جشن ها و مراسم نوروزی
بزرگترین جشن ملی ایرانیان آداب و مراسم خاص خود را دارد و صرفنظر از آنچه که تاکنون به عنوان مقدمات امر معرفی شده و تمهیدات بسیار دیگری را نیز طلب میکند که هر چند از گذشتهها تا امروز با تفاوتها و تغییراتی مواجه بوده ولی در اساس، به صورت مجموعهای از آداب و سنن هماهنگ بر جای مانده است[۱].
چشمگیرترین این مراسم، شاید همان چیدن سفره هفتسین است که علیالاصول باید در زمره اصلیترین تکالیف برپای دارندگان جشن به حساب آید. اقلامی که در سفره نهاده میشود هر کدام پیوستگی وبژهای با آداب اجتماعی دارد و یادآور امور مشخصی است که در سنّتها خانه کرده است.
نخست اینکه ایران از کهن زمانها تا امروز، چه در مفهوم گسترده فلات و چه در مرزهای به جامانده آن، کشوری ثروتمند و غنی و پرنعمت بوده است. با وجود پوشیده بودن زمین از کوههای بلندی که یک سوم مساحت آن را دربرمیگیرد و نیز وجود کویرهایی که در بخشهای داخلی این سرزمین گسترده شده و با پیشرفتهای دائمی شنهای داغ و ماسههای روان و سعتی قریب یک چهارم خاک را به خود اختصاص میدهد، باز همان امکانات معدود و محدود زیستی توانسته است که فرزندان پرکار و تلاشگر خود را راضی کند و از آنچه که هست و به درد زیستن میخورد، سهمی معتنی به و درخور به هر کدام برساند. معلوم است که نه فضاهای کویری ایران را میتوان به یک باره بیثمر شمرد و از برخورداری فرهنگ و تمدنی که خاص حاشیهنشینان پرتلاش و صبور و رنجدیده آنست، محروم تلقی کرد و نه کوههای سر به فلک کشیده و شکوهمند و نازشگری را که در هر سو قد برافراشتهاند و با پذیرش برفهای زمستانی و تیزابهای بهاری مسکن و موطن یک سوم از جمعیت غیور و با همّت و حمیّت ایرانند، از سطح مستوای درآمدی که چنان استوانههای مغرور و سربلند به چندان فرزند برومند هدیه میکنند، مأیوس تلقی کرد.
پس سفره هفتسین و یا هفتشین ایرانی باید مجموعهای از بهترین عطایای ایزدی را در خاک معطر ایران دربرداشته باشد و نماینده معقول انتظاراتی هم به حساب آید که در هر سال به ابناء وطن تعلق میگیرد.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ بهار، مهرداد، پژوهشی در اساطیر ایران، جلد ۱، انتشارات توس، تهران: ۱۳۶۲ ، ص20.
منبع اصلی
شعبانی، رضا (1379). آداب و رسوم نوروز. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
رضا شعبانی