لال بازی
لالبازی، یا میم[mime،] نوعی نمایش که در آن، یک یا چند بازیگر بدون سخن گفتن و با حراکات دست، پا و حالات صورت واقعهای یا داستانی را همراه با ساز بیان میکند. در نمایش بیکلام لالبازی مهارت بازیگر، که با ایماء و اشاره، منظور و نظری را به تماشاگران منتقل میکند، بسیار مهم است[۱].
ریشههای تاریخی این نمایش را در پنج سده پیش از میلاد و در یونان گزارش کردهاند؛ و احتمال میدهند که این نوع نمایش را در مجالس ضیافت اجرا میکردهاند. از این رو لالبازان، در حکم نخستین اجراگران حرفهای برنامههای تفریحی بودهاند[۲]. لالبازی، شامل نمایشهای کوتاه، رقصهای روایی، تقلید جانوران و پرندگان، آواز، اکروبات و شعبدهبازی نیز میشده است[۳].
در ایران، نمایشهایی اجرا میشده که شکلی خیلی ساده داشته و مانند لال بازی بوده است. در این نمایشها مراحل کاشت و برداشت گندم تا به هنگام آرد کردن و نان پختن را با حرکات و بدون سخن نشان میدادهاند[۴]. تا چندی پیش گاهی مطربان ایرانی داستانهایی را با لال بازی و به همراه یک ساز نشان میدادند و تماشاچیان داستان را میگشودند[۵]. غلامحسین ساعدی مجموعهای نمایش در قالب لال بازی نوشته که در آن، تمثیل، استعاره، پیامهای اجتماعی و درون مایههای عمیق به کار گرفته شده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش، دوره جدید، شماره سوم، آبان ماه 1380، ص 50.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش (شماره ویژهی نخستین جشنواره سراسری پانتومیم). آبان ماه 1379، ص 45.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش، شماره سوم ... ص50.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش، شماره سوم ... ص 41.
- ↑ شهریاری، خسرو. کتاب نمایش، تهران، امیرکبیر، 1365، دفتر اول آ- و، ص 258.
- ↑ صحنه. فصلنامه نمایش همان، آبان ماه 1379، ص 19.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمود عزیزی