در ابتداي جادة خلوت ده، به تدريج جاي خود را به دلبستگي به مردم ده مي‌دهد. درگيري مردم ده با بلاياي طبيعي و تقدير رنج بار آنان، ويژگي همة آدم‌هايي است كه فرزانه از راه مهرورزي و ايثار با يك يك آنان ارتباط برقرار مي‌كند.<sup>1</sup> ''توپچنار'' را انسيه شاه حسيني (1333ش)، فيلمنامه‌نويس و داستان‌پرداز معاصر و نويسندة فيلم نامه‌هاي ''دل نمك''، ''اوينار''، ''مجروح جنگي'' كه بر اساس آن‌ها فيلم‌هاي سينمايي تهيه شد، در 1371ش نوشته است.<sup>2</sup> اين رمان اگرچه در برخي صحنه‌ها و نيز در وصف خصلت اشخاص به لحاظ فنّي اشكال دارد، اما به طور دقيق به وصف روستاي مورد نظر مي‌پردازد. اوصاف رويدادهايي كه در ''توپچنار'' آمده‌اند، با فضاي روستا و زيست روستاييان هماهنگي كامل دارند و در هالة شعر و تغزّل پوشانده نشده‌اند.<sup>3</sup> اهميت ''توپچنار'' در اين است كه نويسنده رمان خود را از منظري زنانه روايت مي‌كند ـ  زنان ده فرصت مي‌يابند راز درون باز گويند و با صراحت تمنّيات خود را آشكار سازند.<sup>4</sup>
+[[پرونده:37468.jpg|بندانگشتی|توپچنار برگرفته از وبسایت سوره مهر قابل بازیابی از<nowiki/>https://sooremehr.ir/book/1560/%D8%AA%D9%88%D9%BE%DA%86%D9%86%D8%A7%D8%B1/]]
+رمان ''[[توپچنار]]'' از نوع داستان‌های روستایی دهه چهل است: فرزانه معلّم جوان نهضت سواد آموزی و فرزند خانواده‌ای فقیر در [[بجنورد]]، ‌به دهی پرت افتاده که جاده‌ای مال رو دارد، می‌رود. وحشت او در ابتدای [[جاده ابریشم|جاده]] خلوت ده، به تدریج جای خود را به دلبستگی به مردم ده می‌دهد. درگیری مردم ده با بلایای طبیعی و تقدیر رنج بار آنان، ویژگی همه آدم‌هایی است که فرزانه از راه مهرورزی و ایثار با یک یک آنان ارتباط برقرار می‌کند<ref>میرعابدینی، ‌حسن. '''''صد سال داستان نویسی در ایران'''''. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.</ref>. ''توپچنار'' را انسیه شاه حسینی (1333ش)، [[فیلمنامه|فیلمنامه‌]]<nowiki/>نویس و [[داستان نامه بهمنیاری|داستان‌]]<nowiki/>پرداز معاصر و نویسنده [[فیلمنامه|فیلم نامه‌]]<nowiki/>های ''دل نمک''، ''اوینار''، ''مجروح جنگی'' که بر اساس آن‌ها فیلم‌های [[سینمای جاهلی|سینمایی]] تهیه شد، در 1371ش نوشته است<ref>فرخزاد، پوران. '''''دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان'''.'' تهران: زریاب، چ 1، 1378، ج 2، ص 1118 و 1119.</ref>. این رمان اگرچه در برخی صحنه‌ها و نیز در وصف خصلت اشخاص به لحاظ فنّی اشکال دارد، اما به طور دقیق به وصف روستای مورد نظر می‌پردازد. اوصاف رویدادهایی که در ''توپچنار'' آمده‌اند، با فضای روستا و زیست روستاییان هماهنگی کامل دارند و در هاله شعر و تغزّل پوشانده نشده‌اند<ref>دست غیب، عبدالعلی. '''''به سوی داستان نویسی بومی‌'''''. تهران: حوزه هنری، چ 1، 1376، ص 255 و 256.</ref>. اهمیت ''توپچنار'' در این است که نویسنده رمان خود را از منظری زنانه روایت می‌کند ـ  زنان ده فرصت می‌یابند راز درون باز گویند و با صراحت تمنّیات خود را آشکار سازند<ref>میرعابدینی. ‌حسن. '''''صد سال داستان نویسی در ایران'''''. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.</ref>.
-'''مآخذ:'''
+== نیز نگاه کنید به ==
-# ميرعابديني، ‌حسن. '''''صد سال داستان نويسي در ايران'''''. تهران: نشر چشمه، ‌چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.
+* [[بجنورد]]
-# فرخزاد، پوران. '''''دانشنامة زنان فرهنگساز ايران و جهان'''.'' تهران: زرياب، چ 1، 1378، ج 2، ص 1118 و 1119.
+* [[فیلمنامه|فیلمنامه‌]]
-# دست غيب، عبدالعلي. '''''به سوي داستان نويسي بومي‌'''''. تهران: حوزة هنري، چ 1، 1376، ص 255 و 256.
-# ميرعابديني. '''''همانجا'''''.
+== '''مآخذ''' ==
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 ابوالقاسم رادفر