توپچنار
رمان توپچنار از نوع داستانهای روستایی دهه چهل است: فرزانه معلّم جوان نهضت سواد آموزی و فرزند خانوادهای فقیر در بجنورد، به دهی پرت افتاده که جادهای مال رو دارد، میرود. وحشت او در ابتدای جاده خلوت ده، به تدریج جای خود را به دلبستگی به مردم ده میدهد. درگیری مردم ده با بلایای طبیعی و تقدیر رنج بار آنان، ویژگی همه آدمهایی است که فرزانه از راه مهرورزی و ایثار با یک یک آنان ارتباط برقرار میکند[۱]. توپچنار را انسیه شاه حسینی (1333ش)، فیلمنامهنویس و داستانپرداز معاصر و نویسنده فیلم نامههای دل نمک، اوینار، مجروح جنگی که بر اساس آنها فیلمهای سینمایی تهیه شد، در 1371ش نوشته است[۲]. این رمان اگرچه در برخی صحنهها و نیز در وصف خصلت اشخاص به لحاظ فنّی اشکال دارد، اما به طور دقیق به وصف روستای مورد نظر میپردازد. اوصاف رویدادهایی که در توپچنار آمدهاند، با فضای روستا و زیست روستاییان هماهنگی کامل دارند و در هاله شعر و تغزّل پوشانده نشدهاند[۳]. اهمیت توپچنار در این است که نویسنده رمان خود را از منظری زنانه روایت میکند ـ زنان ده فرصت مییابند راز درون باز گویند و با صراحت تمنّیات خود را آشکار سازند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ میرعابدینی، حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر چشمه، 1383، ج 4، ص 1366.
- ↑ فرخزاد، پوران. دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان. تهران: زریاب، 1378، ج 2، ص 1118 و 1119.
- ↑ دست غیب، عبدالعلی. به سوی داستان نویسی بومی. تهران: حوزه هنری، چ 1، 1376، ص 255 و 256.
- ↑ میرعابدینی. حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر چشمه، چ 1، 1383، ج 4، ص 1366.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر