تکچهره
تکچهره. [1] عکسبرداری از چهره، تمامِ قد و نیم تنه افراد.
این شاخه از عکاسی، یکی از رشتههایی است که از ابتدای پیدایش عکاسی به دلیل استقبال عمومی، توجه بسیاری به آن شد و یکی ازمهمترین دلایل گسترش و توسعه عکاسی و عکاسخانهها در جهان به شمار میآید[۱].
در بیشتر کتابها و رسالههای قدیمی عکاسی ایران، بخش ویژهای به شرح و آموزش این نوع عکسبرداری اختصاص داده شده است. بیشترین عکسهای قدیمی بازمانده از دوران قاجار عکسهایی است که از تکچهره اشخاص، رجال سرشناس و مردم عادی گرفته شده است. اقبال عمومی به این نوع عکسها سبب توسعه عکاسخانهها در سراسر ایران شد. تنوع و گوناگونی سبکها و روشهای عکسبرداری تکچهره توسط عکاسان شهرها و مناطق گوناگون ایران بسیار قابل توجه است. عکسبرداری تکچهره، تا پیش از معرفی دوربینهای عکسبرداری قابل استفاده برای عموم از رونق قابل توجهی در میان عکاسخانههای ایران و جهان برخوردار بود. رواج این نوع عکسبرداری در ایران سبب پیدایش واژههایی همچون عکس تمام رخ، نیم رخ، سه رخ، نیمتنه، تمام قد و... شده است.
مأخذ
1. تلخیص: نجمآبادی، مهرداد. «پرتره، درآمدی بر تحول ساختار پرترههای عکاسخانهای در ایران»، نشریه عکسنامه. سال اول، ش 2، تهران: تابستان 1377، ص4-5.
محمدرضا طهماسب پور
[1]. Portrait
- ↑ تلخیص: نجمآبادی، مهرداد. «پرتره، درآمدی بر تحول ساختار پرترههای عکاسخانهای در ایران»، نشریه عکسنامه. سال اول، ش 2، تهران: تابستان 1377، ص4-5.