لال بازی
لالبازی، یا میم[*] نوعی نمایش كه در آن، یك یا چند بازیگر بدون سخن گفتن و با حراكات دست، پا و حالات صورت واقعهای یا داستانی را همراه با ساز بیان میكند.
در نمایش بیكلام لالبازی مهارت بازیگر، كه با ایماء و اشاره، منظور و نظری را به تماشاگران منتقل میكند، بسیار مهم است.1
ریشههای تاریخی این نمایش را در پنج سده پیش از میلاد و در یونان گزارش كردهاند؛ و احتمال میدهند كه این نوع نمایش را در مجالس ضیافت اجرا میكردهاند. از این رو لالبازان، در حكم نخستین اجراگران حرفهای برنامههای تفریحی بودهاند.2
لالبازی، شامل نمایشهای كوتاه، رقصهای روایی، تقلید جانوران و پرندگان، آواز، اكروبات و شعبدهبازی نیز میشده است.3
در ایران، نمایشهایی اجرا میشده كه شكلی خیلی ساده داشته و مانند لال بازی بوده است. در این نمایشها مراحل كاشت و برداشت گندم تا به هنگام آرد كردن و نان پختن را با حركات و بدون سخن نشان میدادهاند.4
تا چندی پیش گاهی مطربان ایرانی داستانهایی را با لال بازی و به همراه یك ساز نشان میدادند و تماشاچیان داستان را میگشودند.5
غلامحسین ساعدی مجموعهای نمایش در قالب لال بازی نوشته كه در آن، تمثیل، استعاره، پیامهای اجتماعی و درون مایههای عمیق به كار گرفته شده است.6
مآخذ:
1- صحنه. فصلنامه نمایش، دوره جدید، شماره سوم، آبان ماه 1380، ص 50.
2- صحنه. فصلنامه نمایش (شماره ویژهی نخستین جشنواره سراسری پانتومیم). آبان ماه 1379، ص 45.
3- صحنه. فصلنامه نمایش، شماره سوم ... ص50.
4- همان ... ص 41.
5- شهریاری، خسرو. كتاب نمایش، تهران، امیركبیر، 1365، دفتر اول آ- و، ص 258.
6- صحنه. فصلنامه نمایش همان، آبان ماه 1379، ص 19.
[*] . mime